Adhyaya 1

অধ্যায়টি মঙ্গলাচৰণে আৰম্ভ হয়; বিষ্ণু (বৰাহসহ) আৰু লক্ষ্মীসহ ব্যাসদেৱৰ স্তৱ কৰা হয়। তাৰ পিছত নৈমিষাৰণ্যৰ মহর্ষিসভা স্থাপিত হয়, য’ত ঋষিসকলে ব্যাসৰ শিষ্য সূতক সন্মান জনায়। শৌনকে প্ৰশ্ন কৰে—কলৈযুগত নীতি-অৱনতি, অল্পায়ু, দাৰিদ্ৰ্য আৰু পুণ্যসাধনৰ ক্ষমতা হ্ৰাস পোৱাৰ মাজতো ভক্তি আৰু সত্য কল্যাণ কেনেকৈ জন্মে? উপদেশ দানৰ নৈতিক গুৰুত্ব বৰ্ণিত হয়—শিক্ষকে শিষ্যৰ পুণ্য-পাপত অংশীদাৰ হয়; দয়ালু আচার্যক কেশৱ-সদৃশ মানা হয়, আৰু বৈষ্ণৱ হৰি-কথা বাধা দিয়া বা উপহাস কৰা লোক নিন্দিত। সূতে অধিকাৰ-শৃংখলাৰ কথা তোলে: তেওঁ জৈমিনীক ব্যাসে কোৱা বচন বৰ্ণনা কৰিব—কলৈযুগত মুক্তি কিয় সহজলভ্য হয়। এইদৰে হৰি-কথাক পাপ-নাশক আৰু ক্ৰিয়া-যোগৰ সাৰ ৰূপে মহিমা দিয়া হয়।