Adhyaya 67

Verse 1

व्यास उवाच । एतच्छ्रुत्वा तु दैत्येंद्रो हिरण्याक्षो महाबलः । सरोषश्चातिताम्राक्षो ह्यसुरानादिदेश ह

ব্যাসে ক’লে: এই কথা শুনি মহাবলী দৈত্যৰাজ হিৰণ্যাক্ষ—ক্ৰোধে ৰঙা চকু লৈ—অসুৰসকলক আদেশ দিলে।

Verse 2

स्वयं गच्छामि युद्धाय देवानां विजिघांसया । नागच्छंति न युद्ध्यंते तेन मार्गाद्विशन्त्वितः

‘মই নিজেই যুদ্ধলৈ যাম, দেৱতাসকলক বধ কৰাৰ সংকল্পে। যিসকলে নাযায় নাযুদ্ধ কৰে, সিহঁতে ইয়াৰ পৰা সেই পথেদি ভিতৰলৈ সোমাওক।’

Verse 3

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं शेषा दैत्यगणाधिपाः । युद्धाय प्रययुः सर्वे शूलपाशातिपंडिताः

এই বাক্য শুনি অৱশিষ্ট দৈত্যগণৰ অধিপতিসকল সকলোৱে যুদ্ধলৈ ওলাই গ’ল, ত্ৰিশূল আৰু পাশ ব্যৱহাৰত নিপুণ।

Verse 4

अधिकं पूर्वसैन्याश्च तथा शतगुणैरपि । निरंतरं तथाकाशं प्रययुर्युद्धकांक्षिणः

তেতিয়া সেনা আগৰ তুলনাত অধিকেই বৃদ্ধি পালে—শতগুণ পৰ্যন্ত; যুদ্ধৰ আকাঙ্ক্ষাৰে তেওঁলোকে অবিচ্ছিন্ন শাৰীত আগবাঢ়ি আকাশ ভৰি পেলালে।

Verse 5

ततो रुद्रास्स साध्याश्च विश्वे च वसवस्तथा । स्कंदश्च गणपश्चैव विष्णुजिष्णुपुरोगमाः

তেতিয়া ৰুদ্ৰসকল, সাধ্যসকল, বিশ্বেদেৱসকল আৰু বসুসকল ওলাই আহিল; লগতে স্কন্দ আৰু গণপো—অগ্ৰভাগত বিষ্ণু (সৰ্বব্যাপী) আৰু জিষ্ণু (বিজয়ী) নেতৃত্ব দিলে।

Verse 6

सर्वे योद्धुं गतास्ते च हृष्टा रणसमुत्सुकाः । एतस्मिन्नंतरे युद्धं देवदानवयोरपि

তেওঁলোক সকলোৱে যুদ্ধ কৰিবলৈ ওলাই গ’ল—আনন্দিত, ৰণৰ বাবে উদ্‌গ্ৰীৱ। এই অৱসৰত দেৱ আৰু দানৱৰ মাজতো যুদ্ধ আৰম্ভ হ’ল।

Verse 7

न भूतं न श्रुतं पूर्वं सर्वलोकभयंकरम् । शस्त्रास्त्रैबर्हुधा युक्तं शिशिरेणेव काननम्

এনে দৃশ্য আগতে কেতিয়াও ন দেখা ন শুনা—সকলো লোকৰ বাবে ভয়ংকৰ; নানা শস্ত্ৰ-অস্ত্ৰে ভৰি থকা, যেন শীতকালৰ বন, কাঁটাল ডালপাতে ঠাস।

Verse 8

धरां स्वर्गौक आकाशं संरुध्य युद्धमाबभौ । अन्योन्यं जघ्नुराकाशे तथान्योन्यं महीतले

পৃথিৱী, স্বৰ্গলোক আৰু আকাশ আৱৰুদ্ধ কৰি তেওঁলোকে যুদ্ধত প্ৰবেশ কৰিলে। কিছুমানে আকাশতে পৰস্পৰক আঘাত কৰিলে, আৰু কিছুমানে পৃথিৱীতেও পৰস্পৰক বধ কৰিলে।

Verse 9

शक्तिभिर्मुसलैर्भल्लैर्बहुभिः शरवृष्टिभिः । दारुणैः खड्गपातैश्च तथा चक्रपरःश्वधैः

শক্তি, মুছল, ভল্ল, অসংখ্য শৰবৃষ্টি, ভয়ানক খড়্গৰ আঘাত আৰু চক্ৰ তথা পৰশুৰ দ্বাৰা—

