Adhyaya 19

Verse 1

नारद उवाच । भार्गवेशं ततो गच्छेद्भक्त्या यत्र च विष्णुना । हुंकारितास्तु देवेन दानवाः प्रलयं गताः

নাৰদে ক’লে: তাৰ পাছত ভক্তিভাৱে ভাৰ্গৱেশলৈ যোৱা উচিত, য’ত বিষ্ণুৰ দেৱীয় হুঙ্কাৰ-মাত্ৰে দানৱসকল প্ৰলয়লৈ গ’ল।

Verse 2

तत्र स्नात्वा तु राजेंद्र सर्वपापैः प्रमुच्यते । शुक्लतीर्थस्य चोत्पत्तिं शृणु त्वं पांडुनंदन

হে ৰাজেন্দ্ৰ, তাত স্নান কৰিলে সকলো পাপৰ পৰা মুক্তি পোৱা যায়। এতিয়া, হে পাণ্ডুনন্দন, শুক্ল-তীৰ্থৰ উৎপত্তি শুনা।

Verse 3

हिमवच्छिखरे रम्ये नानाधातुविचित्रिते । तरुणादित्यसंकाशे तप्तकांचनसंनिभे

হিমৱতৰ মনোৰম শিখৰত, নানা ধাতুৰে বিচিত্ৰ ৰঙেৰে সজোৱা; উদীয়মান নবসূৰ্যৰ দৰে দীপ্ত, গলিত সোনাৰ দৰে জ্বলজ্বল।

Verse 4

वज्रस्फटिकसोपाने चित्रपट्टशिलातले । जांबूनदमये दिव्ये नाना पद्मोपशोभिते

বজ্ৰ আৰু স্ফটিকৰ সোপানসহ, চিত্ৰখচিত পট্টশিলাৰ তলত; দিব্য জাঁবূনদ-সুৱৰ্ণে নিৰ্মিত, নানা পদ্মচিহ্নে সুশোভিত।

Verse 5

तत्रासीनं महादेवं सर्वज्ञं प्रभुमव्ययम् । लोकानुग्राहकं शांतं गणवृंदैः समावृतम्

তাত তেওঁলোকে মহাদেৱক আসনত উপবিষ্ট দেখিলে—সৰ্বজ্ঞ, প্ৰভু, অব্যয়; লোকসমূহৰ অনুগ্ৰাহক, শান্ত, গণবৃন্দেৰে পৰিবেষ্টিত।

Verse 6

स्कंदनंदिमहाकालैर्वीरभद्र गणादिभिः । उमया सहितं देवं मार्कंडः परिपृच्छति

স্কন্দ, নন্দী, মহাকাল, বীৰভদ্ৰ আৰু অন্যান্য গণসমূহে সেৱা কৰা, উমাসহিত সেই দেৱক মাৰ্কণ্ডেয় ঋষিয়ে প্ৰশ্ন কৰে।

Verse 7

देवदेव महादेव इन्द्र कामादि संस्तुत । संसारभवभीतोहं सुखोपायं ब्रवीहि मे

হে দেবদেৱ মহাদেৱ—ইন্দ্ৰ, কাম আদি দ্বাৰা সংস্তুত—মই সংসাৰ-ভৱৰ ভয়ত কঁপি আছোঁ; অনুগ্ৰহ কৰি মোক সুখলাভৰ সহজ উপায় কোৱা।

Verse 8

भगवन्भूतभव्येश सर्वपापप्रणाशनम् । तीर्थानां परमं तीर्थं तद्वदस्व महेश्वर

হে ভগৱন, ভূত-ভব্যৰ ঈশ, হে মহেশ্বৰ! সকলো পাপ বিনাশক, তীৰ্থসমূহৰ মাজত পৰম তীৰ্থ কোন—সেয়া মোক কৃপা কৰি কোৱা।

Verse 9

ईश्वर उवाच । शृणुविप्र महाभाग सर्वशास्त्रविशारद । स्नानादि कुरु गच्छ त्वं ऋषिसंघैस्समावृतः

