Adhyaya 4

গংগাদ্বাৰৰ মহিমা শুনি জৈমিনীয়ে ব্যাসদেৱক প্ৰয়াগৰ মহত্ত্ব ব্যাখ্যা কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। ব্যাসে সংক্ষিপ্ত তীৰ্থ-মাহাত্ম্য ক’লে—ত্ৰিবেণী সঙ্গম দেবতাসকলৰ দ্বাৰা বন্দিত; মাঘ-স্নান, বিশেষকৈ মকৰ-সূৰ্য্যৰ সময়ত, অতুল পুণ্য দান কৰে আৰু বৈকুণ্ঠ-প্ৰাপ্তি ঘটায়, যি বহু প্ৰসিদ্ধ দান-যজ্ঞতকৈও শ্ৰেষ্ঠ। তাৰ পিছত উপদেশমূলক কাহিনী: ধনী বৈশ্য প্ৰণিধি আৰু তেওঁৰ পতিব্ৰতা পত্নী পদ্মাৱতীৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত এজন পাপীয়ে প্ৰলোভন দেখুৱাবলৈ চেষ্টা কৰে; ঘটনাক্ৰমে গংগা–যমুনাৰ সঙ্গমত মৃত্যু ঘটে আৰু আশ্চৰ্যভাৱে সৎ ৰূপলৈ পৰিবৰ্তন হয়। পদ্মাৱতীৰ স্তোত্ৰত মাধৱ (ভগৱান বিষ্ণু) প্ৰকট হৈ “দুজন স্বামী” সম্পৰ্কীয় ধৰ্ম-সংকট সমাধান কৰে আৰু বৈকুণ্ঠলৈ গমন দান কৰে। পথত বিষ্ণুদূতসকলে বুজায় যে গংগা–সমুদ্ৰ সঙ্গমত মৃত্যুবৰণ কৰা ঘোৰ পাপীয়েও পৰম গতি লাভ কৰে। অধ্যায়ৰ শেষত পৰৱৰ্তী বিষয় হিচাপে ৰজা মাধৱৰ তপস্যাৰ সূচনা কৰা হয়।