Adhyaya 70
Description of Yama’s Torments and the Discernment of Sin and Merit
এই অধ্যায়ত মাতলীয়ে যমৰ অধিকাৰভুক্ত নৰক-যাতনা সম্বন্ধে ভয়ংকৰ বৰ্ণনা আৰম্ভ কৰে, আৰু তাৰ পিছত ভুমি-খণ্ডৰ কাহিনীধাৰাত বৰ্ণনামূলক স্বৰে সেই চিত্ৰ অধিক তীব্ৰ হয়। মহাপাপীসকল—বিশেষকৈ ব্ৰাহ্মণ-হত্যা আদি মহাপাতক কৰাসকল—গোবৰ-অগ্নিত দগ্ধ হোৱা, বিষাক্ত সৰীসৃপ আৰু হিংস্ৰ জন্তুৰ আক্ৰমণ, হাতী আৰু শিংযুক্ত পশুৰে পিষ্ট হোৱা, ḍākinī আৰু ৰাক্ষসৰ উৎপীড়ন, আৰু নানা ৰোগ-যন্ত্ৰণাত কাতৰ হোৱা আদি দণ্ড ভোগ কৰে বুলি কোৱা হৈছে। ইয়াত “মহা তুলা”ৰূপী ন্যায়-চিহ্নৰ উল্লেখ আছে, আৰু প্ৰকৃতিৰ ভয়ংকৰ ৰূপ—প্ৰচণ্ড বতাহ, শিলাবৃষ্টি সদৃশ পাথৰ-বৃষ্টি, বজ্ৰপাত, উল্কা, অঙ্গাৰ-চিংগাৰি আৰু ধূলি-ধুমুহা—দণ্ডৰূপে প্ৰকাশ পায়। শেষত উপদেশমূলক সমাপ্তিত বক্তাই পুণ্য-পাপৰ বিচাৰ-বিভাজন ব্যাখ্যা কৰা বুলি ঘোষণা কৰে; এই ধৰ্মশিক্ষা বৃহত্তৰ বেণ/পিতৃ-তীৰ্থ/যযাতি কাহিনী-প্ৰসঙ্গত সংলগ্ন।
Shlokas
Verse 1
मातलिरुवाच । यमपीडां प्रवक्ष्यामि महातीव्रां सुदारुणाम् । भुंजंति पापिनः सर्वे क्रूरास्ते ब्रह्मघातकाः
মাতলিয়ে ক’লে: “মই যমৰ দণ্ড-যন্ত্ৰণা বৰ্ণনা কৰিম—অতি তীব্ৰ আৰু অতি ভয়ংকৰ—যি সকলো পাপীয়ে ভোগ কৰে; সেই নিষ্ঠুৰসকল ব্ৰাহ্মণ-হন্তা।”
Verse 2
क्वचित्पापाः प्रपच्यंते तीव्रेण करिषाग्निना । क्वचित्सिंहैर्वृकैर्व्याघ्रैर्दंशैः कीटैश्च दारुणैः
কিছুমান পাপী তীব্ৰ গোবৰ-অগ্নিত পকোৱা হয়; আন ঠাইত সিংহ, নেকুৰা, বাঘ আৰু ভয়ংকৰ দংশনকাৰী জন্তু-জোঁক আৰু কীৰ্ত্তিৰ দ্বাৰা যন্ত্ৰণা পায়।
Verse 3
क्वचिन्महाजलौकोभिः क्वचिदाजगरैः पुनः । मक्षिकाभिश्च रौद्राभिः क्वचित्सर्पैर्विषोल्बणैः
কিছুমান ঠাইত বৃহৎ জোঁক আছে; আন ঠাইত পুনৰ মহা অজগৰ আছে; কিছুমান ঠাইত ক্ৰূৰ মাখি, আৰু কিছুমান ঠাইত মাৰাত্মক বিষে ফুলা সাপ আছে।
Verse 4
मत्तमातंगयूथैश्च बलोत्कृष्टैः प्रमाथिभिः । पंथानमुल्लिखद्भिश्च तीक्ष्णशृंगमहावृषैः
আৰু মত্ত হাতীৰ জাকৰ দ্বাৰা—বলৱান আৰু উন্মত্ত বিধ্বংসী—আৰু তীক্ষ্ণ শিঙৰ মহাবৃষভৰ দ্বাৰা, যিসকলে পথ উলিয়াই-খুঁচৰি ছিঙি পেলায়।
Verse 5
महाशृंगैश्च महिषैर्दुष्टगात्रप्रबाधकैः । डाकिनीभिश्च रौद्राभिर्विकरालैश्च राक्षसैः
মহা শিঙযুক্ত মহিষৰ দ্বাৰা, যিসকলে দেহক দুষ্টভাৱে আঘাত কৰি যন্ত্ৰণা দিয়ে; আৰু ক্ৰূৰ ডাকিনীসকলৰ দ্বাৰা, লগতে ভয়ংকৰ, বিকৰাল ৰাক্ষসসকলৰ দ্বাৰা।
Verse 6
व्याधिभिश्च महाघोरैः पीड्यमाना व्रजंति ते । महातुलां समारूढा दह्यमाना दवानले
ভয়ংকৰ আৰু অতি ঘোৰ ব্যাধিয়ে পীড়িত হৈ তেওঁলোকে আগবাঢ়ে; মহা তুলা (বিচাৰৰ) ওপৰত উঠি দাৱানল সদৃশ জ্বালাত দগ্ধ হয়।
Verse 7
महावेगप्रधूतास्ते महाचंडेन वायुना । महापाषाणवर्षेण भिद्यमानाश्च सर्वतः
অতিশয় বেগৱান মহাচণ্ড বায়ুৱে তেওঁলোকক উছলাই লৈ যায়; আৰু চাৰিওফালে মহাপাষাণ-বৃষ্টিয়ে তেওঁলোক ভাঙি চুৰমাৰ হয়।
Verse 8
पतद्भिर्वज्रनिर्घोषैरुल्कापातैश्च दारुणैः । प्रदीप्तांगारवर्षेण हन्यमाना व्रजंति ते
গর্জন কৰা বজ্ৰপাত, দাৰুণ উল্কাপাত, আৰু জ্বলি থকা অঙ্গাৰ-বৃষ্টিয়ে আঘাত কৰি তেওঁলোকক মাৰে; তেনেদৰে পীড়িত হৈও তেওঁলোকে আগবাঢ়ে।
Verse 9
महता पांसुवर्षेण पूर्यमाणा यमं गताः । ये नराः पापकर्माणः पापं भुंजंति दारुणम्
মহা ধূলি-বৃষ্টিয়ে ভৰি আৰু আচ্ছন্ন হৈ পাপকর্মী নৰসকল যমৰ ওচৰলৈ যায়; আৰু নিজৰ পাপৰ বাবে দাৰুণ দুঃখ ভোগ কৰে।
Verse 10
एवं पापविशेषेण पापिष्ठाः पापकारकाः । नरकं प्रतिभुंजंति बहुपीडासमाकुलम्
এইদৰে পাপৰ বিশেষ গম্ভীৰতাৰ ফলত, অতি পাপিষ্ঠ—পাপকাৰীসকল—বহু পীড়াৰে ব্যাকুল নৰক ভোগ কৰে।
Verse 11
एतत्ते सर्वमाख्यातं विवेकं पुण्यपापयोः । अन्यत्किं ते प्रवक्ष्यामि धर्मशास्त्रमनुत्तमम्
এইদৰে মই তোমাক পুণ্য-পাপৰ মাজৰ বিবেক সম্পূৰ্ণকৈ বৰ্ণনা কৰিলোঁ। এতিয়া এই অনুত্তম ধৰ্মশাস্ত্ৰৰ বিষয়ে মই তোমাক আৰু কি ক’ম?
Verse 70
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृतीर्थवर्णने ययाति । चरिते सप्ततितमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ ভূমিখণ্ডত, বেনোপাখ্যানৰ অন্তৰ্গত, পিতৃতীৰ্থৰ বৰ্ণনাত আৰু যযাতিৰ চৰিত্ৰত—সপ্ততিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।