Verse 10

अन्यायुधैश्च विविधैर्निर्जघ्नुस्ते परस्परम् । अभवन्घोररूपाणि धराकाशे व्ययानि च

অন্যান্য বিবিধ অস্ত্ৰৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে পৰস্পৰক প্ৰহাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। পৃথিৱী আৰু আকাশত ভয়ানক দৃশ্য আৰু বিনাশকাৰী উপদ্ৰৱ দেখা দিলে।

Verse 11

शस्त्रैः शरैरसृक्पातैः कंकवायसजंबुकैः । यथा मुसलधाराभिर्घना वर्षंति लोहितम्

অস্ত্ৰ, শৰ আৰু তেজৰ ধাৰাৰে—বগলী, কাউৰী আৰু শিয়ালৰ মাজত—যেনেকৈ ঘন মেঘে মুষলধাৰে বৰষুণ দিয়ে, তেনেকৈয়ে তেওঁলোকে তেজৰ বৰষুণ বৰষালে।

Verse 12

तथैव क्षतजैः स्रस्तैः स्वाङ्गाच्च देवदानवाः । केचित्पतंति मुह्यंति स्खलंति च हसंति च

তদ্ৰূপ, নিজৰ শৰীৰৰ পৰা নিৰ্গত তেজেৰে, দেৱতা আৰু দানৱসকল—কিছুমান ঢলি পৰিছে, কিছুমান মূৰ্ছিত হৈছে, কিছুমান উজুটি খাইছে আৰু কিছুমানে হাঁহিছেও।

Verse 13

मुंचंति चार्तनादांश्च सिंहनादं मुहुर्मुहुः । केषांचिद्बाहवश्छिन्नाश्छिन्नपादास्तथापरे

তেওঁলোকে বাৰে বাৰে যন্ত্ৰণাত আৰ্তনাদ কৰিছে আৰু সিংহৰ দৰে গৰ্জন কৰিছে। কাৰোবাৰ বাহু কটা গৈছে; আৰু আন কাৰোবাৰ ভৰি কটা গৈছে।

Verse 14

छिन्नपार्श्वोदराः केचिन्निपेतुः शतशो भुवि । कोटिकोटिसहस्राणि गजवाज्यसुराणि च

কিছুমানৰ কাষ আৰু উদৰ ছিন্ন হৈ, সিহঁতে শতশতকৈ পৃথিৱীত লুটি পৰিল। আৰু কোটিকোটি সহস্ৰসংখ্যক হাতী, ঘোঁৰা আৰু যোদ্ধাসকলও একেলগে পতিত হ’ল।

Verse 15

अपतन्धरणीपृष्ठे रक्तौघे बहुधा भुवि । ततस्तु धरणीपृष्ठे त्वभवल्लोहितार्णवः

ধৰণীৰ পৃষ্ঠত বহু ঠাইত ৰক্তধাৰা পৰিল। তাৰ পাছত ধৰণীৰ পৃষ্ঠতেই ৰক্তৰ এক মহাসাগৰ যেন উদ্ভৱ হ’ল।

Verse 16

विपरीतास्ततो नद्यः सद्यस्तत्र विसुस्रुवुः । तृणकाष्ठपरास्तत्र शक्तयो दारुसंचयाः

তাৰ পাছত তাত নদীবোৰ তৎক্ষণাৎ উল্টোদিশে ব’বলৈ ধৰিলে। সেই ঠাইত সোঁতবোৰে ঘাঁহ আৰু কাঠৰ টুকুৰা বোৱাই আনিলে, আৰু কাঠৰ ঢিপ-ঢাপ সঞ্চিত হ’ল।

Verse 17

मुद्गरा मुसलाः शूला मकराद्या भवंति च । जयंतिका ध्वजा मीनाः कमठाश्चर्मकायकाः

তাত মুদ্গৰ (গদা), মুসল, শূল আদি ৰূপো দেখা যায়, আৰু মকৰ আদি আৰম্ভণি কৰা আকাৰসমূহো হয়। তদ্ৰূপ জয়ন্তিকা-ৰূপ, ধ্বজা (পতাকা), মাছ, কচ্ছপ আৰু চর্মসদৃশ আৱৰণযুক্ত দেহধাৰীও আছে।