ঈশ্বৰে ক’লে: “শুনা, হে মহাভাগ্যবান বিপ্ৰ, তুমি যি সকলো শাস্ত্ৰত বিশাৰদ। স্নান আদি কৰ্ম সম্পন্ন কৰা, তাৰ পাছত ঋষিসংঘেৰে পৰিবেষ্টিত হৈ তুমি আগবাঢ়া।”

Verse 10

मन्वत्रि याज्ञवल्क्याश्च काश्यपश्चैव अंगिराः । यमापस्तंब संवर्ताः कात्यायनबृहस्पती

মনু, অত্রি, যাজ্ঞবল্ক্য, কাশ্যপ আৰু অঙ্গিৰা; যম, আপস্তম্ব, সংৱৰ্ত, কাত্যায়ন আৰু বৃহস্পতিও—এই নামসমূহ ইয়াত উচ্চাৰিত হৈছে।

Verse 11

नारदो गौतमश्चैव पृच्छंति धर्मकांक्षिणः । गंगाकनखले पुण्या प्रयागं पुष्करं गया

ধৰ্ম জানিবলৈ আকাঙ্ক্ষী নাৰদ আৰু গৌতমে সুধিলে—কনখলৰ পবিত্ৰ গঙ্গা, প্ৰয়াগ, পুষ্কৰ আৰু গয়া আদি তীৰ্থসমূহৰ বিষয়ে।

Verse 12

कुरुक्षेत्रं तु पुण्यं च राहुग्रस्ते दिवाकरे । दिवा वा यदि वा रात्रौ शुक्लतीर्थं महाफलम्

কুৰুক্ষেত্ৰ নিশ্চয়েই পুণ্যময়; আৰু ৰাহুৱে সূৰ্যক গ্ৰাস কৰা গ্ৰহণকালত, শুক্ল-তীৰ্থত স্নান—দিনে হওক বা ৰাতিয়ে—মহাফল দান কৰে।

Verse 13

दर्शनात्स्पर्शनाच्चैव स्नानाद्ध्यानात्तपोर्जनात् । होमाच्चैवोपवासाच्च शुक्लतीर्थफलं महत्

তাৰ দৰ্শনে, স্পৰ্শে, তাত স্নানে, ধ্যানে, তপস্যাৰ উদ্ভৱে, আৰু হোম তথা উপবাসে—শুক্ল-তীৰ্থৰ পৰা উৎপন্ন পুণ্য অতি মহান।

Verse 14

शुक्लतीर्थं महापुण्यं नद्यां तु संव्यवस्थितम् । चाणिक्योनाम राजर्षिः सिद्धिं तत्र समागतः

নদীৰ তীৰত অৱস্থিত শুক্ল-তীৰ্থ নামৰ এক মহাপুণ্যময় তীৰ্থ আছে। তাত চাণিক্য নামৰ ৰাজর্ষিয়ে সিদ্ধি লাভ কৰিছিল।

Verse 15

एतत्क्षेत्रं समुत्पन्नं योजनावृत्तिसंस्थितम् । शुक्लतीर्थं महापुण्यं सर्वपापप्रणाशनम्

এই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰ উদ্ভৱ হৈছে, এক যোজন পৰিধিত বিস্তৃত। ই শ্বুক্ল-তীৰ্থ, মহাপুণ্যময়, আৰু সকলো পাপ বিনাশক।

Verse 16

पादपाग्रेण दृष्टेन ब्रह्महत्यां व्यपोहति । अहमत्र ऋषिश्रेष्ठ तिष्ठामि ह्युमया सह

কেৱল পদৰ অগ্ৰভাগ দৰ্শন কৰিলেই ব্ৰহ্মহত্যাৰ পাপ দূৰ হয়। হে ঋষিশ্ৰেষ্ঠ, মই উমাৰ সৈতে নিশ্চয় ইয়াতেই অৱস্থান কৰোঁ।

Verse 17

वैशाखे विमले मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशी । कैलासाच्चापि निर्गत्य तत्र संनिहितो ह्यहम्

বৈশাখৰ বিমল মাহত, কৃষ্ণপক্ষৰ চতুৰ্দশীত, মই কৈলাসৰ পৰাও ওলাই আহি তাতেই উপস্থিত থাকোঁ।

