Adhyaya 163

এই অধ্যায়াংশত কাশ্যপ সৰোবৰ ওচৰত অৱস্থিত গো-তীৰ্থক শ্ৰেষ্ঠ পবিত্ৰ তীৰ্থ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কোৱা হৈছে যে ইয়াত স্নান কৰিলে অতি ভয়ংকৰ পাপ, ব্ৰহ্মহত্যা-সমান দোষো নাশ হয়; সেয়েহে ই তীৰ্থ বিশেষ মহিমাময়। তীৰ্থৰ নাম আৰু শক্তিৰ কাৰণ হিচাপে এক উপাখ্যান দিয়া হৈছে: পূৰ্ব পাপৰ ফলত ক’লা হৈ পৰা গাইবোৰে ইয়াত স্নান কৰি পুনৰ শুভ্ৰতা লাভ কৰে। গাইৰ এই পুনৰুদ্ধাৰ কৰ্মশুদ্ধিৰ দৃশ্যমান নিদৰ্শন হৈ উঠে। পাছত উপদেশ দিয়া হৈছে যে তীৰ্থ-স্নানৰ সৈতে দৈনিক গো-মাতৃসকলৰ সন্মান-সেৱা কৰাটো ধৰ্ম। গাইৰ সেৱাই মানুহক নিজৰ মাতৃসকলৰ প্ৰতি থকা ঋণৰ পৰা মুক্ত কৰে বুলি কোৱা হৈছে। শেষত গো-দানৰ ফল বৰ্ণিত: গো-তীৰ্থত স্নান কৰি দুগ্ধদায়িনী গাই উত্তম ব্ৰাহ্মণক দান কৰিলে ব্ৰহ্মলোক প্ৰাপ্তি হয়।