Adhyaya 199

ঋষিসকলৰ প্ৰশ্নত সূতই সৌভৰিৰ উপদেশ-আখ্যান আৰম্ভ কৰে, য’ত যুধিষ্ঠিৰক কালীন্দী (যমুনা)ৰ মহিমা আৰু বৈকুণ্ঠ-সম্পৰ্কিত পৰম তীৰ্থৰ কথা কোৱা হয়। তাৰ পাছত কাহিনী কালীন্দীৰ তীৰৰ খাণ্ডৱ বনলৈ যায়; নাৰদ আৰু পৰ্বত মুনিৰ সান্নিধ্যত ৰজা শিবীয়ে বনৰ অদ্ভুত যজ্ঞ-লক্ষণ দেখি তাৰ কাৰণ সুধে। নাৰদে বৰ্ণনা কৰে—নৰসিংহ ভগৱানে হিৰণ্যকশিপুক বিনাশ কৰি ইন্দ্ৰৰ আধিপত্য পুনঃস্থাপন কৰাৰ পাছত ইন্দ্ৰে হৰিক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ যজ্ঞ কৰিব খোজে। বৃহস্পতিয়ে তেওঁক খাণ্ডৱ–কালীন্দী তীৰত মহাযজ্ঞ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। ইন্দ্ৰৰ মহাযজ্ঞত বিষ্ণু ব্ৰহ্মা আৰু শিৱসহ উপস্থিত হয়। ইয়াত তত্ত্ববিচাৰো প্ৰকাশ পায়—ত্ৰিমূৰ্তিৰ একেই স্বৰূপ, মায়াৰ বাবে বহুত্ব যেন দেখা যায়, আৰু ভক্তি সকলোৰে মঙ্গলকাৰী। শেষত ভক্তিৰ নীতি কোৱা হয়: দেৱতাৰ নিন্দা নকৰা, বৈদিক আচাৰ মানা, আৰু স্বীকৃত ভক্তিমাৰ্গসমূহৰ আদৰ কৰা।