Adhyaya 7

এই অধ্যায়ত গঙ্গাৰ অপাৰ মহিমা স্তোত্ৰৰূপে বৰ্ণিত হৈছে। গঙ্গাৰ নাম স্মৰণ, দৰ্শন, স্নান, আৰু গঙ্গাৰ এক বিন্দু জল বা তীৰৰ বালিও পাপ নাশ কৰি মুক্তি দান কৰে বুলি কোৱা হৈছে; ই তপস্যা আৰু যজ্ঞ-দানৰ ফলকো অতিক্ৰম কৰে। তাৰ পিছত ত্ৰেতাযুগৰ এক প্ৰাচীন কাহিনী আহে। ধৰ্মস্ব নামৰ ধৰ্মপৰায়ণ ব্ৰাহ্মণে গঙ্গাক সাক্ষাৎ কৰি মোক্ষ প্ৰাৰ্থনা কৰে। ক্ৰূৰতাৰে বলদক কষ্ট দি পাপী কালকল্প হিংস্ৰ মৃত্যুত পতিত হয়; ধৰ্মস্ব দয়াৰে তাৰ ওপৰত গঙ্গাজল ছিটাই দিয়ে। যমদূত পাপীক লৈ যাবলৈ আহে, কিন্তু বিষ্ণুদূত বাধা দি কয়—গঙ্গাৰ বিন্দুৱে পাপ মচি জীৱক হৰিৰ ধামৰ যোগ্য কৰে। সংঘৰ্ষ হয়; যমদূত পলাই যায়, আৰু কালকল্পক বৈকুণ্ঠলৈ নি শেষত পৰম মুক্তি লাভ কৰোৱা হয়। ধৰ্মস্ব গঙ্গাৰ স্তৱ কৰে আৰু বৰ পায়—গঙ্গাজলত অৱসান হ’ব, নাম স্মৰণেৰে দেহ ত্যাগ কৰিব।