Adhyaya 110

ধৰ্মদত্তই সুধে—ভগৱান বিষ্ণুৰ দ্বাৰপাল জয়- বিজয়ে কিয় এনে বিশেষ ৰূপ ধাৰণ কৰিলে। গণা/অনুচৰসকলে নিজৰ পূৰ্বকথা কয়—ইন্দ্ৰিয়-সংযম, ধৰ্মাচৰণ, বিষ্ণু-ব্ৰত পালন আৰু অষ্টাক্ষৰী মন্ত্ৰৰ নিৰন্তৰ জপেৰে তেওঁলোকে শ্ৰী হৰিৰ সাক্ষাৎ দৰ্শন লাভ কৰিছিল। মৰুত্তৰ যজ্ঞলৈ নিমন্ত্ৰিত হৈ ধন-সম্পদ পায়, কিন্তু ভাগ-বতৰা লৈ বিবাদ হয়; পৰস্পৰ শাপে বিজয় কুমিৰ আৰু জয় হাতী (মাতঙ্গ) হয়। তেওঁলোকে বিষ্ণুৰ শৰণ লয়; ভগৱানে ভক্তৰ বাক্য অটুট বুলি মানি শেষত নিজৰ ধামলৈ উভতি আহিব বুলি আশ্বাস দিয়ে। গণ্ডকী তীৰত পুনৰ জন্ম লৈ স্মৃতি অক্ষুণ্ণ থাকে; কাৰ্ত্তিক স্নানৰ সময়ত কুমিৰে হাতীক ধৰিলে হৰি চক্ৰেৰে উদ্ধাৰ কৰি তেওঁলোকক সায়ুজ্য/সাৰূপ্য সদৃশ নৈকট্য দান কৰি বৈকুণ্ঠলৈ নিয়ে, আৰু সেই স্থান ‘হৰিক্ষেত্ৰ’ নামে খ্যাত হয়। অধ্যায়ৰ অন্তত একাদশী, প্ৰভাত স্নান, ব্ৰাহ্মণ-গো-ৱৈষ্ণৱ সন্মান, আহাৰ-সংযম আদি নীতি-ব্ৰতৰ উপদেশ দি আজীৱন ভক্তি-ব্ৰতে বিষ্ণুৰ পৰম পদ লাভৰ নিশ্চয়তা ঘোষণা কৰা হৈছে।