Adhyaya 9

অধ্যায়ৰ আৰম্ভণিতে জৈমিনিয়ে ব্যাসক গঙ্গাৰ পৰম মহিমা বৰ্ণনা কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। স্তোত্ৰসদৃশ প্ৰশংসাত কোৱা হয়—গঙ্গাৰ তীৰলৈ খোজ কাঢ়ি যোৱা, ঢৌৰ শব্দ শুনা, গঙ্গাজল আস্বাদন কৰা আৰু গঙ্গাৰ পবিত্ৰ মাটিৰ তিলক ধাৰণ কৰিলে ইন্দ্ৰিয় আৰু অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গ সাৰ্থক হয়। তাৰ পিছত তীৰ্থযাত্ৰাৰ নীতি-নিয়ম দিয়া হয়: তপস্যা, সংযম, সত্যবচন, কলহ আৰু ভোগ-বিলাস পৰিহাৰ, আৰু গঙ্গাৰ নাম সদায় জপ কৰা। গঙ্গাৰ ওচৰলৈ যোৱা, নমস্কাৰ, স্পৰ্শ, স্নান, মাটি সংগ্ৰহ, তিলক, তৰ্পণ আৰু শ্রাদ্ধ, লগতে গঙ্গা আৰু বিষ্ণুৰ পূজা আৰু ৰাতি জাগৰণ—এই সকলো বিধি প্ৰক্ৰিয়াভাৱে বৰ্ণিত। শেষ ভাগত কৰ্মফলৰ দৃষ্টান্ত আছে: ৰজা সত্যধৰ্ম আৰু ৰাণী বিজয়া আশ্ৰয়প্ৰাৰ্থী হৰিণৰ ওপৰত হিংসা কৰাৰ বাবে নৰক আৰু পশুজন্ম ভোগ কৰে। তথাপি গঙ্গা-কেন্দ্ৰিক তীৰ্থযাত্ৰা আৰু পথতে মৃত্যু লাভৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে উত্তম গতি আৰু মুক্তি পায়; ইয়াৰ দ্বাৰা গঙ্গাৰ তাৰক শক্তি আৰু অহিংসাৰ প্ৰাধান্য প্ৰকাশ পায়।