Adhyaya 5

PP.7.5-ত তালধ্বজা নগৰত ৰজা বিক্ৰম আৰু ৰাণী হাৰাৱতীৰ পুত্ৰ মাধৱ বিদ্বান যুবৰাজ ৰূপে পৰিপক্ব হয়। শিকাৰলৈ গৈ স্নানৰত চন্দ্ৰকলাক দেখি কামবশত অপহৰণৰ চিন্তা জাগে; তেতিয়া কাহিনীত নীতি-বচন সন্নিবিষ্ট হয়—ঐশ্বৰ্য, অহংকাৰ আৰু কামনা বিবেক নাশ কৰে, আৰু পৰস্ত্ৰী-গমন মহাপাপ, ধৰ্মবিৰোধী। চন্দ্ৰকলা মাধৱক সমুদ্ৰপাৰৰ দূৰ নগৰৰ ৰাজকুমাৰী সুলোচনাৰ দিশে ঘূৰাই দিয়ে, চিনাক্তকৰণৰ লক্ষণ আৰু যাত্ৰাৰ উপায়ো কয়। মাধৱ সমুদ্ৰ পাৰ হৈ গন্ধিনীক মধ্যস্থ কৰি সুলোচনাৰ সৈতে পত্রালাপ কৰে। সুলোচনাই শর্ত ৰাখে—সাৰ্বজনীন পৰিক্ৰমাৰ পাছত যিয়ে তেওঁক ‘নিয়ে যাব’ পাৰে, সেইজনেই স্বামী হ’ব। কিন্তু দৈৱবিধানত মাধৱ নিদ্ৰামগ্ন হোৱাত দাস প্ৰচেষ্টাই সুলোচনাক অপহৰণ কৰি ভোগৰ চেষ্টা কৰে। সুলোচনাই অহিংস কৌশলে তেওঁক বিবাহ-সামগ্ৰী আনিবলৈ পঠিয়াই নিজে পলাই যায়। শেষত পবিত্ৰ সঙ্গমত উপস্থিত হৈ মায়াৰে পুৰুষ-ৰূপ ধৰি ‘বীৰবৰ’ নামে ৰজা সুṣeণৰ সভাত প্ৰৱেশ কৰে, আৰু পৰৱৰ্তী ঘটনাৰ সূচনা হয়।