Adhyaya 147

এই অধ্যায়ত মহাদেৱ শিৱে দেৱী পাৰ্বতীক দুষ্প্ৰাপ্য পবিত্ৰ তীৰ্থ ‘খড়্গ-তীৰ্থ’ৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰে। ই পাপ-নাশক তীৰ্থ; ইয়াত স্নান কৰিলে শুদ্ধি লাভ হয় আৰু অশুভ দোষ ক্ষয় হয়। স্নানৰ পিছত খঙ্গেś্বৰ/বিশ্বেশ্বৰ (খড়্গধাৰেś্বৰ) শিৱৰ দৰ্শন কৰি পূজা কৰাৰ কথা কোৱা হৈছে, বিশেষকৈ কাৰ্তিক মাহত। বৈশাখ মাহত দৰ্শন কৰিলে ৰাজত্ব-প্ৰাপ্তি আৰু আধিপত্য লাভৰ ফল উল্লেখ কৰা হৈছে; দেৱতা সদা উপস্থিত আৰু মনোৰথ-পূৰক বুলি প্ৰতিপন্ন। পূজাত ফুল, ধূপ, নৈবেদ্য, দীপ, ফল আৰু বেলপাত্ৰ অৰ্পণৰ বিধান আছে। ইয়াৰ ফলত দুষ্ট গতিৰ পৰা ৰক্ষা, স্বৰ্গলাভ, ধন-ধান্য আৰু পৰিয়ালৰ সমৃদ্ধি লাভ হয় বুলি এই অধ্যায়ে ঘোষণা কৰে।