Adhyaya 20

এই অধ্যায়ত কলিযুগৰ শ্ৰেষ্ঠ ধৰ্ম হিচাপে দানক তপস্যাৰ ওপৰত স্থাপন কৰা হৈছে। তপস্যা কেতিয়াবা অহংকাৰ বা কঠোৰতাৰ বাবে পাপৰ কাৰণ হ’ব পাৰে, কিন্তু দান স্বভাৱতে অহিংস আৰু কল্যাণকাৰী। বিশেষকৈ অন্ন-দান আৰু জল-দানক জীৱনদায়ী দান বুলি মহিমা কৰা হৈছে। হস্তিনাপুৰৰ কাহিনীত ৰতিবিদগ্ধা নামৰ গণিকা, ক্ষেমংকৰী নামৰ ব্ৰাহ্মণ বিধৱা আৰু ধনী ব্ৰাহ্মণ হৰিশৰ্মা মৃত্যুৰ পিছত যমৰ দূত চণ্ডাই তেওঁলোকক ধৰ্মপুৰলৈ নিয়ে। চিত্ৰগুপ্তে কৰ্মৰ হিচাপ কৰে; বহু পাপ থাকিলেও ৰতিবিদগ্ধাৰ অন্ন-দান আৰু ক্ষেমংকৰীৰ শৈশৱৰ জল-দান বৃহৎ কৰ্মবন্ধন মোচন কৰে, আৰু যমে তেওঁলোকক বিষ্ণুধামলৈ প্ৰেৰণ কৰে। হৰিশৰ্মাই দিৱ্য সন্মান পায় যদিও কৃপণতাৰ বাবে খাদ্য নাপায়; তেতিয়া ব্ৰহ্মাই বুজায় যে যি ধন ন ভোগা হয় ন দান কৰা হয়, সেয়া পুণ্যৰূপে অপচয় হয়। শেষত ভূমি, গৰু, সোণ, গ্ৰন্থ, জ্ঞান আদি দানৰ ফল বৰ্ণনা কৰি লক্ষ্মীপতিক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ শুদ্ধ উদ্দেশ্যে দান কৰিবলৈ উপদেশ দিয়া হৈছে।