Adhyaya 184

অধ্যায় ১৮৪-ত গীতা-মাহাত্ম্য আগবঢ়াই ভগৱদ্গীতাক ‘বেদৰ প্ৰাণ’ বুলি ঘোষণা কৰা হয় আৰু দশম অধ্যায় ‘বিভূতি-যোগ’ক সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বুলি প্ৰতিপন্ন কৰা হয়। শিৱ–পাৰ্বতীৰ ভক্তিময় প্ৰশ্নোত্তৰ আৰু উত্তৰ-খণ্ডৰ বহুস্তৰীয় কাহিনীত কাশীত থকা সিদ্ধ ব্রাহ্মণ ‘ধীৰ-ধীৰ’ৰ বৈৰাগ্য আৰু জ্ঞান-নিষ্ঠা উদাহৰণ ৰূপে উত্থাপিত হয়; প্ৰথম-পুরুষ বৰ্ণনাকাৰে কাশীৰ মুক্তিদায়িনী সীমাৰ ভিতৰত এই জ্ঞান কিয় সংৰক্ষিত থাকে সেয়া প্ৰকাশ কৰে। তাৰপিছত ব্ৰহ্মাৰ হংস-ৰূপী পক্ষীভক্ত আহি পদ্ম অৰ্পণ কৰে, মহাদেৱক স্তোত্ৰে বন্দনা কৰে আৰু নিয়মভঙ্গ/অপৰাধৰ ফলত অন্ধকাৰত পতিত হোৱাৰ নিজৰ কাহিনী কয়। পদ্ম-কন্যা পঞ্চপদ্মা/পদ্মিনী কৰ্ম-কাৰণতা ব্যাখ্যা কৰি দেখুৱায় যে গীতাৰ দশম অধ্যায় শ্ৰৱণ বা পাঠ কৰিলে পাপ নাশ হয়, অতি পতিতজনো মুক্তি পায় আৰু জীৱন্মুক্তি লাভ কৰে। শেষত এই শ্ৰৱণ-ধৰ্মৰ পুণ্য সকলো লিংগ আৰু সকলো আশ্ৰমৰ বাবে সমান বুলি বিস্তাৰিত কৰা হয়।