Adhyaya 25

জৈমিনিয়ে তুলসীৰ পাপ-নাশক শক্তি আৰু অতিথি-ধৰ্মৰ মহিমা বিষয়ে পুনৰ বিস্তাৰ বিচাৰে। সূতৰ বৰ্ণনাৰ মাজেৰে ব্যাসে ক’লে—তুলসী মহালক্ষ্মীৰ স্বৰূপ, পৰম মঙ্গলময়; মৃত্যুকালে তুলসী-মিশ্ৰিত/পাতৰে ছাঁকা জল, তুলসীৰ তিলক, আৰু পাত মুখ, মূৰ বা কাণৰ ওচৰত ৰাখিলে মহাপাপীও হৰিৰ শৰণলৈ গতি পায়। তাৰ পাছত অতিথি-ধৰ্ম: পবিত্ৰ আৰু আনপত্যে ঋষি লোমশক সম্পূৰ্ণ আতিথ্য-সেৱাৰে আদৰ কৰে, আৰু লোমশে ঘোষণা কৰে—অতিথিতেই ব্ৰহ্মা, শিৱ আৰু বিষ্ণুৰ বাস। ‘অতিথি’ৰ সংজ্ঞা আৰু আচাৰ-বিধি কোৱা হয়—অপ্ৰত্যাশিতভাৱে অহা যিকোনো অতিথিক, বৰ্ণভেদ নকৰাকৈ আৰু অৱহেলিত লোককো, সন্মান দিলে অশেষ পুণ্য হয়; অৱহেলা কৰিলে সঞ্চিত পুণ্য নষ্ট হয়। দুৰ্ভিক্ষকালৰ দৃষ্টান্তত দৰিদ্ৰ দম্পতিয়ে অতিথিক আহাৰ দি বিষ্ণুলোক লাভ কৰে। শেষত, এটা ইঁদুৰ মৰা হ’লেও তুলসীপাতৰ স্পৰ্শ আৰু হৰিনামৰ প্ৰভাৱে মুক্তি পায়—তুলসীৰ ত্ৰাণকাৰী মহিমা পুনৰ প্ৰতিপন্ন হয়।