Adhyaya 157

মহাদেৱে পাৰ্বতীক ক’লে যে দুগ্ধেশ্বৰাৰ ওচৰত সাব্ভ্ৰমতী নদীৰ তীৰত পিপ্পলাদা নামৰ এক শুদ্ধিকৰ, মনোহৰ তীৰ্থ আছে, কিন্তু কলিযুগত ই গোপন থাকে। এই তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য দধীচীৰ সৈতে জড়িত। পিতৃ-ঋণৰ পৰা মুক্তি বিচৰা তীৰ্থযাত্ৰীসকলে দধীচীৰ পবিত্ৰ স্থানত গৈ স্নান কৰি তাৰ জল পান কৰিলে, ব্ৰহ্মহত্যা সদৃশ মহাপাপো নাশ হয় বুলি কোৱা হৈছে। পাৰ্বতীয়ে সুধিলে—কৃত্যা কিয় উৎপন্ন হ’ল আৰু আগতে তাই কি কৰিছিল। শিৱে বুজাই দিলে যে দধীচী ইয়াত কঠোৰ তপস্যা কৰিবলৈ আহিছিল, কিন্তু কোলাসুৰে আহি তপস্যাত বাধা দিলে। সেই অৱস্থা দেখি কাহোড়াৰ ধৰ্মবান পুত্ৰে বধৰ উদ্দেশ্যে কৃত্যা সৃষ্টি কৰিলে; কৃত্যাই কোলাসুৰক বধ কৰিলে, আৰু সেই ঘটনাৰ পৰাই তীৰ্থৰ শক্তি প্ৰকাশ পালে। শিৱে পিপ্পল গছ ৰোপণকো কৰ্ম-মোচনৰ পুণ্যকৰ্ম বুলি বিধান কৰে।