Adhyaya 14

PP.7.14 অধ্যায়ত কোৱা হৈছে যে মাৰ্গশীৰ্ষ মাহত অবিনাশী ভগৱান বিষ্ণুক মহালক্ষ্মীৰ সৈতে বৈষ্ণৱ বিধিত পূজা কৰা উচিত, কিন্তু সেয়া শুদ্ধ স্থান আৰু শুদ্ধ সঙ্গতিতেহে ফলদায়ক। অশুচি ভূমি, দুৰ্গন্ধযুক্ত বা অপবিত্ৰ ঠাই, পতিতৰ ঘৰ, নাস্তিক বা মহাপাপীৰ সান্নিধ্য, আৰু কান্দোন-ঝগৰা, উপহাস, লোভ বা দান-আসক্তিৰ পৰিবেশত কৰা পূজা নিষ্ফল বুলি নিষেধ কৰা হৈছে। ইয়াৰ পিছত মন-ধৰ্মৰ কথা উত্থাপন কৰা হয়: ছলনা, দ্বৈত-ভাব আৰু চিত্ত-বিক্ষেপে পূজাৰ ফল নষ্ট কৰে। সকলো কৰ্মৰ মূল মন; মন শুদ্ধ নহ’লে দীঘল তপস্যাও ফলহীন হয়। সেয়ে একাগ্ৰ ভক্তি, বিক্ষেপজনক কথাবাৰ্তা এৰাই চলা, আৰু সৰল নিবেদন—ফুল, তাজা দ্ৰব্য আদি—ভগৱানে গ্ৰহণ কৰে বুলি দৃঢ় বিশ্বাস ৰাখিবলৈ উপদেশ দিয়া হৈছে। শেষ ভাগত মাহ-অনুযায়ী নিবেদনসমূহ (ইখুৰ ৰস, ইখুৰ খাদ্য, দুধ/দই-সহ ভাত, নতুন বস্ত্ৰ), দান, আৰু মন্দিৰ-সেৱাৰ কলা (শঙ্খ, ঘণ্টা, বাদ্য, নৃত্য, গীত)ৰ মহিমা বৰ্ণিত। ইয়াৰ ফলস্বৰূপ বিষ্ণুধাম লাভ আৰু অন্ততঃ মুক্তিৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া হৈছে।