Adhyaya 6

এই অধ্যায়ত ৰজাদৰবাৰত থকা এক ৰক্ষক-বীৰক ভীমানাদ নামৰ ভয়ংকৰ তৰোৱালধাৰী দানৱৰ আতংক নাশ কৰিবলৈ পঠিওৱা হয়; সি জীৱ-জন্তু গিলি খায়। বীৰে গঙ্গাৰ সাগৰ-সঙ্গমৰ ওচৰত তাৰ সৈতে যুদ্ধ কৰি বধ কৰে। তেতিয়া বিষ্ণুৰ পাৰ্ষদসহ এক দীপ্তিমান পুৰুষ প্ৰকাশ পায় আৰু কাহিনী কৰ্ম-ন্যায়ৰ শিক্ষালৈ ঘূৰি যায়। ধৰ্মবুদ্ধি নামৰ ধৰ্মপৰায়ণ ৰজাই (পুৰুষৰ আত্মকথাৰ ৰূপত) বৰ্ণনা কৰে—কিদৰে কুপথগামী মতৰ প্ৰভাৱত দ্বিজ-ধৰ্মৰ শাসন ভংগ, জীৱিকাৰ শুচিতা নষ্ট, আৰু ভূমিদানৰ নীতি লঙ্ঘন কৰাৰ ফলত মহাবিপৰ্যয় নামি আহিল। যমৰ ৰাজ্যত চিত্ৰগুপ্তৰ হিচাপ আৰু ভাস্কৰী-দেৱৰ সাক্ষ্যৰ সৈতে নৰকীয় দণ্ডৰ বিৱৰণে সৰু ভুলৰো ভয়ংকৰ ফল দেখুৱায়। পিছত গঙ্গাসাগৰ তীৰ্থ-আচৰণৰ কথা কোৱা হয়—প্ৰভাত স্নান, নাৰায়ণ পূজা, গীত-নৃত্যসহ ভক্তি, আৰু তুলসী-ব্ৰতৰ মাহাত্ম্য। লগতে মানুহৰ শোক-দৃশ্য: নিখোঁজ হোৱা, বিলাপ, তীৰ্থত আত্মহননৰ ভাবনা, আৰু মোহ-মমতা ত্যাগৰ উপদেশ। শেষত গৃহস্থালী পৰিৱেশত গন্ধিনী মাধৱক তিৰস্কাৰ কৰি সৎবুদ্ধিলৈ আহ্বান জনায়।