Adhyaya 13

এই অধ্যায়ত জ্যেষ্ঠ ঋতুত বিষ্ণু-পূজাৰ বিধান বৰ্ণিত—শীতল জলে অভিষেক, সুগন্ধি দ্ৰব্য নিবেদন, চামৰী দিয়া পাখা, আৰু মন্দিৰ/স্থানৰ উপযুক্ততাৰ নিয়ম। তাৰ পিছত মাহে-মাহে আচাৰ: আষাঢ়ত দধি-ভাত, মাখন আদি নৈবেদ্য; শ্রাৱণ আৰু ভাদ্ৰত ফুল-ফল নিবেদন, আহাৰ-নিয়ম আৰু কিছুমান নিষেধ; আশ্বিনত জল-অৰ্ঘ্য দানৰ উপযুক্ত সময় নিৰ্দেশ। পৰৱৰ্তী অংশত শুচিতা-নীতি বিস্তাৰিত—বস্ত্ৰ, কেশ, গৃহ-শুদ্ধি/প্ৰতিষ্ঠা, তিলক, আৰু বৈষ্ণৱ শস্ত্ৰ-চিহ্ন (শঙ্খ-চক্ৰ আদি)ক ৰক্ষাকাৰী আৰু মুক্তিদায়ক লক্ষণ বুলি কোৱা হৈছে। শেষত কাৰ্তিক ভক্তিৰ মাহাত্ম্য—দীপদান, তুলসী/বিল্ব আৰু পদ্ম-পূজা—আৰু এক ইতিবৃত্ত: পূৰ্বৰ এজন দস্যু কেৱল এটা পদ্ম বিষ্ণুক অৰ্পণ কৰিয়েই উদ্ধাৰ পায়; ভক্তিয়ে জ্ঞান আৰু মোক্ষলৈ লৈ যায় বুলি দেখুওৱা হৈছে।