Verse 18

शरादिभिर्महोष्ट्रैश्च निरुद्धाः प्रचुरैस्तथा । केशचामरशैवालाः संपूर्णास्तास्ततःस्ततः

সেইবোৰ ঠাই নলখাগৰি আদি আৰু বহু বৃহৎ উটৰ দ্বাৰা ঘনকৈ অৱৰুদ্ধ হৈছিল। আৰু তাত তাত কেশ আৰু চামৰৰ দৰে শৈৱাল ভৰি পৰি, সেই স্থানসমূহ সম্পূৰ্ণৰূপে আচ্ছাদিত হ’ল।

Verse 19

पतद्भिश्च तथान्यैश्च विविधैः क्षतजार्णवः । तदा वसुंधरा सर्वा सशैलवनकानना

পতিত অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ আৰু নানা প্ৰকাৰ আঘাতে সাগৰ ক্ষত-বিক্ষত হৈ ৰুধিৰৰ সাগৰ হ’ল; তেতিয়া পৰ্বত, বন আৰু উপবনসহ সমগ্ৰ বসুধা সেই মহাবিনাশত নিমজ্জিত হ’ল।

Verse 20

रुधिरौघा महाघोरा सर्वलोकभयंकरा । स्कंदस्य शक्तिपातेन गता दैत्या यमक्षयम्

ৰুধিৰৰ প্ৰচণ্ড সোঁত সদৃশ, অতি ভয়ংকৰ আৰু সকলো লোকৰ বাবে আতংকৰূপ দৈত্যসকল স্কন্দৰ শক্তিপাতে যমলোকলৈ প্ৰেৰিত হ’ল, অৰ্থাৎ বিনাশ প্ৰাপ্ত হ’ল।

Verse 21

पर्शुना परमेणैव अग्निनाग्निशिखैः शरैः । वरुणस्य च पाशेन बद्धा मग्ना यमक्षये

পৰম কুঠাৰে আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ, অগ্নিশিখাৰ দৰে জ্বলন্ত শৰবাণে বিদ্ধ হ’ল; আৰু বৰুণৰ পাশে বাঁধা পৰি তেওঁলোক ডুবি গৈ যমধামত প্ৰৱেশ কৰিলে।

Verse 22

येषां पुत्रैश्च पौत्रैश्च पुरोगैः सचिवैस्तथा । निपातिताश्च दैतेयाः शरशक्त्यृष्टिवृष्टिभिः

যিসকলৰ পুত্ৰ-পৌত্ৰ, অগ্ৰগামী সেনাপতি আৰু সচিবসকলসহ, শৰ-বাণ, শক্তি আৰু ঋষ্টিৰ বৰষুণৰ মাজত দৈত্যেয়সকলক নিক্ষেপ কৰি পেলালে।

Verse 23

ग्रहैश्च श्वसनैरेव यक्षगंधर्वकिन्नरैः । महत्या गदया चैव कुबेरेण च धीमता

গ্ৰহ আৰু শ্বসনসকলসহ, যক্ষ, গন্ধৰ্ব আৰু কিন্নৰসকলৰ সৈতে, আৰু মহাশক্তিশালী গদা ধৰি, ধীমান কুবেৰো তাত উপস্থিত হ’ল।

Verse 24

घनानां निकरैर्वज्रैस्तुषारैर्विधुनेरितैः । पन्नगानां विषैर्घोरैर्दैत्याः पेतुर्धरातले

মেঘৰ মাজৰ বজ্ৰৰ গুচ্ছৰ আঘাতত, বতাহে ঠেলি অনা শিলাবৃষ্টিৰ প্ৰহাৰত, আৰু সৰ্পসমূহৰ ভয়ংকৰ বিষত দগ্ধ হৈ দৈত্যসকল পৃথিৱীৰ পৃষ্ঠত লুটাই পৰিল।

Verse 25

अन्यैश्च विविधैर्देवैः कोटिकोटिसहस्रशः । पातिताः प्रययुस्सर्वे धरण्यां तु गतासवः

আৰু অন্য নানাবিধ দেবগণ—কোটিৰ ওপৰত কোটি, সহস্ৰ সহস্ৰকৈ—তেওঁলোকক পতিত কৰিলে; সকলোৱে ধৰণীত পৰিল, প্ৰাণ ত্যাগ কৰি।

Verse 26

देहांस्त्यक्त्वा दिवं यांति केचिच्च यममंदिरम् । केचिद्गच्छंति पातालं पुण्यापुण्यप्रयोगतः

