Adhyaya 21

ব্যাসে জৈমিনিক এক স্তৰবদ্ধ উপদেশ শুনুৱায়, য’ত হৰিশৰ্মাই ব্ৰহ্মাক দানৰ যোগ্য পাত্ৰ কোন সেয়া স্পষ্ট কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। ব্ৰহ্মাই ব্ৰাহ্মণসকলক ‘দৃশ্য দেৱতা’ বুলি মহিমান্বিত কৰি শ্ৰদ্ধা-ভক্তিৰে দান কৰাৰ কথা স্থাপন কৰে, লগতে কেতিয়া প্ৰণাম অনুচিত হয় সেই আচাৰ-বিধিও উল্লেখ কৰে। অধ্যায়টোৱে দুটা বিষয় একেলগে বিকশিত কৰে—ব্ৰাহ্মণ-সন্মানৰ আধ্যাত্মিক শক্তি আৰু সামাজিক প্ৰয়োজন, আৰু অন্ন-জল দানৰ অতুল্য পুণ্য। অন্তৰ্নিহিত কাহিনীত ব্ৰাহ্মণৰ পদোদক/চৰণজলৰ সংস্পৰ্শে ঘোৰ পাপো শুদ্ধ হয়; পতিত ৰজা শঙ্খ নৰকভোগৰ পাছত মুক্তি লাভ কৰে। পুনৰ উপদেশত কোৱা হয় যে পৰলোকৰ ক্ষুধা কৃপণতা আৰু অৰ্পণ-উপেক্ষাৰ ফল; সেয়ে পুত্ৰসকলে পিতৃসকলৰ তৃপ্তিৰ বাবে অন্ন আৰু জল দান কৰিব লাগে। শেষত ঘোষণা কৰা হয়—অন্ন-জল দানৰ সমান কোনো দান নাই, আৰু ইয়াৰ ফল সময়ৰ কঠোৰ নিয়ম বা পাত্ৰ-পরীক্ষাৰ কঠিনতা নোহোৱাকৈও প্ৰস্ফুটিত হয়।