Adhyaya 103

কাৰ্ত্তিক-মাহাত্ম্যৰ পৰিসৰত, য’ত শ্ৰীকৃষ্ণে সত্যভামাক উপদেশ দিছে, এই অধ্যায়ত জালন্ধৰক দুর্বল কৰিবলৈ বিষ্ণুৰ কৌশল বৰ্ণিত—বৃন্দাৰ প্ৰসিদ্ধ পতিব্ৰতা-নিষ্ঠা মায়াৰ দ্বাৰা ভাঙি পেলোৱা। বৃন্দাই অশুভ স্বপ্ন আৰু অমঙ্গল সূচক লক্ষণ দেখে, ব্যাকুল হৈ পলাই যায় আৰু ৰাক্ষসৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ এক নীৰৱ তপস্বীৰ আশ্ৰয় লয়। সেই তপস্বীয়ে দুটা ক্ষিপ্ৰ দূত (দুটা “বান্দৰ” সদৃশ) পঠাই জালন্ধৰৰ মৃত্যুসংবাদ প্ৰকাশ কৰায়। শোকত বিহ্বল বৃন্দাই স্বামীৰ পুনৰুজ্জীৱনৰ বাবে কাকুতি-মিনতি কৰে; মুনিয়ে এক উপায়ৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। তেতিয়া “জালন্ধৰ” ঘূৰি আহি তাক আলিঙ্গন কৰে, কিন্তু বৃন্দাই বুজি পায়—সেয়া বিষ্ণুৰ ছদ্মবেশ। ক্ৰোধেৰে তেওঁ হৰিৰ আচৰণ নিন্দা কৰি শাপ উচ্চাৰণ কৰে, যাৰ দ্বাৰা আগলৈ ৰামৰ বনবাস, সীতাহৰণ আৰু বান্দৰ-সহায়ৰ ইঙ্গিত মেলে। শেষত বৃন্দা অগ্নিত প্ৰৱেশ কৰে; বিষ্ণু ভস্মলিপ্ত আৰু অশান্ত হৈ থাকে—ইয়াত বিশ্ব-আৱশ্যকতা, মায়া আৰু ব্ৰতৰ পবিত্ৰতাৰ মাজৰ টানাপোড়েন প্ৰকাশ পায়।