Adhyaya 173

উমা–মহেশ্বৰ সংলাপৰ ভিতৰত মহাদেৱে সেই তীৰ্থৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰে, য’ত সাভ্ৰমতী নদী ‘দুৰ্গা’ নামৰ নদীৰ সৈতে মিলিত হৈ সাগৰলৈ গতি কৰে। শিৱে এই সঙ্গমত বিধিপূৰ্বক স্নান কৰিবলৈ উপদেশ দিয়ে আৰু বিশেষকৈ কলিযুগত তীৰ্থযাত্ৰীসকল দোষ-অপৰাধৰ পৰা মুক্ত হয় বুলি নিশ্চিত কৰে। ইয়াত কেৱল স্নানেই নহয়; সঙ্গমত শ্রাদ্ধ কৰা, ব্ৰাহ্মণক ভোজন কৰোৱা আৰু বিধিসন্মত দান—বিশেষকৈ গৰু আৰু মহিষ দান—অতি মহাপুণ্যদায়ক বুলি কোৱা হৈছে। তীৰ্থখন অতি পৱিত্ৰ আৰু পাপনাশক; কেৱল দর্শনেই পাপ নাশ কৰে বুলি ঘোষণা কৰা হয়। নদীৰ পৱিত্ৰতা গঙ্গাৰ সৈতে তুলনা কৰা হৈছে, কলিযুগত ইয়াৰ ফল দীঘলীয়া বুলি ক’লে আৰু শেষত ইয়াৰ গুণ সম্পূৰ্ণ বৰ্ণনা কৰা অসম্ভৱ বুলি উপসংহাৰ দিয়া হৈছে।