Adhyaya 12

PP.7.12-ত ফাল্গুন মাহত বৈষ্ণৱ উপাসনাৰ বিধান দিয়া হৈছে। প্ৰতিদিন শ্ৰীকৃষ্ণৰ ভক্তি কৰি ঘিউৰে অভিষেক, মিঠাই, চিনি, ফল আদি নিবেদন কৰাৰ কথা কোৱা হৈছে, আৰু প্ৰতিটো নিবেদনৰ ফলস্বৰূপ বিষ্ণুলোক, দীঘলীয়া স্বৰ্গীয় ভোগ আৰু শেষত মুক্তিৰ উল্লেখ আছে। ইয়াৰ পিছত চৈত্ৰ আৰু বৈশাখ মাহৰ আচাৰ-বিধি বৰ্ণিত—মধুৰে অভিষেক, ফুল-পূজা, আহাৰ-সংযম, স্নান, দান আৰু জল-দানৰ দ্বাৰা অক্ষয় পুণ্য লাভ। অধ্যায়টোৰ ধৰ্মতাত্ত্বিক কেন্দ্ৰ হৈছে অশ্বত্থ (পিপল) গছ, যাক বিষ্ণুৰ দেহধাৰী উপস্থিতি বুলি মানা হৈছে: গছটোৰ পূজা আৰু ৰক্ষা কৰিলে পৰম পুণ্য হয়, কিন্তু কটা বা কাটিবলৈ দিয়া মহাপাপ। ত্ৰেতাযুগৰ অন্তৰ্কথাত ব্ৰাহ্মণ ভক্ত ধনঞ্জয় অজ্ঞানত অশ্বত্থত আঘাত কৰে; তেতিয়া বিষ্ণু সেই গছৰ পৰা প্ৰকাশ পাই অজ্ঞান ক্ষমা কৰে, বৰ দান কৰে আৰু অশ্বত্থ-পূজাক ক্ৰিয়া-যোগৰ পথ হিচাপে স্থাপন কৰি মঙ্গল আৰু মোক্ষৰ উপায় ৰূপে ঘোষণা কৰে।