Adhyaya 194

এই অধ্যায়ত কালি-যুগৰ ৰোগ আৰু তাৰ চিকিৎসা বহুস্তৰীয় পুরাণীয় সংলাপৰ মাজেৰে প্ৰকাশ পায়। ভক্তিক কৃষ্ণৰ অতি প্ৰিয় শক্তি আৰু কালি-যুগত মুক্তিৰ একমাত্ৰ ফলপ্ৰসূ উপায় বুলি স্থাপন কৰা হৈছে; ভক্তিৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হ’লে জ্ঞান, কৰ্ম, তপস্যা আৰু কেৱল বেদ-অধ্যয়নো অপূৰ্ণ হৈ পৰে। মুক্তি, লগতে তেওঁৰ পুত্ৰ জ্ঞান (জ্ঞানা) আৰু বৈৰাগ্যক কালি-যুগত পাখণ্ড আৰু অৱহেলাৰ বাবে ক্ষয়িষ্ণু দেখুওৱা হৈছে। বেদ-বেদান্ত আৰু গীতাৰ পাঠেৰে এই ত্ৰয়ীক জাগ্ৰত কৰাৰ চেষ্টা কালি-দোষৰ বাবে যথেষ্ট নহয়। তাৰ পাছত ব্যোম-বাণী গোপন ‘ধৰ্মকাৰ্য’ৰ দিশে পথ দেখুৱায়। নাৰদ কুমাৰসকলৰ ওচৰলৈ যায়, আৰু তেওঁলোকে উপায়ক জ্ঞান-যজ্ঞ—বিশেষকৈ শ্ৰীমদ ভাগৱত কথাৰূপে—চিহ্নিত কৰে। ভাগৱতক বেদ-উপনিষদৰ সাৰ-ৰস বুলি মহিমা কৰা হৈছে, যিয়ে কালি-দোষ নাশ কৰি প্ৰতিটো গৃহত ভক্তি, জ্ঞান আৰু বৈৰাগ্যক বিকশিত কৰে।