Adhyaya 19

ব্যাসে কৈছে—যিসকলে নাৰায়ণৰ শৰণ লয়, তেওঁলোকে কেতিয়াও দুৰ্ভাগ্যত নপৰে; বিষ্ণুৰ মহিমা কেৱল বৈষ্ণৱৰ মাজতেই কোৱা উচিত। এই অধ্যায়ত উদাহৰণ হিচাপে উৰ্বীশুৰ কাহিনী আহে—অভ্যাসগত পাপী মানুহ, পৰিয়ালে ত্যাগ কৰাত ডকাইত হয়। এদিন নদীতীৰত বৈষ্ণৱ ব্ৰাহ্মণসকলে হৰিৰ নৈবেদ্য আৰু দানৰ পবিত্ৰতা বিষয়ে আলোচনা কৰা শুনি সি জাগ্ৰত হয়। মুৰাৰিক অৰ্পণ কৰিব বুলি স্থিৰ কৰা গুড় সি নিজে নাখাই দান কৰি দিয়ে; জনাৰ্দনে তাৰ পাপ নাশ কৰে। নগৰবাসীৰ হাতত সি নিহত হ’লেও, হৰিৰ ধামলৈ সি নীত হয়। দ্বিতীয় কাহিনীত ব্ৰাহ্মণ সৰ্বজনীৰ কেশৱৰ স্বপ্নদৰ্শন হয়; সি অনুতাপভৰা স্তোত্ৰে প্ৰভুক প্ৰশংসা কৰে। বিষ্ণুৱে গোপন কৰ্ম-ৰহস্য বুজাই দিয়ে—পূৰ্বজন্মত পখীৰূপে অজানিতে নৈবেদ্য ভক্ষণ কৰাই মুক্তিৰ কাৰণ হৈছিল। লগতে কোন আচৰণে প্ৰভু সন্তুষ্ট আৰু কোনে ক্ৰুদ্ধ হয় সেয়া কোৱা হয়—বিশেষকৈ বৈষ্ণৱৰ নিন্দা নকৰিবলৈ কঠোৰ সতর্কতা আৰু প্ৰতিদিন বাসুদেৱ পূজাৰ উপদেশ।