Adhyaya 17

ব্যাসে জৈমিনিক ক’লে যে হৰি-ভক্তি সৰ্বোচ্চ পবিত্ৰকাৰী, বিশেষকৈ পুৰুষোত্তম-ক্ষেত্ৰত য’ত কেশৱ নিবাস কৰে। কাহিনীৰ কেন্দ্ৰত আছে ভদ্ৰতনু নামৰ এজন ব্ৰাহ্মণ, যি বিষয়াসক্তিত পতিত হৈ বৈদিক কৰ্তব্য অৱহেলা কৰে আৰু শ্ৰাদ্ধৰ দিনতো এক গণিকাৰ ওচৰলৈ যাবলৈ উদ্যত হয়। তেতিয়াই তাৰ অন্তৰত ধাক্কা লাগে, লজ্জা আৰু গভীৰ অনুতাপ জাগে। সেই অনুতাপেৰে তেওঁ প্ৰথমে মাৰ্কণ্ডেয় মুনিক বন্দনা কৰি আশ্ৰয় লয়, তাৰ পাছত দান্ত নামৰ গুৰুমুনিৰ পৰা ক্ৰিয়াযোগৰ ব্যৱহাৰিক বিধান গ্ৰহণ কৰে—নৈতিক ত্যাগ, মন্দিৰ-সেৱা, পঞ্চ-মহাযজ্ঞ, মন্ত্ৰ-জপ, আৰু বিনিয়োগ-ধ্যানসহ বিষ্ণুৰ ১০৮ নামৰ পাঠ। পাঁচ দিন একাগ্ৰ উপাসনাৰ পাছত হৰিয়ে দৰ্শন দি স্তৱ আৰু প্ৰায়শ্চিত্ত গ্ৰহণ কৰে, জন্মে জন্মে অচল ভক্তিৰ বৰ দিয়ে আৰু মিত্ৰতা স্থাপন কৰে। শেষত দান্তেও দৰ্শন লাভ কৰে আৰু অধ্যায়ে মনুষ্য-জন্ম আৰু ভাৰতবৰ্ষক দুষ্প্ৰাপ্য ক্ষেত্ৰ বুলি প্ৰশংসা কৰে, য’ত উপাসনাই মুক্তি দান কৰে।