Adhyaya 176

গীতা-মাহাত্ম্যৰ এই অধ্যায়ত দেৱশৰ্মা—যজ্ঞ-কৰ্মত সিদ্ধ এক ঋত্বিক—কেৱল যাগ-যজ্ঞে চূড়ান্ত শান্তি নাপাই মোক্ষৰ সন্ধান কৰে। মুক্তকৰ্মা নামৰ বৈৰাগী পথ দেখুৱাই গোৱাল-ঋষি মিত্ৰৱান (অজাপাল)ৰ ওচৰলৈ লৈ যায়, য’ত আত্মজ্ঞানৰ উপদেশ লাভ হয়। মিত্ৰৱানৰ কথাত এক কৰ্মফল-গাথা উন্মোচিত হয়: নীতিভ্ৰষ্ট ৰজা-সদৃশ ব্যক্তি নৰকভোগ কৰি পুনৰ জন্ম-জন্মান্তৰে ঘূৰে; এক নাৰী অধঃপতিত হৈ ডাকিনী হয় আৰু ছাগলীৰ ৰূপে জন্ম লয়; এক হিংস্ৰ মানুহ বাঘ/চিতাৰূপে জন্ম গ্ৰহণ কৰে। ত্ৰ্যম্বকৰ লিঙ্গ থকা বন-আশ্ৰমত শিকারী-শিকাৰৰ বৈৰিতা গলি যায় আৰু তাৰ কাৰণ জানিবলৈ প্ৰশ্ন উঠে। এজন কপি (বান্দৰ) বৰ্ণনা কৰে—এজন তপস্বীয়ে শিলত ভগৱদ্গীতা উৎকীৰ্ণ কৰি বিশেষকৈ দ্বিতীয় অধ্যায় নিয়মে পাঠ কৰিবলৈ বিধান দিছিল; সেই সাধনাই ক্ষুধা, তৃষ্ণা, ভয় আৰু দ্বন্দ্বৰ ওপৰত উঠা প্রশান্তি দান কৰে। দেৱশৰ্মাই সেই নিয়ম মানি সাধনা কৰি পৰম, অপুনৰাগমনীয় অৱস্থা লাভ কৰে।