Adhyaya 114

কাৰ্ত্তিক-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত কাহিনীটোত বৰ্ণনা এক অন্তৰ্দৰ্শনলৈ ঘূৰি যায়, য’ত যমৰ অনুচৰ প্ৰেতপা ধনেশ্বৰ/কুবেৰক নৰকৰ বিভিন্ন লোকত ঘূৰাই কৰ্মফল দেখুৱায়। তপ্তবালুকা, ক্ৰকচ, অসিপত্ৰবন-গোষ্ঠী, অৰ্গলা, কূটশাল্মলী, ৰক্তপূয়, কুম্ভীপাক আদি নৰকৰ ভয়ংকৰ দণ্ড আৰু তাত পতনৰ কাৰণ পাপসমূহ উল্লেখ কৰা হয়—অতিথি-অবহেলা, গুৰু/অগ্নি/ব্ৰাহ্মণ/দেৱতাক অপমান বা হিংসা, সৎলোকৰ পথ ৰোধ কৰা, কাম-অপৰাধ আৰু ধন-দ্ৰোহ, নিষিদ্ধ আহাৰ, নিন্দা আৰু সম্পৰ্ক ভাঙি দিয়া। তাৰ পাছত অধ্যায়টো দণ্ড-তত্ত্বৰ পৰা মুক্তি-তত্ত্বলৈ যায়: কাৰ্ত্তিক-ব্ৰত পালনকাৰীৰ সঙ্গ আৰু তেওঁলোকৰ দৰ্শনে এনে পুণ্য জন্মে যিয়ে নৰকস্থ জীৱকো উদ্ধাৰ কৰিব পাৰে। শেষত কুবেৰ-অনুচৰ ধনযক্ষৰ কথা কোৱা হয়, যিয়ে অযোধ্যাত এক তীৰ্থ স্থাপন কৰিছিল; আৰু দৃঢ় ঘোষণা কৰা হয় যে নিষ্ঠাবান কাৰ্ত্তিক-ব্ৰতীৰ কেৱল দৰ্শনেই ঘোৰ পাপীকো মুক্তি দিব পাৰে।