Verse 18

देवकिन्नरगंधर्वाः सिद्धविद्याधरास्तथा । गणाश्चाप्सरसो नागाः सर्वे देवाः समागताः

দেৱ-কিন্নৰ আৰু গন্ধৰ্ব, সিদ্ধ আৰু বিদ্যাধৰো; গণ, অপ্সৰা আৰু নাগ—সকলো দেৱতা একেলগে সমবেত হৈছিল।

Verse 19

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे ऊनविंशोध्यायः

এইদৰে শ্ৰী পদ্ম মহাপুৰাণৰ স্বৰ্গখণ্ডত ঊনবিংশ অধ্যায় সমাপ্ত।

Verse 20

रजकेन यथा वस्त्रं शुक्लं भवति वारिणा । आजन्मसंचितं पापं शुक्लतीर्थे व्यपोहति

যেনেকৈ ৰজকে পানীৰে বস্ত্ৰ ধুই শুভ্ৰ কৰে, তেনেকৈ শুক্ল তীৰ্থত আজন্ম সঞ্চিত পাপ ধুই নাশ হয়।

Verse 21

स्नानं दानं महापुण्यं मार्कंड ऋषिसत्तम । शुक्लतीर्थात्परं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

হে মাৰ্কণ্ডেয়, ঋষিসত্তম! স্নান আৰু দান মহাপুণ্য। শুক্ল তীৰ্থতকৈ শ্ৰেষ্ঠ তীৰ্থ নাছিল, নাথাকিব।

Verse 22

पूर्वे वयसि कर्माणि कृत्वा पापानि मानवः । अहोरात्रोपवासेन शुक्लतीर्थे व्यपोहति

মানৱে পূৰ্ব বয়সত পাপকৰ্ম কৰি থাকিলে, শুক্ল তীৰ্থত অহোৰাত্ৰ উপবাসে সেয়া ধুই নাশ কৰে।

Verse 23

तपसा ब्रह्मचर्येण यज्ञैर्दानेन वा पुनः । देवदानेन या पुष्टिर्न सा क्रतुशतैरपि

তপস্যা, ব্ৰহ্মচৰ্য, যজ্ঞ, দান আদি কৰ্মে যি পুষ্টি নাহে, দেবতালৈ অৰ্পিত দানে যি আধ্যাত্মিক পুষ্টি হয়, সেয়া শত যজ্ঞ কৰিলেও নাহে।

Verse 24

कार्तिकस्य च मासस्य कृष्णपक्षे चतुर्दशी । घृतेन स्नापयेद्देवमुपोष्य परमेश्वरम्

কাৰ্তিক মাসৰ কৃষ্ণপক্ষৰ চতুৰ্দশীত, উপবাস কৰি, পৰমেশ্বৰ দেৱক ঘৃতৰে স্নান কৰাব লাগে।

Verse 25

एकविंशत्कुलोपेतो न च्यवेच्चैश्वरात्पदात् । शुक्लतीर्थं परं तीर्थमृषिसिद्धनिषेवितम्

একবিংশ কুলে বিভূষিত জনে ঐশ্বৰ্যৰ পদৰ পৰা পতিত নহয়। শুক্ল-তীৰ্থ পৰম তীৰ্থ, য’ত ঋষি আৰু সিদ্ধসকলে ভক্তিভাৱে সেৱা কৰে।

Verse 26

तत्र स्नात्वा ततो राजन्पुनर्जन्म न विद्यते । स्नात्वा वै शुक्लतीर्थेपि अर्चयेद्वृषभध्वजम्

হে ৰাজন! তাত স্নান কৰিলে পুনৰ জন্ম নঘটে। আৰু শুক্ল-তীৰ্থতো স্নান কৰি বৃষভ-ধ্বজধাৰী প্ৰভু শিৱক আৰাধনা কৰিব লাগে।

Verse 27

जागरं कारयेत्तत्र नृत्यगीतादिमंगलैः । प्रभाते शुक्लतीर्थे तु स्नानं वै देवतार्चनम्

তাত নৃত্য-গীত আদি মঙ্গলকৰ্মে ৰাতিভৰ জাগৰণ কৰিব লাগে। আৰু প্ৰভাতে শুক্ল-তীৰ্থত নিশ্চয় স্নান কৰি দেৱতাৰ আৰ্চনা কৰিব লাগে।

