Adhyaya 113

শ্ৰীকৃষ্ণে সত্যভামাক ধনেশ্বৰ নামৰ এজন পতিত ব্ৰাহ্মণৰ কাহিনী কৈছে। ধনেশ্বৰ পাপময় বাণিজ্য আৰু দোষ-আসক্তিত লিপ্ত আছিল। কাৰ্ত্তিক মাহত সি মাহিষ্মতীলৈ আহি নর্মদাৰ তীৰত ব্ৰতধাৰী ভক্তসকলক স্নান, জপ, পুরাণ-পাঠ, কীৰ্তন আৰু তুলসী-মালা সহ বিষ্ণু-পূজা কৰোঁতে দেখিলে। নিজে ইচ্ছাকৃত ভক্তি নথকাৰ সত্ত্বেও, বৈষ্ণৱসকলক দেখা-ছোঁৱা, কথা পতা আৰু বিষ্ণুনাম শুনাৰ দ্বাৰা অজান্তে ৰক্ষাকাৰী পুণ্য সঞ্চয় হ’ল। উৎসৱৰ মাজতে সাপৰ দংশনত সি হঠাতে মৃত্যুবৰণ কৰিলে। যমলোকত চিত্ৰগুপ্তে তাৰ ব্যক্তিগত পুণ্য নাপাই যমে কুম্ভীপাক নৰকলৈ কঠোৰ দণ্ড আদেশ দিলে। কিন্তু নৰকত প্ৰৱেশ কৰোঁতেই তাপ শীতল হ’ল, যমদূতসকল বিস্মিত হ’ল। নাৰদে ব্যাখ্যা কৰিলে—কাৰ্ত্তিকত সৎসঙ্গ, ব্ৰতধাৰীৰ সেবা আৰু বিষ্ণুনাম-শ্ৰৱণৰ ভাগ-পুণ্যই তাক তৎক্ষণাৎ যাতনাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছে। তথাপি কৰ্মৰ অৱশিষ্ট ফল সি পিছত মৃদু ৰূপে ভোগে; ই দেখুৱায় যে ভক্তিসঙ্গ কৰ্মক কোমল কৰি তোলে।