Adhyaya 20

এই অধ্যায়ত হৰিদ্বাৰ/গঙ্গা-দ্বাৰক পৰম পুণ্যদায়ক তীৰ্থ হিচাপে মহিমা কৰা হৈছে। য’তে য’তে গঙ্গা বয়, সেই স্থানক পবিত্ৰ তীৰ্থ বুলি ঘোষণা কৰা হয়; দেৱতা আৰু ঋষিসকলৰ নিবাস আৰু কেশৱৰ সাক্ষাৎ উপস্থিতি তাত বৰ্ণিত। গঙ্গাক অনন্য পবিত্ৰ কোৱা হৈছে, কাৰণ তাই বিষ্ণু-পাদ-উদক—ভগৱান বিষ্ণুৰ পদ্মচৰণ ধোৱা জল। তাৰ পিছত কাহিনী অন্য দিশলৈ ঘূৰে: নাৰদে মহাদেৱ (শিৱ)ক সোধে—ভগীৰথ কোন, আৰু সত্ত্বসমূহৰ কল্যাণৰ বাবে গঙ্গা কেনেকৈ আনিছিল? উত্তৰত বংশাৱলীৰ সূচনা হয়—হৰিশ্চন্দ্ৰৰ পৰা ৰোহিত, বৃক, সুবাহু, গৰ আৰু সগৰলৈ। ভাৰ্গৱ/ঔৰৱৰ আশ্ৰয়ত সগৰৰ উত্থান, বিজয়যাত্ৰা আৰু অশ্বমেধ যজ্ঞৰ প্ৰসংগ বৰ্ণিত হয়; তাৰ ফলত কপিল মুনিৰ সৈতে সংঘটিত ঘটনা আৰু সগৰৰ পুত্ৰসকল দগ্ধ হোৱাৰ কাহিনী উঠে। এই ঘটনাই পৰৱৰ্তী কালত ভগীৰথৰ গঙ্গা-অৱাহৰণ আৰু পিতৃউদ্ধাৰৰ কাৰণভূমি স্থাপন কৰে।