Adhyaya 2

এই অধ্যায়ত বদৰিকাশ্ৰমক পৰ্বত-তীৰ্থসমূহৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক পুণ্যদায়ক বুলি মহিমা কৰা হৈছে। হিমালয়ৰ শিখৰত ভগৱান নৰ-নাৰায়ণৰ চিৰনিবাস আৰু তেওঁৰ দ্বৈত প্ৰকাশ (শ্বেত আৰু শ্যাম ৰূপ) বৰ্ণিত হৈছে। তীৰ্থযাত্ৰা আৰু সাধনাৰ প্ৰয়াস আত্মিক ফলপ্ৰদ বুলি প্ৰতিপন্ন কৰা হয়। উত্তৰায়ণত পূজা-অৰ্চনা বিশেষভাৱে বিকশিত হয়, কিন্তু বৰফে কিছুমাহ উপাসনাত বাধা দিয়ে; সূৰ্যৰ দক্ষিণায়ণ গতি আৰম্ভ হ’লে সেই বাধা লাঘৱ হয়। অলকানন্দাক গঙ্গাৰ সৈতে একাত্ম কৰি স্নান আৰু দৰ্শনে মহাপাপো শুদ্ধ হয় বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া হৈছে। শেষত বৰদান-সংলাপত নাৰায়ণে ৰুদ্ৰক কৈলাসৰ অধিপতি আৰু জগতৰ ৰক্ষক বুলি প্ৰশংসা কৰে; ৰুদ্ৰে ভক্তিস্থিতি আৰু উপাসকসকলৰ মুক্তিদাতা হিচাপে স্থায়ী খ্যাতি বিচাৰে। এইদৰে শৈৱ তপস্যাৰ পৰিচয় বৈষ্ণৱ কৃপাৰ সৈতে মিলাই তীৰ্থ-মাহাত্ম্য অধিক দীপ্ত কৰা হৈছে।