Adhyaya 152

মহাদেৱে পাৰ্বতীক সাব্ভ্ৰমতী/অভ্ৰমতী নদীৰ তীৰত থকা বালাপা নামৰ পৰম তীৰ্থৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰে, যি ভোগ আৰু মোক্ষ দুয়ো দান কৰে। এই তীৰ্থৰ পবিত্ৰতাৰ মূল কাহিনী কণ্বৰ কন্যা বালাৱতীৰ সৈতে জড়িত; তেওঁ সাৱিত্ৰী/সূৰ্য-সম্পৰ্কীয় ব্ৰত আৰু কঠোৰ তপস্যা কৰি সূৰ্যদেৱক স্বামী ৰূপে পাবলৈ কামনা কৰে। সূৰ্যদেৱে ছদ্মবেশে আহি তেওঁক পৰীক্ষা কৰে, ৰান্ধিবলৈ পাঁচটা কুল (বৰই) দিয়ে আৰু তেওঁৰ অচল নিয়ম-নিষ্ঠা লক্ষ্য কৰে; অগ্নিত পুনঃপুনঃ পদযুগল অৰ্পণ কৰাৰ দৰে অতি ত্যাগে সন্তুষ্ট হৈ সূৰ্যদেৱে নিজ দিৱ্য ৰূপ প্ৰকাশ কৰে, মনোৰথ পূৰণ কৰে, তীৰ্থখন তেওঁৰ নামত স্থাপন কৰে আৰু নিজৰ লোকত বাসৰ বৰ দিয়ে। অধ্যায়টোত স্নান, তিনিৰাতিৰ অনুশীলন, সূৰ্যোদয় দৰ্শন, আৰু বিশেষ কাল (ৰবিবাৰ, সংক্রান্তি, সপ্তমী, গ্ৰহণ) মানি চলাৰ বিধান আছে। দানত গুড়-গাই, ৰঙা গাই, বলদ আদি, নৈবেদ্যত গুড়-মিশ্ৰিত মিঠা খীৰ, আৰু ৰক্তবৰ্ণ সূৰ্যৰ পুষ্প-পূজা কোৱা হৈছে। দ্বিতীয় দৃষ্টান্তত পৰিত্যক্ত বুঢ়া মহিষ আৰু অস্থি-নিমজ্জনে কাণ্যকুব্জৰ ৰাজকুমাৰৰ জাতিস্মৰতা লাভৰ কথা কৈ অক্ষয় পুণ্য, শ্রাদ্ধ-ফল, আৰু তীৰ্থত মহিষেশ্বৰ প্ৰতিষ্ঠা-পূজাৰ মহিমা দৃঢ় কৰা হয়; শেষত কোৱা হয় যে ইয়াত স্নান মহা নদীৰ পুণ্যৰ সমান আৰু পুনর্জন্ম নাশ কৰে।