Verse 28

आचार्यं भोजयेत्पश्चाच्छिवव्रतपरः शुचिः । भोजनं च यथाशक्त्या वित्तशाठ्यं न कारयेत्

তাৰ পাছত শিৱ-ব্ৰতত পৰায়ণ হৈ শুচি মনৰে আচার্যক ভোজন কৰাব। আৰু যথাশক্তি ভোজন দান কৰিব; ধনৰ বিষয়ে ছল-চাতুৰী নকৰিব।

Verse 29

प्रदक्षिणं ततः कृत्वा शनैर्देवांतिकं व्रजेत् । एवं वै कुरुते यस्तु तस्य पुण्यफलं शृणु

তাৰ পাছত প্ৰদক্ষিণা কৰি ধীৰে ধীৰে দেৱতাৰ সান্নিধ্যলৈ যাব। এইদৰে যি কৰে, তাৰ পুণ্যফল শুনা।

Verse 30

दिव्ययानसमारूढस्तूयमानोऽप्सरोगणैः । शिवतुल्यबलोपेतस्तिष्ठत्याभूतसंप्लवम्

দিব্য ৰথত আৰূঢ় হৈ, অপ্সৰাগণৰ স্তৱত প্ৰশংসিত, শিৱ-তুল্য বলসম্পন্ন সেইজন সৰ্বভূতৰ প্ৰলয়লৈকে তাত স্থিৰ থাকে।

Verse 31

शुक्लतीर्थे तु या नारी ददाति कनकं शुभम् । घृतेन स्नापयेद्देवं कुमारं चाभिपूजयेत्

কিন্তু শুক্ল-তীৰ্থত যি নাৰী শুভ সোন দান কৰে, তাই ঘৃতৰে দেৱতাক স্নান কৰাই দিৱ্য কুমাৰ (স্কন্দ)ক বিধিপূৰ্বক পূজা কৰিব।

Verse 32

एवं या कुरुते भक्त्या तस्याः पुण्यफलं शृणु । मोदते देवलोकस्था यावदिंद्राश्चतुर्दश

এইদৰে যি নাৰী ভক্তিৰে কৰে, তাইৰ পুণ্যফল শুনা: দেৱলোকত বাস কৰি তাই চৌদ্দ ইন্দ্ৰৰ কাললৈকে আনন্দ কৰে।

Verse 33

अयने वा चतुर्दश्यां संक्रांतौ विषुवे तथा । स्नात्वा तु सोपवासः स निर्जितात्मा समाहितः

অয়নৰ দিনত, বা চতুৰ্দশীত, বা সংক্রান্তিত, আৰু বিষুৱতো—স্নান কৰি উপবাসসহ, আত্মসংযমী আৰু সমাহিত হৈ থাকিব।

Verse 34

दानं दद्याद्यथाशक्त्या प्रीयेतां हरिशंकरौ । शुक्लतीर्थप्रभावेण सर्वं भवति चाक्षयम्

যথাশক্তি দান দিব, যাতে হৰি আৰু শংকৰ প্ৰসন্ন হন। শুক্ল-তীৰ্থৰ প্ৰভাৱত তাত কৰা সকলো কৰ্ম আৰু দান অক্ষয় হয়।

Verse 35

अनाथं दुर्गतं विप्रं नाथवंतमथापि वा । उद्वाहयति यस्तीर्थे तस्य पुण्यफलं शृणु

যি ব্যক্তি তীৰ্থত এজন ব্ৰাহ্মণৰ বিবাহ সম্পন্ন কৰায়—সেই ব্ৰাহ্মণ অনাথ আৰু দৰিদ্ৰ হওক বা আশ্ৰয়-সহিত হওক—তেনে ব্যক্তিৰ পুণ্যফল শুনা।

Verse 36

यावत्तद्रोमसंख्या तु तत्प्रसूतिकुलेषु च । तावद्वर्षसहस्राणि शिवलोके महीयते

দেহৰ ৰোমৰ সংখ্যা যিমান, আৰু তদ্ৰূপ তাৰ বংশধৰসকলৰ শাৰীত যিমান সংখ্যা, সিমান হাজাৰ হাজাৰ বছৰলৈ তেওঁ শিৱলোকত সন্মানিত হৈ মহীয়ান হয়।