দেহ ত্যাগ কৰি কিছুমানে স্বৰ্গলৈ যায়, কিছুমানে যমৰ ধামলৈ; আন কিছুমানে পাতাললৈ যায়—পুণ্য-পাপৰ কৰ্মফল অনুসাৰে।

Verse 27

एतस्मिन्नंतरे वेदाञ्जजल्पुः परमर्षयः । स्वस्त्यस्तु ब्राह्मणेभ्यश्च गोभ्यः स्त्रीभ्यस्तपस्विषु

এই অন্তৰত পৰম ঋষিসকলে বেদ জপিলে আৰু ঘোষণা কৰিলে: “ব্ৰাহ্মণসকলৰ, গোৱালৰ, স্ত্ৰীসকলৰ আৰু তপস্বীসকলৰ মঙ্গল হওক।”

Verse 28

प्रयुध्यमानेष्वन्येषु सांप्रतं सर्वजंतुषु । विबुधैरर्दिता दैत्याः शेषाः पर्वतमाश्रिताः

অন্য সকলো জীৱ যেতিয়া এতিয়া যুদ্ধত লিপ্ত আছিল, তেতিয়া দেবতাসকলৰ দ্বাৰা পীড়িত অৱশিষ্ট দৈত্যসকলে পৰ্বতৰ আশ্ৰয় ল’লে।

Verse 29

प्रजग्मुश्च दिशः सर्वाः कातरा रणभीरवः । दैत्यव्यूहे प्रभग्ने च बलो नाम महाबलः

ৰণৰ ভয়ংকৰ কোলাহলত আতংকিত হৈ তেওঁলোকে সকলো দিশলৈ পলাই গ’ল। দানৱ-ব্যূহ ভাঙি পৰাত ‘বল’ নামৰ মহাবলী, অতি প্ৰবল শক্তিধাৰী, আগবাঢ়ি থিয় হ’ল।

Verse 30

अर्दयामास देवांश्च संयम्याग्निसमैः शरैः । तस्य बाणार्दिता देवा बहवो बलदर्पिताः

অগ্নিৰ দৰে জ্বলি উঠা শৰ নিক্ষেপ কৰি তেওঁ দেৱতাসকলক দমন কৰি পীড়া দিলে। তাৰ বাণৰ আঘাতে বল-গৰ্বিত বহু দেৱতা আহত হৈ যন্ত্ৰণাত কাতৰ হ’ল।

Verse 31

पतिता धरणीपृष्ठे केचिद्भग्ना रणाजिरे । दृष्ट्वा तस्य महत्कर्म दारुणं लोकभीषणम्

কিছুমান ধৰণীৰ পিঠিত লুটাই পৰিল, কিছুমান ৰণাঙ্গনত চূর্ণ-বিচূর্ণ হ’ল। তাৰ সেই মহাকাৰ্য দেখিয়া—যি ভয়ংকৰ আৰু জগতক আতংকিত কৰা—

Verse 32

शशंसुरृषयो देवास्तत्र शिष्टाः प्रचुक्रुशुः । अथ क्रुद्धो महातेजाश्शतक्रतुररिंदमः

তাত ঋষিসকল আৰু দেৱতাসকলে কথা ক’লে, আৰু শিষ্টজনসকলে উচ্চস্বৰে ক্ৰন্দন কৰিলে। তেতিয়া মহাতেজস্বী, শতক্ৰতু—অৰিন্দম ইন্দ্ৰ—ক্ৰোধে জ্বলি উঠিল।

Verse 33

जघान शरसंदोहैर्बलं बलवतां वरम् । सोपि क्रुद्धो बलो युद्धे तथा शक्रं ससंभ्रमः

শৰৰ ঘন বৰষুণে তেওঁ বলক আঘাত কৰিলে—বলৱানসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠজনক। কিন্তু বলো ক্ৰুদ্ধ হৈ, ৰণমধ্যত, তীব্ৰ উত্তেজনাৰে শক্ৰ (ইন্দ্ৰ)ৰ ওপৰত ঝাঁপাই পৰিল।

Verse 34

रुधिरेणावसिक्तांगौ प्रसृतेन महाबलौ । तौ यथा माधवे मासि पुष्पितौ किंशुकद्रुमौ

সেই দুজন মহাবলী, বোৱাই অহা ৰুধিৰে দেহ-অঙ্গ সিক্ত, মাধৱ মাসত ফুলে ভৰা কিঞ্চুক (পলাশ) বৃক্ষদ্বয় যেন প্ৰকাশ পালে।

