Adhyaya 49

Verse 1

ब्राह्मण्युवाच । एकदा तु महाभाग गता सा पर्वतोत्तमे । रमणीयं वनं दृष्ट्वा कदलीखंडमंडितम्

ব্ৰাহ্মণী ক’লে: “হে মহাভাগ! এবাৰ তাই শ্ৰেষ্ঠ পৰ্বতলৈ গৈছিল। তাত কদলী-গুচ্ছৰে অলংকৃত মনোৰম বন দেখিলে।”

Verse 2

शालैस्तालैस्तमालैश्च नालिकेरैस्तथोत्कटैः । पूगीफलैर्मातुलिगैर्नारंगैश्चारुजंबुकैः

তাত শাল, তাল আৰু তমাল গছ আছিল; ঘন নাৰিকল গছ আৰু আন উচ্ছৃঙ্খল উদ্ভিদ আছিল; পুগীফল (সুপাৰী), মাতুলিঙ্গ, নাৰং আৰু সুন্দৰ জাম্বু ফলও আছিল।

Verse 3

चंपकैः पाटलैः पुण्यैः पुष्पितैः कुटकैर्वटैः । अशोकबकुलोपेतं नानावृक्षैरलंकृतम्

সেই স্থান চম্পক আৰু পাটলৰ পুণ্যময়, ফুলে-ফুলে ভৰা গছৰে সুশোভিত আছিল; গুচ্ছ গছ আৰু বটবৃক্ষ, অশোক আৰু বকুলেৰে সংযুক্ত, নানা প্ৰকাৰ বৃক্ষেৰে অলংকৃত হৈছিল।

Verse 4

पर्वतं पुण्यवंतं तं पुष्पितैश्च नगोत्तमैः । सर्वत्र दृश्यते रम्यो नानाधातुसमाकुलः

সেই পুণ্যময় পৰ্বত, ফুলে ভৰা শ্ৰেষ্ঠ গছৰে অলংকৃত, সকলো ঠাইতে মনোহৰ ৰূপে দৃষ্টিগোচৰ হৈছিল; নানা ধাতুৰ বৈচিত্ৰ্যে সমৃদ্ধ হৈ ৰঙে-ৰূপে ভৰপূৰ আছিল।

Verse 5

तडागं सर्वतोभद्रं पुण्यतोयेन पूरितम् । कमलैः पुष्पितैश्चान्यैः सुगंधैः कनकोत्पलैः

এটা আছিল সৰ্বতোভদ্ৰ অতি মঙ্গলময় তডাগ, পুণ্য জলৰে পৰিপূৰ্ণ; ফুলে ভৰা কমল আৰু অন্য সুগন্ধি পুষ্পেৰে, সোনালী কনক-উৎপলসহ, সুশোভিত আছিল।

Verse 6

श्वेतोत्पलैर्विभासंतं रक्तोत्पलसुपुष्पितैः । नीलोत्पलैश्च कह्लारैर्हंसैश्च जलकुक्कुटैः

সেই তডাগ শ্বেত উৎপলেৰে দীপ্তিময় আছিল, ৰক্ত উৎপলৰ সুপুষ্পেৰে ভৰপূৰকৈ ফুটিছিল; নীল উৎপল আৰু কহ্লাৰেৰে, লগতে হাঁহ আৰু জলকুক্কুট আদি জলচৰ পাখিৰে পৰিপূৰ্ণ আছিল।

Verse 7

पक्षिभिर्जलजैश्चान्यैर्नानाधातुसमाकुलः । तडागं सर्वतः शुभ्रं नानापक्षिगणैर्युतम्

সেই তডাগ জলচৰ পাখি আৰু অন্য জলজ প্ৰাণীৰে ভৰপূৰ আছিল, আৰু নানা ধাতুৰে সমাকুল; সকলোফালে শুভ্ৰ দীপ্তি দিছিল, নানা পাখিৰ দলেৰে সংযুক্ত আছিল।

Verse 8

कोकिलानां रुतैः पुण्यैः सुस्वरैः परिशोभितः । मधुराणां तथा शब्दैः सर्वत्र मधुरायते

কোকিলাৰ পবিত্ৰ, সুমধুৰ কূজন আৰু আন মিঠা ধ্বনিসকলৰ দ্বাৰা সেই স্থান শোভিত হয়; সৰ্বদিশে সি মধুৰতাৰে ভৰি পৰে।

Verse 9

षट्पदानां सुनादेन सर्वत्र परिशोभते । एवंविधं गिरिं रम्यं तदेव वनमुत्तमम्

ভ্ৰমৰসকলৰ মধুৰ গুঞ্জনে সি সৰ্বত্ৰ শোভা পায়। এনেকুৱা ৰমণীয় গিৰি—সেইয়েই সৰ্বোত্তম বন।

Verse 10

तडागं सर्वतोभद्रं ददृशे नृपनंदिनी । वैदर्भी क्रीडमाना सा सखीभिः सहिता तदा

তেতিয়া নৃপনন্দিনী—বৈদর্ভী ৰাজকুমাৰী—সখীসকলৰ সৈতে ক্ৰীড়া কৰি থাকোঁতে, সৰ্বদিশে সুন্দৰ আৰু মঙ্গলময় এটা তলাও দেখিলে।

Verse 11

समालोक्य वनं पुण्यं सर्वत्र कुसुमाकुलम् । चापल्येन प्रभावेण स्त्रीभावेन च लीलया

সেই পুণ্য বনখনি চায়, যি সৰ্বত্ৰ কুসুমেৰে ভৰপূৰ আছিল, তাই চঞ্চল ক্ৰীড়াভাৱে, তেজস্বী প্ৰভাৱে আৰু নাৰীমনোভাৱে লীলাময়ভাৱে চলাফেরা কৰিলে।

Verse 12

पद्मावती सरस्तीरे सखीभिः सहिता तदा । जलक्रीडा समालीना हसते गायते पुनः

তেতিয়া পদ্মাৱতী, সৰসীৰ তীৰত সখীসকলৰ সৈতে, জলক্ৰীড়াত নিমগ্ন হৈ, বাৰে বাৰে হাঁহি আৰু গীত গাই থাকিল।

Verse 13

रममाणा च सा तस्मिंस्तस्मिन्सरसि भामिनी । एवं विप्र तदा सा तु सुखेन परिवर्तयेत्

সেই ভামিনী তেনে তেনে সৰোবৰত বাৰে বাৰে আনন্দেৰে ৰমণ কৰি থাকিল; এইদৰে, হে বিপ্ৰ, তেতিয়া তাই সুখেৰে সময় কটালে।

Verse 14

विष्णुरुवाच । गोभिलो नाम वै दैत्यो भृत्यो वैश्रवणस्य च । दिव्येनापि विमानेन सर्वभोगपरिप्लुतः

বিষ্ণুৱে ক’লে: গোভিলা নামৰ এজন দৈত্য আছিল, বৈশ্ৰৱণৰ ভৃত্য; আৰু দিব্য বিমানত উঠিও সি সকলো ভোগ-বিলাসত নিমগ্ন আছিল।

Verse 15

याति चाकाशमार्गेण गोभिलो दैत्यसत्तमः । तेन दृष्टा विशालाक्षी वैदर्भी निर्भया तदा

গোভিলা, দৈত্যসত্তম, আকাশ-মাৰ্গে গমন কৰিছিল; তেতিয়া সি বিশালনয়না বৈদর্ভী ৰাজকন্যাক নিৰ্ভয়ে দেখিলে।

Verse 16

सर्वयोषिद्वरा सा हि उग्रसेनस्य वै प्रिया । रूपेणाप्रतिमा लोके सर्वांगेषु विराजते

সেই নাৰী সকলো যোষিতৰ শ্ৰেষ্ঠা, আৰু নিশ্চয় উগ্ৰসেনৰ প্ৰিয়া; ৰূপত জগতত অতুল, তাই দেহৰ প্ৰতিটো অঙ্গে দীপ্তিময়।

Verse 17

रतिर्वै मन्मथस्यापि किं वापीयं हरिप्रिया । किं वापि पार्वती देवी शची किं वा भविष्यति

সেয়া কি মন্মথৰ প্ৰিয়া ৰতি হ’ব? নে হৰিৰ প্ৰিয়া হ’ব? নে দেৱী পাৰ্বতী—অথবা শচী—হ’ব? সেয়া অৱশেষে কি হ’ব?

Verse 18

यादृशी दृश्यते चेयं नारीणां प्रवरोत्तमा । अन्यापि ईदृशी नास्ति द्वितीया क्षितिमंडले

যেনে এই নাৰী-শ্ৰেষ্ঠা দৃষ্টিগোচৰ হয়, পৃথিৱীৰ মণ্ডলত তেনে আন কোনো নাৰী নাই; দ্বিতীয়জনীও নাই।

Verse 19

नक्षत्रेषु यथा चंद्रः संपूर्णो भाति शोभनः । गुणरूपकलाभिस्तु तथा भाति वरानना

যেনেকৈ নক্ষত্ৰসমূহৰ মাজত পূৰ্ণচন্দ্ৰ সুন্দৰকৈ দীপ্ত হয়, তেনেকৈ গুণ, ৰূপ আৰু কলাৰে অলংকৃত সেই সুন্দৰ-মুখী নাৰীও দীপ্ত হয়।

Verse 20

पुष्करेषु यथा हंसस्तथेयं चारुहासिनी । अहो रूपमहोभाव अस्यास्तु परिदृश्यते

যেনেকৈ পুষ্কৰৰ পদ্মসৰোবৰসমূহত হাঁহ শোভা পায়, তেনেকৈ এই মনোহৰ-হাসিনী নাৰী। আহা! কি ৰূপ, কি মহিমা ইয়াত দৃষ্ট হয়!

Verse 21

का कस्य शोभना बाला चारुवृत्तपयोधरा । व्यमृशद्गोभिलो दैत्यः पद्मावतीं वराननाम्

“এই শোভনা কন্যা কোনে, আৰু কাৰ? সুৱৃত্তা, পূৰ্ণ পয়োধৰা”—এইদৰে দৈত্য গোভিলাই ক’লে আৰু সুন্দৰ-মুখী পদ্মাৱতীক স্পৰ্শ কৰিলে।

Verse 22

चिंतयित्वा क्षणं विप्र का कस्यापि भविष्यति । ज्ञानेन महता ज्ञात्वा वैदर्भीति न संशयः

হে বিপ্ৰ! ক্ষণেক চিন্তা কৰি (সিয়ে ক’লে): “ই আন কাৰোবাৰ কেনেকৈ হ’ব?” মহৎ জ্ঞানৰে নিশ্চিত হৈ সিয়ে জানিলে—ই বিদৰ্ভৰ ৰাজকন্যা; সন্দেহ নাই।

Verse 23

दयिता उग्रसेनस्य पतिव्रतपरायणा । आत्मबलेन तिष्ठंती दुष्प्राप्या पुरुषैरपि

সেয়া উগ্ৰসেনৰ প্ৰিয়া, পতিব্ৰতা-ব্ৰতত সম্পূৰ্ণ নিবিষ্টা; নিজৰ আত্মবলত অচল হৈ থিয়, পুৰুষসকলৰ বাবেও দুষ্প্ৰাপ্য।

Verse 24

उग्रसेनो महामूर्खः प्रेषिता येन वै वरा । पितुर्गेहमियं बाला स तु भाग्येन वर्जितः

উগ্ৰসেন মহামূৰ্খ—যাৰ দ্বাৰাই এই উত্তম কুমাৰী প্ৰেৰিত হ’ল। এই বালিকা পিতৃগৃহৰ; কিন্তু সি সৌভাগ্যহীন।

Verse 25

अनया विना स जीवेच्च कथं कूटमतिः सदा । किं वा नपुंसको राजा एनां यो हि परित्यजेत्

তাই নথকা সি কেনেকৈ জীয়াই থাকিব—যাৰ বুদ্ধি সদায় কুটিল? নতুবা, যি এইজনীক ত্যাগ কৰে, সেই ৰজা কি নপুংসক নেকি?

Verse 26

तां दृष्ट्वा स तु कामात्मा संजातस्तत्क्षणादपि । इयं पतिव्रता बाला दुष्प्राप्या पुरुषैरपि

তাক দেখি সি তৎক্ষণাৎ কামবশ হৈ উঠিল। “এই বালিকা পতিব্ৰতা; পুৰুষসকলৰ বাবেও ই দুষ্প্ৰাপ্য।”

Verse 27

कथं भोक्ष्याम्यहं गत्वा कामो मामति पीडयेत् । अभुक्त्वैनां यदा यास्ये तत्स्यान्मृत्युर्ममैव हि

মই গৈ কেনেকৈ ভোগ কৰিম, যেতিয়া কামে মোক অতি তীব্ৰভাৱে পীড়া দিয়ে? যদি মই তাক নাভোগাকৈয়ে গুচি যাওঁ, তেন্তে সেয়াই মোৰ বাবে নিশ্চিত মৃত্যু।

Verse 28

अद्यैव हि न संदेहो यतः कामो महाबलः । इति चिंतापरो भूत्वा गोभिलो मनसैक्षत

আজি নিশ্চয়েই সন্দেহ নাই—কাৰণ কাম অতি মহাবলৱান। এইদৰে চিন্তা কৰি, উদ্বিগ্ন ধ্যানত নিমগ্ন গোভিলাই মনতে বিচাৰ কৰিলে।

Verse 29

कृत्वा मायामयं रूपमुग्रसेनस्य भूपतेः । यादृशस्तूग्रसेनश्च सांगोपांगो महानृपः

হে ৰাজন, উগ্ৰসেন ভূপতিৰ মায়াময় ৰূপ ধৰি ল’লে—যেনেকৈ উগ্ৰসেন নিজে আছিল, অঙ্গ-উপাঙ্গসহ সেই মহান নৃপ।

Verse 30

गोभिलस्तादृशो भूत्वा गत्या च स्वरभाषया । यथावस्त्रो यथावेशो वयसा च तथा पुनः

গোভিলাৰ দৰে হৈ—চলন আৰু স্বৰ-ভাষা পৰ্যন্ত মিলাই—সেইজন পুনৰ বস্ত্ৰত, বেশত আৰু বয়সতো একেই ৰূপে দেখা দিলে।

Verse 31

दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । सर्वाभरणशोभांगो यादृशो माथुरेश्वरः

দিব্য মালা আৰু বস্ত্ৰধাৰী, স্বৰ্গীয় সুগন্ধি লেপনে অভিষিক্ত, আৰু সকলো অলংকাৰত দীপ্ত—মাথুৰেশ্বৰ প্ৰভুৰ ৰূপ তেনেকুৱাই।

Verse 32

भूत्वाथ तादृशो दैत्य उग्रसेनमयस्तदा । मायया परया युक्तो रूपलावण्यसंपदा

তাৰ পাছত সেই দানৱ উগ্ৰসেনৰ দৰে হৈ উঠিল; পৰম মায়াৰে যুক্ত হৈ, ৰূপ-লাবণ্যৰ ঐশ্বৰ্যত পৰিপূৰ্ণ হ’ল।

Verse 33

पर्वताग्रे अशोकस्यच्छायामाश्रित्य संस्थितः । शिलातलस्थो दुष्टात्मा वीणादंडेन वीरकः

পৰ্বতৰ শিখৰত তেওঁ অশোক গছৰ ছাঁয়াৰ আশ্ৰয় লৈ থিয় হৈছিল; শিলাৰ পাটত বহি দুষ্ট-আত্মা বীৰক বীণাৰ দণ্ড ধৰি আছিল।

Verse 34

सुस्वरं गायमानस्तु गीतं विश्वप्रमोहनम् । तालमानक्रियोपेतं सप्तस्वरविभूषितम्

সুমধুৰ আৰু সুসুৰে তেওঁ বিশ্বক মোহিত কৰা গীত গাইছিল—তাল, মান আৰু লয়ৰ যথাযথ ক্ৰিয়াৰে সংযুক্ত, আৰু সপ্তসুৰে অলংকৃত।

Verse 35

गीतं गायति दुष्टात्मा तस्या रूपेण मोहितः । पर्वताग्रे स्थितो विप्र हर्षेण महतान्वितः

সেই দুষ্ট-আত্মা তাইৰ ৰূপে মোহিত হৈ গীত গাই থাকিল। হে বিপ্ৰ! পৰ্বতৰ শিখৰত থিয় হৈ সি মহা হর্ষে পৰিপূৰ্ণ আছিল।

Verse 36

सखीमध्यगता सा तु पद्मावती वरानना । शुश्रुवे सुस्वरं गीतं तालमानलयान्वितम्

তেতিয়া পদ্মাৱতী, সুন্দৰ-মুখী, সখীসকলৰ মাজত বহি, সুমধুৰ সুৰৰ গীত শুনিলে—যি তাল, মান আৰু লয়ৰে সংযুক্ত আছিল।

Verse 37

कोऽयं गायति धर्मात्मा महत्सौख्यप्रदायकम् । गीतं हि सत्क्रियोपेतं सर्वभावसमन्वितम्

এই ধৰ্মাত্মা কোনে গাইছে, যি মহৎ সুখ দান কৰে? কিয়নো এই গীত সৎক্ৰিয়াৰে সংযুক্ত আৰু সকলো শুদ্ধ ভাবৰে পৰিপূৰ্ণ।

Verse 38

सखीभिः सहिता गत्वा औत्सुक्येन नृपात्मजा । अशोकच्छायामाश्रित्य विमले सुशिलातले

সখীসকলৰ সৈতে উত্সুকতাৰে নৃপকন্যা আগবাঢ়িল; অশোক গছৰ ছাঁত আশ্ৰয় লৈ নিৰ্মল, সুন্দৰ শিলাতলত অৱস্থান কৰিলে।

Verse 39

ददर्श भूपवेषेण गोभिलं दानवाधमम् । पुष्पमालांबरधरं दिव्यगंधानुलेपनम्

তেওঁ ৰজাৰ বেশ ধৰি থকা গোভিলক—দানৱসকলৰ ভিতৰত অতি অধম—দেখিলে; ফুলমালা আৰু সুন্দৰ বস্ত্ৰ পৰিধান কৰি, দিৱ্য সুগন্ধি লেপনে অভিষিক্ত।

Verse 40

सर्वाभरणशोभांगं पद्मावती पतिव्रता । मथुरेशः समायातः कदा धर्मपरायणः

সৰ্ব অলংকাৰৰ শোভাৰে ভূষিত অঙ্গধাৰী পতিব্ৰতা পদ্মাৱতী ভাবিলে—“ধৰ্মপৰায়ণ মথুৰাৰ প্ৰভু কেতিয়া ইয়ালৈ আহিব?”

Verse 41

मम नाथो महात्मा वै राज्यं त्यक्त्वा प्रदूरतः । यावद्धि चिंतयेत्सा च तावत्पापेन तेन सा

“মোৰ নাথ, সেই মহাত্মা, ৰাজ্য ত্যাগ কৰি বহু দূৰলৈ গ’ল। যিমান দিন তাই এই কথা চিন্তা কৰি থাকিব, সিমান দিন তাই সেই পাপেই পীড়িত হ’ব।”

Verse 42

समाहूता तुरीभूय एहि त्वं हि प्रिये मम । चकिताशंकितासाचकथंभर्त्तासमागतः

আহ্বান পোৱাত তাই নীৰৱ হৈ পৰিল। তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “আহা, মোৰ প্ৰিয়ে।” কিন্তু তাই চমকি উঠি শংকিত হৈ ভাবিলে—“মোৰ ভৰ্ত্তা কেনেকৈ ইয়ালৈ আহিল?”

Verse 43

लज्जिता दुःखिता जाता अधःकृत्वा ततो मुखम् । अहं पापा दुराचारा निःशंका परिवर्तिता

লজ্জিত আৰু দুখিত হৈ তাই তেতিয়া মুখ তললৈ নমাই ক’লে— “মই পাপিনী, দুষ্কৰ্মাচাৰী; নিৰ্লজ্জ হৈ ধৰ্ম-মাৰ্গৰ পৰা বিচ্যুত হৈ পৰিছোঁ।”

Verse 44

कोपमेवं महाभागः करिष्यति न संशयः । यावद्धि चिंतयेत्सा च तावत्तेनापि पापिना

সেই পাপী নিশ্চয়েই এইদৰে ক্ৰোধে আচৰণ কৰিব—ইয়াত সন্দেহ নাই। যিমান সময় তাই তাক চিন্তা কৰি থাকিব, সিমান সময় সিও সেই চিন্তাৰ বন্ধনত বাঁধি থাকিব।

Verse 45

समाहूता तुरीभूय एह्येहि त्वं मम प्रिये । त्वया विना कृतो देवि प्राणान्धर्तुं वरानने

আহ্বান পেয়ে তৎক্ষণাৎ আহা—আহা, মোৰ প্ৰিয়ে। হে দেবী, হে সুশ্ৰীমুখী, তোমাক নাথাকিলে মই প্ৰাণ ত্যাগ কৰিবলৈ স্থিৰ কৰিছোঁ।

Verse 46

न हि शक्नोम्यहं कांते जीवितं प्रियमेव च । तव स्नेहेन लुब्धोस्मि त्वां त्यक्त्वा नोत्सहे भृशम्

হে প্ৰিয়ে, মই সঁচাকৈয়ে জীয়াই থাকিব নোৱাৰোঁ—জীৱন নিজেই প্ৰিয়; তথাপি তোমাৰ স্নেহত মোহিত হৈ তোমাক এৰি এক মুহূৰ্তও সহিব নোৱাৰোঁ।

Verse 47

ब्राह्मण्युवाच । एवमुक्ता गतापश्यत्सुमुखं लज्जयान्विता । समालिंग्य ततो दैत्यः सतीं पद्मावतीं तदा

ব্ৰাহ্মণীয়ে ক’লে: এইদৰে কৈ সুশ্ৰীমুখী নাৰী লজ্জাৰে আৱৃত হৈ আঁতৰি গ’ল। তেতিয়া সেই সময়ত দৈত্যই সती পদ্মাৱতীক আলিঙ্গন কৰিলে।

Verse 48

एकांतं तु समानीता सुभुक्ता इच्छया ततः । दैत्येन गोभिलेनापि सत्यकेतोः सुता तदा

তেতিয়া সত্যকেতুৰ কন্যাক একান্ত ঠাইলৈ নি, দানৱ গোভিলাই তাইৰ ইচ্ছাৰ বিপৰীতে বলপূৰ্বক অপমান কৰিলে।

Verse 49

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । एकोनपंचाशत्तमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰীপদ্মপুৰাণৰ ভূমিখণ্ডত, বেনোপাখ্যানৰ অন্তৰ্গত ‘সুকলা-চৰিত্ৰ’ নামৰ ঊনপঞ্চাশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।

Verse 50

सा सक्रोधा वचः प्राह गोभिलं दानवाधमम् । कस्त्वं पापसमाचारो निर्घृणो दानवाकृतिः

তাই ক্ৰোধে দগ্ধ হৈ দানৱাধম গোভিলাক ক’লে— “তই কোন? পাপাচাৰী, নিৰ্দয়, দানৱৰূপ ধাৰী?”

Verse 51

शप्तुकामा समुद्युक्ता दुःखेनाकुलितेक्षणा । वेपमाना तदा राजन्दुःखभारेण पीडिता

শাপ দিবৰ কামনাৰে তাই উঠি দাঁড়াল; দুখে আচ্ছন্ন দৃষ্টি, কঁপনি ধৰি, হে ৰাজন, শোকৰ ভাৰে পীড়িত হ’ল।

Verse 52

मम कांतच्छलेनैव त्वयागत्य दुरात्मवन् । नाशितं धर्ममेवाग्र्यं पातिव्रत्यमनुत्तमम्

হে দুষ্টচিত্ত! মোৰ কান্তৰ ছল লৈ তই ইয়ালৈ আহিলি; তাতে তই ধৰ্মৰ শ্ৰেষ্ঠ মৰ্যাদা—অনুত্তম পতিব্ৰতা-ব্ৰত—ধ্বংস কৰিলি।

Verse 53

सुस्वरं रुदितं कृत्वा मम जन्म त्वया हृतम् । पश्य मे बलमत्रैव शापं दास्ये सुदारुणम्

উচ্চ স্বৰে কান্দুৱাই তুমিয়ে মোৰ জন্ম-অধিকাৰ কেঢ়ি ল’লা। এতিয়াই ইয়াত মোৰ শক্তি চোৱা—মই তোমাক অতি ভয়ংকৰ শাপ দিম।

Verse 54

एवं संभाषमाणा तं शप्तुकामा तु गोभिलम्

এইদৰে তেওঁৰ সৈতে কথা পাতি থাকোঁতে, শাপ দিবলৈ ইচ্ছুকা সেই নাৰীয়ে গোভিলক সম্বোধন কৰিলে।