Adhyaya 139

মহেশ্বৰে উমাক সাব্‌ভ্ৰমতীৰ উত্তৰ তীৰত থকা পবিত্ৰ স্থানসমূহৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে—অগ্নি-তীৰ্থ আৰু তাৰ ওচৰৰ পালেশ্বৰ পীঠ, য’ত চণ্ডী আৰু যোগমাতৃকাসকলে সিদ্ধি দান কৰে। অধ্যায়ত তিনিৰাতিৰ ব্ৰত-আচৰণ, ঈশান/চণ্ডিকেশ্বৰ দৰ্শন, মাতৃ-তীৰ্থৰ ওচৰত ভ্ৰমতীত স্নান, আৰু গোক্হুৰা-সাব্‌ভ্ৰমতীৰ সঙ্গমত বিশেষ ফলৰ কথা কোৱা হৈছে। ইয়াত শ্ৰাদ্ধৰ বিধিও দিয়া হৈছে—গুড়ি তিলৰে পিণ্ড, তিল-জল তৰ্পণ, আৰু ব্ৰাহ্মণ ভোজন—যাৰ ফলত অতি বৃহৎ পুণ্য আৰু দুষ্ট ভূত-প্ৰেত আদি পৰা নিৰ্ভয়তা লাভ হয়। নীতিকথা হিচাপে পাপী ৰজা কুকৰদম প্ৰেত হয়, কিন্তু পূৰ্বৰ ব্ৰাহ্মণ জীৱনৰ বেদপাঠ, শিৱ-উপাসনা আৰু অতিথি-সেৱাৰ অৱশিষ্ট পুণ্যই তাক গুৰুৰ আশ্ৰমলৈ লৈ যায়। কহোড়া ব্ৰাহ্মণৰ সহায় আৰু পুনঃপুন তীৰ্থ-শ্ৰাদ্ধৰ দ্বাৰা কুকৰদমসহ আন প্ৰেতসকল মুক্তি লাভ কৰে; ইয়াৰ দ্বাৰা বুজোৱা হয় যে তীৰ্থক্ৰিয়া আৰু গুৰুমাৰ্গদৰ্শনে গভীৰ পাপো মোক্ষলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰে।