Adhyaya 116

ঋষিসকলে বোধি/অশ্বত্থ গছৰ ধৰ্মীয় মৰ্যাদা—কেতিয়া স্পৰ্শ্য, কেতিয়া অস্পৰ্শ্য, বিশেষকৈ শনিবাৰৰ প্ৰসঙ্গত—জিজ্ঞাসা কৰাত সূতে সমুদ্ৰ-মন্থনৰ কাহিনীৰে তাৰ কাৰণ বৰ্ণনা কৰে। লক্ষ্মী বিষ্ণুৰ দ্বাৰা গৃহীত হোৱাৰ পিছত লক্ষ্মীয়ে অনুৰোধ কৰে যে জ্যেষ্ঠা/অলক্ষ্মী (দুৰ্ভাগ্যৰ দেবী)ক প্ৰথমে সন্মান দিয়া হওক। বিষ্ণুৱে অলক্ষ্মীক তপস্বী উদ্দালকৰ জিম্মাত দিয়ে; কিন্তু অলক্ষ্মীয়ে বেদধ্বনি আৰু যজ্ঞ-পবিত্ৰতাৰে ভৰা আশ্ৰম মানি নলয়। সি অধৰ্মে চিহ্নিত স্থান—জুৱা, চুৰি, কাম-অতিচাৰ, হিংসা, মদ্যপান, আৰু জ্যেষ্ঠ/ব্ৰাহ্মণক অৱমাননা—এইবোৰত বাস কৰিবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে। উদ্দালকে তাক অশ্বত্থৰ মূলত থৈ যায়; পৰিত্যক্ত হৈ সি বিলাপ কৰে, তেতিয়া লক্ষ্মীয়ে বিষ্ণুক তাক সান্ত্বনা দিবলৈ কয়। বিষ্ণুৱে অলক্ষ্মীক অশ্বত্থত স্থায়ী নিবাস দান কৰে আৰু কয় যে গছখন তেওঁৰ অংশৰ পৰা উৎপন্ন। গৃহস্থে অশ্বত্থ-পূজা কৰা আৰু এই কাহিনী শ্ৰৱণ-পাঠ কৰিলে শ্ৰীৰ স্থিতি দৃঢ় হয়, লগতে ঊৰ্জা-ব্ৰত আৰু কাৰ্ত্তিক মাহৰ মোক্ষদায়ক পুণ্য লাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে।