Adhyaya 200

এই অধ্যায়ত ইন্দ্ৰপ্ৰস্থক বিষ্ণুৰ অনুগ্ৰহত ইন্দ্ৰৰ যজ্ঞ আৰু মহাদানৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত ‘সৰ্ব-তীৰ্থ’ সদৃশ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। প্ৰয়াগ, কাশী, শিৱ-কাঞ্চী, গোকৰ্ণ, দ্বাৰকা, কোশলা/মধুবন, বদৰী, হৰিদ্বাৰ, পুষ্কৰ, নৈমিষ/কালাঞ্জৰ আদি বহু প্ৰসিদ্ধ তীৰ্থৰ মহিমা এই অঞ্চলত ৰীতিমতে স্থাপন বা প্ৰতিফলিত হোৱা বুলি কোৱা হয়। শেষত ‘নিগমোদ্বোধক’ তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য প্ৰকাশ পায়—ইয়াত স্নান কৰিলে নিগম-জ্ঞান জাগে আৰু পূৰ্বজন্মৰ স্মৃতি লাভ হয়। পিছত ইন্দ্ৰই ব্ৰাহ্মণ বিষ্ণুশৰ্মা ৰূপে অৱতীৰ্ণ হয় আৰু পিতৃ শিৱশৰ্মাৰ সৈতে সংসাৰ-ত্যাগ কৰি পুনৰ সেই তীৰ্থত আশ্ৰয় লয়। তীৰ্থস্নান আৰু ভক্তিৰ বলত তেওঁৰ পূৰ্বজন্ম-স্মৃতি উদয় হয়। একেদৰে তীৰ্থৰ ওচৰত এজন ভিল্ল শিকারী আৰু এজন সিংহৰ মৃত্যু ঘটে; তীৰ্থ-প্ৰভাৱত দুয়ো দিৱ্য দেহ লাভ কৰে। হৰিৰ দূতসকলে তেওঁলোকক বৈকুণ্ঠলৈ লৈ যায়। এই অধ্যায়ৰ বাণী—পবিত্ৰ স্থান আৰু ভক্তি জন্ম-স্থিতি আৰু ঘোৰ পাপকো অতিক্ৰম কৰি পৰম গতি দান কৰে।