Adhyaya 203

ৰাজা দিলীপ আৰু ৰাণীয়ে গুৰু বশিষ্ঠৰ কামধেনু নন্দিনী গাইক গভীৰ বিনয় আৰু একাগ্ৰতাৰে সেৱা কৰিলে। একুশ দিন ধৰি তেওঁলোকে নন্দিনীৰ গতি অনুসৰণ কৰি, একে আহাৰ গ্ৰহণ কৰি আৰু তাইৰ বিশ্ৰামৰ দৰে নিজেও বিশ্ৰাম লৈ গুৰু-ভক্তি আৰু ধৰ্মৰ আদৰ্শ স্থাপন কৰিলে। তাৰ পিছত নন্দিনীয়ে তেওঁলোকক হিমালয়ৰ এটা গুহালৈ লৈ গ’ল, তাত এটা সিংহে গাইক ধৰিলে। দিলীপে বাণ মাৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁতেই দিৱ্য শক্তিয়ে তেওঁক স্থবিৰ কৰি দিলে। সিংহে মানুহৰ ভাষাত কথা কৈ নিজকে কুম্ভোদৰ—দেৱীৰ আদেশত কাৰ্য কৰা শিৱ-গণ—বুলি পৰিচয় দিলে আৰু সেই পবিত্ৰ স্থানৰ ৰক্ষাৰ বিধান বৰ্ণনা কৰিলে। দিলীপে গাইক বচাবলৈ নিজৰ দেহ উৎসৰ্গ কৰাৰ সংকল্প কৰিলে, কাৰণ তেওঁৰ বাবে ধৰ্ম আৰু গুৰু-সেৱাই সৰ্বোচ্চ। তেতিয়া সিংহ অদৃশ্য হ’ল; নন্দিনীয়ে ক’লে এইটো পৰীক্ষা আছিল, বৰ দান কৰিলে আৰু বিধিপূৰ্বক তাইৰ দুধ পান কৰিবলৈ আদেশ দিলে। বশিষ্ঠে সফলতা নিশ্চিত কৰিলে; শীঘ্ৰে ৰঘুৰ জন্ম হ’ল, আৰু এই কাহিনী পাঠ কৰিলে লৌকিক পুণ্য-ফল লাভ হয় বুলি শাস্ত্ৰে প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে।