Adhyaya 99

Verse 1

विष्णुरुवाच । स्तोत्रं पवित्रं परमं पुराणं पापापहं पुण्यमयं शिवं च । धन्यं सुसूक्तं परमं सुजाप्यं निशम्य राजा स सुखी बभूव

বিষ্ণুৱে ক’লে: সেই স্তোত্ৰ অতি পবিত্ৰ আৰু পৰম উৎকৃষ্ট, পুৰাণ-প্ৰমাণযুক্ত, পাপ নাশক, পুণ্যময় আৰু মঙ্গলময়। তাক শুনি ৰজা আনন্দিত হ’ল; ই ধন্য, সুসুক্ত আৰু জপযোগ্য স্তৱসমূহৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ।

Verse 2

गतासु तृष्णा क्षुधया समेता देवोपमो भूमिपतिर्बभूव । भार्या च तस्यापि विभाति रूपैर्युक्तावुभौ पापविबंधमाप्तौ

তৃষ্ণা আৰু ক্ষুধাৰে পীড়িত হ’লেও ভূমিপতি ৰজা দেৱতাৰ দৰে দীপ্তিমান হ’ল। তেওঁৰ পত্নীও ৰূপ-সৌন্দৰ্যৰে উজ্জ্বল হৈ উঠিল। একেলগে থকা সেই দুয়ো পাপজনিত বন্ধনত আবদ্ধ হৈছিল।

Verse 3

देवः सुदेवैः परिवारितोसौ विप्रैः सुसिद्धैर्हरिभक्तियुक्तैः । आगत्य भूपं गतकल्मषं तं श्रीशंखचक्राब्जगदासिधर्ता

সেই প্ৰভু—শুভ শঙ্খ, চক্ৰ, পদ্ম, গদা আৰু অসি ধাৰণকাৰী—উত্তম দেৱতাসকলৰ পৰিবেষ্টিত আৰু হৰিভক্তিযুক্ত সিদ্ধ বিপ্ৰসকলৰ সৈতে আহি, পাপমুক্ত হোৱা সেই ৰজাৰ ওচৰলৈ উপস্থিত হ’ল।

Verse 4

श्रीनारदो भार्गव व्यास पुण्या समागतस्तत्र मृकंडसूनुः । वाल्मीकि नामा मुनिर्विष्णुभक्तः समागतो ब्रह्मसुतो वसिष्ठः

তাত পূজনীয় নাৰদ আহিল, ভাৰ্গৱ আৰু ব্যাসো উপস্থিত হ’ল, আৰু মৃকণ্ডৰ পুণ্যবান পুত্ৰও তাত সমবেত হ’ল। বিষ্ণুভক্ত মুনি বাল্মীকিও আহিল, আৰু ব্ৰহ্মাৰ মানসপুত্ৰ বশিষ্ঠো সমাগত হ’ল।

Verse 5

गर्गो महात्मा हरिभक्तियुक्तो जाबालिरैभ्यावथ कश्यपश्च । आजग्मुरेते हरिणा समेता विष्णुप्रिया भागवतां वरिष्ठाः

হৰিভক্তিত যুক্ত মহাত্মা গৰ্গ আৰু জাবালী, ৰৈভ্য তথা কশ্যপ—এইসকল বিষ্ণুপ্ৰিয়, ভাগৱতসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ ভক্ত, হৰিৰ সহচৰ্যে একেলগে তাত উপস্থিত হ’ল।

Verse 6

पुण्याः सुधन्या गतकल्मषास्ते हरेः सुपादांबुजभक्तियुक्ताः । श्रीवासुदेवं परिवार्य तस्थुः स्तुवंति भूपं विविधप्रकारैः

সেই পুণ্যবান আৰু সত্যই ধন্যজন—পাপমলমুক্ত, হৰিৰ উত্তম পদপদ্মত ভক্তিযুক্ত—শ্ৰী বাসুদেৱক ঘিৰি থিয় হৈ ৰ’ল আৰু নানাবিধ প্ৰকাৰে ৰজাক স্তৱ কৰিবলৈ ধৰিলে।

Verse 7

देवाश्च सर्वे हुतभुङ्मुखाश्च ब्रह्मा हरिश्चापि सुदिव्यदेव्यः । गायंति दिव्यं मधुरं मनोहरं गंधर्वराजादिसुगायनाश्च

সকলো দেৱতা, হুতভুঙ্মুখ অগ্নিসহ, আৰু ব্ৰহ্মা তথা হৰি (বিষ্ণু)ও, অতি দিৱ্য দেৱীসকলৰ সৈতে—গন্ধৰ্বৰাজ আদি সুগায়কসকলসহ—মধুৰ, মনোহৰ দিৱ্য গীত গায়।

Verse 8

सुवेद युक्तैः परमार्थसंमितैः स्तवैः सुपुण्यैर्मुनयः स्तुवंति । दृष्ट्वा पतिं भूपतिमेव देवो हरिर्बभाषे वचनं मनोहरम्

মুনিসকলে অতি পবিত্ৰ স্তৱেৰে—বেদযুক্ত আৰু পৰমাৰ্থসন্মত—তাঁক স্তৱ কৰে। সেই প্ৰভু, ভূ-পতি ৰজাক দেখি, দেৱ হৰিয়ে মনোহৰ বাক্য ক’লে।

Verse 9

वरं यथेष्टं वरयस्व भूपते ददाम्यहं ते परितोषितो यतः । हरेस्तु वाक्यं स निशम्य राजा दृष्ट्वा मुरारिं वदमानमग्रे

“হে ভূ-পতে! যি বৰ ইচ্ছা, সেয়া বাছি লোৱা; মই তোমাক দিম, কিয়নো মই সন্তুষ্ট।” হৰিৰ এই বাক্য শুনি, ৰজাই—সন্মুখত কথা কোৱা মুৰাৰিক দেখি—মনোযোগে শুনি ৰ’ল।

Verse 10

नीलोत्पलाभं मुरघातिनं प्रभुं तं शंखचक्रासिगदाप्रधारिणम् । श्रियासमेतं परमेश्वरं तं रत्नोज्ज्वलं कंकणहारभूषितम्

মই সেই প্ৰভুৰ দৰ্শন কৰোঁ—নীল পদুমৰ দৰে শ্যামবৰ্ণ, মুৰ-নিধনকাৰী; শঙ্খ, চক্ৰ, খড়্গ আৰু গদা ধাৰণ কৰা। শ্ৰী (লক্ষ্মী) সহিত সেই পৰমেশ্বৰ ৰত্নৰ দীপ্তিত উজ্জ্বল, কঙ্কণ আৰু হাৰে ভূষিত।

Verse 11

रविप्रभं देवगणैः सुसेवितं महार्घहाराभरणैः सुभूषितम् । सुदिव्यगंधैर्वरलेपनैर्हरिं सुभक्तिभावैरवनीं गतो नृपः

সূৰ্যৰ দৰে দীপ্তিমান, দেবগণৰ দ্বাৰা সুসেৱিত, অমূল্য হাৰ-অলংকাৰৰে সুসজ্জিত; অতি দিৱ্য সুগন্ধি আৰু উত্তম লেপনেৰে অভিষিক্ত হৰিৰ প্ৰতি শুদ্ধ ভক্তিভাৱেৰে নৃপতি পৃথিৱীৰ পৰা প্ৰস্থান কৰিলে।

Verse 12

दंडप्रणामैः सततं नमाम जयेति वाचाथ महानृपस्तदा । दासोस्मि भृत्योस्मि पुरः स ते सदा भक्तिं न जाने न च भावमुत्तमम्

তেতিয়া মহাৰাজাই ক’লে: “জয়” বুলি উচ্চাৰি মই সদায় দণ্ডৱৎ প্ৰণাম কৰোঁ। মই তোমাৰ দাস, তোমাৰ ভৃত্য—সদায় তোমাৰ সন্মুখত অৱস্থিত। মই সত্য ভক্তি নাজানোঁ, নাহে মোৰ ভিতৰত উত্তম ভাৱ আছে।”

Verse 13

जायान्वितं मामिह चागतं हरे प्रपाहि वै त्वां शरणं प्रपन्नम् । धन्यास्तु ते माधव मानवा द्विजाः सदैव ते ध्यानमनोविलीनाः

হে হৰি, মই মোৰ পত্নীসহ ইয়ালৈ আহিছোঁ; মোক ৰক্ষা কৰা—নিশ্চয় মই তোমাৰ শৰণ গ্ৰহণ কৰিছোঁ। হে মাধৱ, ধন্য সেই মানৱ—বিশেষকৈ দ্বিজ—যিসকলৰ মন সদায় তোমাৰ ধ্যানত লীন থাকে।

Verse 14

समुच्चरंतो भव माधवेति प्रयांति वैकुंठमितः सुनिर्मलाः । तवैव पादांबुजनिर्गतं पयः पुण्यं तथा ये शिरसा वहंति

উচ্চস্বৰে “হে মাধৱ, মোৰ আশ্ৰয় হওঁক!” বুলি উচ্চাৰি, অতি নিৰ্মল আত্মাসকল ইয়াৰ পৰা গুচি বৈকুণ্ঠ লাভ কৰে। তদুপৰি, তোমাৰ পদ্মচৰণৰ পৰা নিৰ্গত পবিত্ৰ জল যিসকলে মূৰত ধাৰণ কৰে, সিহঁতেও ধন্য হয়।

Verse 15

समस्ततीर्थोद्भव तोय आप्लुतास्ते मानवा यांति हरेः सुधाम

যিসকল মানুহে সকলো তীৰ্থৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা পবিত্ৰ জলে স্নান কৰে, তেওঁলোকে হৰিৰ পৰম ধামলৈ গমন কৰে।

Verse 16

नास्ति योगो न मे भक्तिर्ज्ञानं नास्ति न मे क्रिया । कस्य पुण्यस्य संगेन वरं मह्यं प्रयच्छसि

মোৰ যোগ নাই, ভক্তিও নাই; জ্ঞান নাই, ক্ৰিয়াও নাই। কোন পুণ্যৰ সঙ্গতে আপুনি মোক এই বৰ দান কৰিছে?

Verse 17

हरिरुवाच । वासुदेवाभिधानं यन्महापातकनाशनम् । भवता विज्वलात्पुण्याच्छ्रुतं राजन्विकल्मषः

হৰিয়ে ক’লে: হে ৰাজন, তুমি পুণ্যময় দীপ্ত উৎসৰ পৰা নিৰ্মল অভিপ্ৰায়ে শুনিছা যে ‘বাসুদেৱ’ নামেই মহাপাপ নাশ কৰে।

Verse 18

तेन त्वं मुक्तिभागी च संजातो नात्र संशयः । मम लोके प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्भोगान्मनोनुगान्

সেয়ে তুমি নিশ্চয়েই মুক্তিৰ ভাগী হৈছা—ইয়াত সন্দেহ নাই। মোৰ লোকত তুমি মনোমত দিৱ্য ভোগ উপভোগ কৰা।

Verse 19

राजोवाच । यदिदेववरोदेयोममदीनस्यवैत्वया । विज्वलायप्रयच्छत्वंप्रथमंवरमुत्तमम्

ৰাজাই ক’লে: যদি আপুনি মোক, এই দীনজনক, বৰ দিবই, তেন্তে প্ৰথমে বিজ্বলাক সৰ্বোত্তম আৰু শ্ৰেষ্ঠ বৰ দান কৰক।

Verse 20

हरिरुवाच । विज्वलस्य पिता पुण्यः कुंजलो ज्ञानमंडितः । वासुदेवमहास्तोत्रं नित्यं पठति भूपते

হৰিয়ে ক’লে: “হে ৰাজন, বিজ্বলৰ পিতা—পুণ্যবান কুঞ্জল, জ্ঞানৰে অলংকৃত—নিত্যই ভূপতে, বাসুদেৱ-মহাস্তোত্ৰ পাঠ কৰে।”

Verse 21

पुत्रैः प्रियासमेतोऽसौ मम गेहं प्रयास्यति । एतत्तु जपते स्तोत्रं सदा दास्याम्यहं फलम्

সন্তানসকল আৰু প্ৰিয় পত্নীৰ সৈতে তেওঁ মোৰ ধামলৈ আহিব। আৰু যিজনে এই স্তোত্ৰ সদায় জপ কৰে, মই সদা তাক তাৰ ফল দান কৰিম।

Verse 22

एवमुक्ते शुभे वाक्ये राजा केशवमब्रवीत् । इदं स्तोत्रं महापुण्यं सफलं कुरु केशव

এই শুভ বাক্য কোৱা হ’লে ৰজাই কেশৱক ক’লে: “হে কেশৱ, এই মহাপুণ্য স্তোত্ৰক সফল কৰি দিয়া, ইয়াৰ ফল প্ৰকাশ কৰা।”

Verse 23

हरिरुवाच । कृते युगे महाराज यदा स्तोष्यंति मानवाः । तदा मोक्षं प्रयास्यंति तत्क्षणान्नात्र संशयः

হৰিয়ে ক’লে: “হে মহাৰাজ, কৃতযুগত যেতিয়া মানুহ সম্পূৰ্ণ তৃপ্ত হয়, তেতিয়াই সেই ক্ষণতে মোক্ষ লাভ কৰে—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।”

Verse 24

त्रेतायां मासमात्रेण षड्भिर्मासैस्तु द्वापरे । वर्षेणैकेन च कलौ ये जपंति च मानवाः

ত্রেতাযুগত কেৱল এক মাহ জপে, দ্বাপৰত ছয় মাহে, আৰু কলিযুগত এক বছৰে—যিসকল মানুহ জপ কৰে, তেওঁলোকে সেই সিদ্ধি লাভ কৰে।

Verse 25

स्वर्गं प्रयांति राजेंद्र वैष्णवं गतिदायकम् । त्रिकालमेककालं वा स्नातो जपति ब्राह्मणः

হে ৰাজেন্দ্ৰ, ব্ৰাহ্মণে স্নান কৰি ত্ৰিকাল বা একবাৰ জপ কৰিলে, তেওঁলোকে স্বৰ্গ—সৰ্বোচ্চ গতি দানকাৰী বৈষ্ণৱ পদ—প্ৰাপ্ত কৰে।

Verse 26

यं यं तु वांछते कामं स स तस्य भविष्यति । क्षत्रियो जयमाप्नोति धनधान्यैरलंकृतः

মানুহে যি যি কামনা কৰে, সেই সেই ইচ্ছা তাৰ পূৰ্ণ হয়। ক্ষত্ৰিয়ে জয় লাভ কৰে আৰু ধন-ধান্যৰ প্ৰাচুৰ্যৰে অলংকৃত হয়।

Verse 27

वैश्यो भविष्यति श्रीमान्सुखी शूद्रो भविष्यति । अंत्यजं श्रावयेद्योयं पापान्मुक्तो भविष्यति

বৈশ্য ধনী-সমৃদ্ধ হ’ব, শূদ্ৰ সুখী হ’ব। আৰু যিয়ে অন্ত্যজক এই পাঠ শুনায়, সি পাপৰ পৰা মুক্ত হ’ব।

Verse 28

श्रावको नरकं घोरं कदाचिन्नैव पश्यति । मम स्तोत्रप्रसादाच्च सर्वसिद्धो भविष्यति

ভক্তই কেতিয়াও ভয়ংকৰ নৰক নেদেখে। মোৰ স্তোত্ৰৰ প্ৰসাদে তেওঁ সম্পূৰ্ণ সিদ্ধি লাভ কৰিব।

Verse 29

ब्राह्मणैर्भोज्यमानैश्च श्राद्धकाले पठिष्यति । पितरो वैष्णवं लोकं तृप्ता यास्यंति भूपते

হে ভূপতে, শ্রাদ্ধকালে ব্ৰাহ্মণসকলক ভোজন কৰাই থাকোঁতে যদি এই পাঠ কৰা হয়, তেন্তে পিতৃসকল তৃপ্ত হৈ বৈষ্ণৱ লোকলৈ গমন কৰে।

Verse 30

तर्पणांते जपं कुर्याद्ब्राह्मणो वाथ क्षत्रियः । पिबंति चामृतं तस्य पितरो हृष्टमानसाः

তৰ্পণৰ অন্তত ব্ৰাহ্মণ—অথবা ক্ষত্ৰিয়ো—জপ কৰিব; সেই কৰ্মত হৃষ্টচিত্ত পিতৃসকলে যেন অমৃত পান কৰে।

Verse 31

होमेषु यज्ञमध्ये च भावाज्जपति मानवः । तत्र विघ्ना न जायंते सर्वसिद्धिर्भविष्यति

হোম আৰু যজ্ঞৰ মাজত মানুহে ভাৱ-ভক্তিৰে জপ কৰিলে, তাত কোনো বিঘ্ন জন্মে নাহে; আৰু সম্পূৰ্ণ সিদ্ধি নিশ্চয় হব।

Verse 32

विषमे दुर्गसंस्थाने हिंस्रव्याघ्रस्य संकटे । चौराणां संकटे प्राप्ते तत्र स्तोत्रमुदीरयेत्

বিষম পথত, দুৰ্গম দুৰ্গস্থানত, হিংস্ৰ ব্যাঘ্ৰৰ সংকটত, বা চোৰৰ ভয় উপস্থিত হলে—সেই সময়ত সেই স্তোত্ৰ উচ্চাৰণ কৰিব লাগে।

Verse 33

तत्र शांतिर्महाराज भविष्यति न संशयः । अन्येष्वेव सुभव्येषु राजद्वारे गते नरे

তাত, হে মহাৰাজ, নিশ্চয় শান্তি হব—ইয়াত সন্দেহ নাই—যেতিয়া মানুহে ৰাজদ্বাৰত গমন কৰে, আৰু অন্য শুভ অৱস্থাতো।

Verse 34

वासुदेवाभिधानस्य अयुतं जपते नरः । ब्रह्मचर्येण संस्नातः क्रोधलोभविवर्जितः

যি মানুহে ‘বাসুদেৱ’ নাম দশ হাজাৰ বাৰ জপ কৰে, ব্ৰহ্মচৰ্যৰ শুচিতাৰে স্নাত, ক্ৰোধ-লোভবর্জিত—সেইজন পুণ্যফল লাভ কৰে।

Verse 35

तिलतंडुलकैर्होमं दशांशमाज्यमिश्रितम् । वासुदेवं प्रपूज्यैव दद्यात्प्रयतमानसः

তিল আৰু চাউলৰ দানাৰে হোম কৰিব লাগে, ঘী দশমাংশ মিহলাই; আৰু বাসুদেৱক বিধিপূৰ্বক পূজা কৰি, সংযমী একাগ্ৰচিত্তে নিৰ্দিষ্ট দান/আহুতি অৰ্পণ কৰিব।

Verse 36

श्लोकं प्रति ततो देयं होमं ध्यानेन मानवैः । तेषां सुभृत्यवन्नित्यं पार्श्वं नैव त्यजाम्यहम्

সেয়ে প্ৰতিটো শ্লোকৰ প্ৰতি মানুহে ধ্যান কৰি হোমৰ আহুতি দিব লাগে; মই তেওঁলোকৰ কাষ কেতিয়াও নাছাড়োঁ, সদায় বিশ্বস্ত ভৃত্যৰ দৰে তেওঁলোকৰ সৈতে থাকোঁ।

Verse 37

कलौ युगे सुसंप्राप्ते स्तोत्रे दास्यं प्रयास्यति । वेदभंगप्रसंगेन यस्य कस्य न दीयते

কলিযুগ সম্পূৰ্ণৰূপে উপস্থিত হ’লে সত্য স্তোত্ৰ দাসত্বলৈ নামি যাব; আৰু ‘বেদভংগ’ৰ অজুহাতে ই যিকোনো জনক দিয়া নহ’ব।

Verse 38

सर्वकामसमृद्धार्थः स चैव हि भविष्यति । एवं हि सफलं स्तोत्रं मया भूप कृतं शृणु

সেই ব্যক্তি নিশ্চয়েই সকলো কামনাত সমৃদ্ধ হ’ব আৰু তাৰ উদ্দেশ্য সফল হ’ব। হে ৰাজন, শুনা—এইদৰে মই ৰচনা কৰা স্তোত্ৰ সত্যই ফলদায়ক।

Verse 39

ब्रह्मणा निर्मितं तेन जप्तं रुद्रेण वै पुरा । ब्रह्महत्याविनिर्मुक्त इंद्रो मुक्तश्च किल्बिषात्

ই ব্ৰহ্মাই নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু প্ৰাচীন কালে ৰুদ্ৰে জপ কৰিছিল; সেই (মন্ত্ৰ) দ্বাৰাই ইন্দ্ৰ ব্ৰাহ্মণ-হত্যাৰ পাপৰ পৰা মুক্ত হ’ল আৰু দোষৰ পৰাো নিস্কৃতি পালে।

Verse 40

देवाश्च ऋषयो गुह्याः सिद्धविद्याधरामराः । नागैस्तु पूजितं स्तोत्रमापुः सिद्धिं मनीप्सिताम्

দেৱতা, ঋষি, গুহ্যক, সিদ্ধ, বিদ্যাধৰ আৰু অমৰসকল—নাগসকলৰ দৰে সেই স্তোত্ৰৰ পূজা কৰি—ইচ্ছিত আধ্যাত্মিক সিদ্ধি লাভ কৰিলে।

Verse 41

पुण्यो धन्यः स वै दाता पुत्रवान्हि भविष्यति । जपिष्यति मम स्तोत्रं नात्र कार्या विचारणा

সেই দাতা নিশ্চয়েই পুণ্যবান আৰু ধন্য; নিশ্চয়েই তেওঁ পুত্ৰ লাভ কৰিব। তেওঁ মোৰ স্তোত্ৰ জপ কৰিব—ইয়াত কোনো সন্দেহ বা বিচাৰণাৰ প্ৰয়োজন নাই।

Verse 42

आगच्छ त्वं स्त्रिया सार्धं मम स्थानं नृपोत्तम । हस्तावलंबनं दत्तं हरिणा तस्य भूपतेः

“আহা, হে নৃপোত্তম, পত্নীৰ সৈতে মোৰ ধামলৈ আহা। সেই ৰজাক হৰিয়ে নিজৰ হাতৰ আশ্ৰয় দিলে—দিব্য সহায় আৰু ৰক্ষা।”

Verse 43

नेदुर्दुंदुभयस्तत्र गंधर्वा ललितं जगुः । ननृतुश्चाप्सरः श्रेष्ठाः पुष्पवृष्टिं प्रचक्रिरे

তাত দুন্দুভিসকল গর্জি উঠিল; গন্ধৰ্বসকলে মধুৰ গীত গালে। শ্ৰেষ্ঠ অপ্সৰাসকলে নৃত্য কৰিলে আৰু পুষ্পবৃষ্টি বৰষালে।

Verse 44

देवाश्च ऋषयः सर्वे वेदस्तोत्रैः स्तुवंति ते । ततो दयितया सार्द्धं जगाम नृपतिर्हरिम्

সকলো দেৱতা আৰু সকলো ঋষিয়ে বেদীয় স্তোত্ৰেৰে তেওঁৰ স্তৱ কৰিলে। তাৰ পিছত নৃপতিয়ে নিজৰ প্ৰিয়াৰ সৈতে হৰি (বিষ্ণু)ৰ ওচৰলৈ গ’ল।

Verse 45

तं स्तूयमानं सुरसिद्धसंघैः स विज्वलः पश्यति हृष्टमानसः । समागतस्तिष्ठति यत्र वै पिता माता च वेगेन महाप्रभावः

তেওঁ জ্যোতিৰে দগ্ধমান হৈ, দেৱ আৰু সিদ্ধসঙ্ঘে যাক স্তৱ কৰি আছিল, সেইজনক হৃষ্টচিত্তে চালে। তেতিয়া মহাপ্ৰভাৱশালী পিতা-মাতা বেগেৰে আহি, য’ত তেওঁ আছিল তাতেই উপস্থিত হৈ থিয় হ’ল।

Verse 99

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे नवनवतितमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ ভূমিখণ্ডত, বেনোপাখ্যান, ‘গুৰুতীৰ্থ’ নামৰ পবিত্ৰ তীৰ্থ আৰু চ্যৱন-চৰিত্ৰৰ প্ৰসঙ্গত ঊনশততম (নৱনৱতিতম) অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।