Adhyaya 3

এই অধ্যায়ত জৈমিনিয়ে ব্যাসদেৱক ক্ৰিয়া-যোগৰ সাৰ ব্যাখ্যা কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে আৰু মানৱ-জন্মৰ দুষ্প্ৰাপ্যতা স্মৰণ কৰাই মুক্তিৰ বাবে যোগ-সাধনাৰ তৎকাল প্ৰয়োজনীয়তা প্ৰকাশ কৰে। ব্যাসদেৱে ক্ৰিয়া-যোগৰ অংগসমূহ স্পষ্টকৈ কয়: গঙ্গাৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা, ধৰ্ম-সমন্বিত শ্ৰী/সমৃদ্ধি, বিষ্ণু-পূজা, দান, ব্ৰাহ্মণ-ভক্তি, একাদশী-ব্ৰত, ধাত্ৰী (আমলখি) আৰু তুলসীৰ ভক্তি, আৰু অতিথি-সৎকাৰ। তাৰ পাছত গঙ্গাৰ তাৰক শক্তি—বিশেষকৈ গঙ্গাদ্বাৰ, প্ৰয়াগ আৰু সাগৰ-সঙ্গম—ৰ মহিমা বৰ্ণিত হয়; ‘গঙ্গা’ নাম উচ্চাৰণেই পাপ নাশ কৰে বুলি কোৱা হয়। অন্তৰ্কথাত ৰজা মনোভদ্ৰে এটা গৃধ্ৰৰ মুখে কৰ্ম-ইতিহাস শুনে: যমৰাজ-চিত্ৰগুপ্তৰ ধৰ্মসভাত বিচাৰ, ব্ৰাহ্মণৰ প্ৰতি কৃপণতা আৰু পিতৃ-মাতৃ অবমাননাৰ ভয়ংকৰ ফল, আৰু গঙ্গাত আকস্মিক মৃত্যুৰ দ্বাৰা আশ্চৰ্য মুক্তি। শেষত ফলশ্ৰুতি—শ্ৰদ্ধাৰে পাঠ-শ্ৰৱণ কৰিলে পাপ দ্ৰুত নাশ হয়।