Verse 35

चक्राणि च सहस्राणि शूलानि मुसलानि च । निचखान रणे शक्रे चपले चासुरोत्तमः

ৰণত সেই অসুৰশ্ৰেষ্ঠই সহস্ৰ চক্র, শূল আৰু মুসলেৰে চঞ্চল শক্র ইন্দ্ৰক আঘাত কৰি থাকিল।

Verse 36

तानि चक्राणि शूलानि निचकर्त्त शरोत्तमैः । सुरराट्सहसा भ्रांतो लीलया समरे बली

তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ বাণেৰে সেই চক্র আৰু শূলবোৰ কাটি পেলালে। তথাপি সুৰৰাট, ৰণত বলী, হঠাতে ঘূৰি-ঘূৰি ডোল খালে—যেন সমৰত লীলা।

Verse 37

स च दैत्यो महातेजाः शक्त्या चैव पुरंदरम् । निजघान तदा तूर्णं गजस्थं च स्तनांतरे

তাৰ পাছত সেই মহাতেজস্বী দৈত্যই শক্তিৰে পুৰন্দৰক তৎক্ষণাৎ আঘাত কৰিলে—হাতীত আৰূঢ় অৱস্থাত তাৰ বক্ষস্থল ভেদি।

Verse 38

तया विनिहतः शक्रः प्रचचाल गजोपरि । लब्धसंज्ञो बलं जिष्णुर्बिभेद दनुजं क्षणात्

সেই শক্তিৰ আঘাতে বিধ্বস্ত শক্র হাতীৰ ওপৰত কঁপিবলৈ ধৰিলে। চেতনা ঘূৰি আহিলতেই বলৱান জিষ্ণুৱে ক্ষণমাত্ৰতে সেই দানৱক চিৰি পেলালে।

Verse 39

रथसंस्थस्य हस्तौ च धनुश्चिच्छेद चेषुणा । चर्मतीक्ष्णं ध्वजं तस्य शरेणैकेन वीरहा

বীৰসংহাৰকে নিজৰ বাণে ৰথত আসীন যোদ্ধাৰ দুয়ো হাত কাটি পেলালে আৰু তাৰ ধনু ভাঙি দিলে; একেটা শৰেই তাৰ তীক্ষ্ণ চর্মঢাল আৰু ধ্বজ চিৰি পেলালে।

Verse 40

चतुर्भिर्निशितैर्बाणैर्विव्याध चतुरो हयान् । शरेणैकेन सूतस्य शिरश्चिच्छेद तत्क्षणात्

চাৰিটা তীক্ষ্ণ বাণে তেওঁ চাৰিওটা ঘোঁৰা বিদ্ধ কৰিলে; আৰু একেটা শৰেই তৎক্ষণাত সূতৰ শিৰ কাটি পেলালে।

Verse 41

छिन्नधन्वा हतरथो हताश्वो हतसारथिः । निपत्य मूर्च्छितः पृथ्व्यां मुहूर्तान्मृत्युमाप सः

ধনু ছিন্ন, ৰথ বিধ্বস্ত, অশ্ব নিহত আৰু সাৰথি বধ—সেইজন মূৰ্ছিত হৈ ভূমিত পৰি গ’ল; অলপ সময়ৰ ভিতৰতে সি মৃত্যুক প্ৰাপ্ত হ’ল।

Verse 42

अथ क्रुद्धो महादैत्यो नमुचिः सुरदर्पहा । गदामादाय सहसा स जघान महागजम्

তাৰ পাছত সুৰদৰ্পহা মহাদৈত্য নমুচি ক্ৰুদ্ধ হৈ উঠিল; হঠাতে গদা উঠাই সি মহাগজক আঘাত কৰিলে।

Verse 43

यथा मेरुगिरेः शृंगे वज्रपातो भवेद्ध्रुवम् । तथैव च महाशब्दो ह्यभवल्लोमहर्षणः

যেন মেরুগিৰিৰ শিখৰত বজ্ৰপাত নিশ্চিতভাৱে ঘটে, তেনেদৰে এক মহাশব্দ উঠিল—যি শুনিলে ৰোমাঞ্চ জাগে।

