Adhyaya 11

এই অধ্যায়ত বৈষ্ণৱ প্ৰাতঃকালীন পূজাৰ সম্পূৰ্ণ বিধি বৰ্ণিত হৈছে। পুৱাই উঠা, মলত্যাগ আৰু শৌচৰ নিয়ম, মাটি আৰু পানীৰে শুদ্ধি, দাঁত-জিভা পৰিষ্কাৰৰ সময়-প্ৰণালী আৰু নিষেধসমূহ স্পষ্টকৈ কোৱা হৈছে। ভক্তে ৰাতিৰ বস্ত্ৰ ত্যাগ কৰি নাৰায়ণ স্মৰণ কৰে আৰু লক্ষ্মীসহ কৃষ্ণৰ প্ৰতি জাগৰণ-সেৱাৰ আচাৰ পালন কৰে। তাৰ পাছত মন্দিৰ-সেৱা—পুৰণি অৱশেষ আঁতৰোৱা, ঝাড়ু দিয়া, মাটি/গোবৰ লেপন—অতি পুণ্যদায়ক বুলি কোৱা হৈছে। পাত্ৰ-উপকৰণ শুদ্ধিকৰণ, স্নান-শিষ্টাচাৰ, ধোৱা পায়েৰে গৰ্ভগৃহত প্ৰৱেশ, আসন আৰু দিশা-নিয়ম, শঙ্খ আৰু তুলসীৰে বিশেষ অভিষেক, দিক্‌বন্ধন, সংকল্প, ন্যাস, কৃষ্ণ-ধ্যান, উপচাৰ, মন্ত্র-জপ, নৈবেদ্য, প্ৰদক্ষিণা আৰু সাষ্টাঙ্গ নমস্কাৰৰ ক্ৰম বৰ্ণিত। শেষত প্ৰসাদ-তত্ত্বত কোৱা হৈছে—নির্মাল্য, তুলসীৰ সুবাস, বিষ্ণুপাদোদক আৰু নৈবেদ্য পাপ নাশ কৰে; তথাপি পূজাৰ ফলৰ মূল নিৰ্ণায়ক হৈছে ভক্তি।