Verse 44

प्रहारेणार्दितः पद्मी संचचाल स विह्वलः । रुधिरेणावसिक्तांगो विमुखो वेदनातुरः

সেই আঘাতত পদ্মী টলমল কৰি উঠিল, ব্যাকুল আৰু অস্থিৰ হ’ল; তেওঁৰ অংগবোৰ তেজত তিতি গ’ল আৰু যন্ত্ৰণাত তেওঁ বিমুখ হ’ল।

Verse 45

शतक्रतुं विधावंति शतशोथ सहस्रशः । अर्धचंद्रैक्षुःरप्रैश्च चिच्छेद पाकशासनः

যেতিয়া শ শ আৰু হাজাৰ হাজাৰ শত্ৰুৱে শতক্ৰতুৰ (ইন্দ্ৰ) ফালে ধাৱমান হ’ল, তেতিয়া পাকশাসনে (ইন্দ্ৰ) অৰ্ধচন্দ্ৰাকাৰ বাণেৰে তেওঁলোকক কাটি পেলালে।

Verse 46

जंतुभिस्तस्य मायाभिरर्दितास्सुरपुंगवाः । भूमौ निपतिताः केचित्केचित्सुप्ता रथोपरि

তেওঁৰ মায়া শক্তিৰ দ্বাৰা পীড়িত হৈ দেৱতাসকল বিভ্ৰান্ত হৈ পৰিল; কিছুমান মাটিত ঢলি পৰিল আৰু কিছুমান ৰথৰ ওপৰতে টোপনি গ’ল।

Verse 47

दृष्ट्वा तस्य महत्कर्म माधवो विशिखांस्तथा । जंतुभूतान्स चक्रेण चिच्छेद देहलग्नकान्

সেই মহান কাৰ্য দেখি মাধৱে (বিষ্ণু) নিজৰ চক্ৰৰে সেই বাণবোৰ কাটি পেলালে যিবোৰ জীৱিত প্ৰাণীৰ দৰে হৈ শৰীৰত লাগি ধৰিছিল।

Verse 48

ततो जिष्णुस्त्रिभिर्बाणैः पातयामास भूतले । पृथिव्यां पतितो दैत्यो मूर्च्छितस्खलितः पुनः

তাৰ পাছত জিষ্ণুৱে তিনিডাল বাণেৰে তেওঁক আঘাত কৰি মাটিত পেলাই দিলে। সেই দৈত্য পুনৰ মাটিত ঢলি পৰিল, মূৰ্ছা গ’ল আৰু টলমল কৰিবলৈ ধৰিলে।

Verse 49

दधार मुद्गरं घोरं शक्रं हंतुं समुद्यतः । ततो जघान मघवा कुलिशेन महासुरम्

ভয়ংকৰ মুদ্গৰ ধৰি সেই মহাসুৰ শক্ৰ (ইন্দ্ৰ)ক বধ কৰিবলৈ আগবাঢ়িল। তেতিয়া মঘৱা (ইন্দ্ৰ)য়ে নিজৰ বজ্ৰেৰে সেই মহাদৈত্যক আঘাত কৰিলে।

Verse 50

स पपात महीपृष्ठे क्षतवक्षा महाबलः । साधुसाध्विति देवाश्च सिद्धाश्चैव महर्षयः

সেই মহাবলী, বক্ষ ক্ষতবিক্ষত হৈ, পৃথিৱীৰ পৃষ্ঠত লুটি পৰিল। দেৱসকল, সিদ্ধসকল আৰু মহর্ষিসকলে ‘সাধু সাধু’ বুলি ধ্বনি তুলিলে।

Verse 51

अपूजयंस्तदा शक्रं बहुभिः पुष्पवृष्टिभिः । ततो दैत्यगणाः सर्वे भीतास्तत्र प्रदुद्रुवुः । गीतं गायंति गंधर्वा ननृतुश्चाप्सरोगणाः

তেতিয়া তেওঁলোকে শক্ৰ (ইন্দ্ৰ)ক বহু ফুলৰ বৰষুণেৰে পূজা কৰিলে। তাৰ পাছত সকলো দৈত্যগণ ভয়ত তাতৰ পৰা পলাই গ’ল। গন্ধৰ্বসকলে গীত গাইলে আৰু অপ্সৰাগণে নৃত্য কৰিলে।

Verse 67

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे बलनमुचिवधोनाम सप्तषष्टितमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰীপাদ্মপুৰাণৰ প্ৰথম গ্ৰন্থ সৃষ্টিখণ্ডত ‘বলনামুচিবধ’ নামৰ সাতষট্টিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।