Adhyaya 44
The Deeds of Sukalā in the Vena Narrative: Battle, Liberation of the Boar-King, and Gandharva-Kingship
এটা শক্তিশালী বৰাহ-নেতাই ৰজাৰ সেনা ছিন্নভিন্ন কৰাত ৰজা ক্ৰোধিত হৈ ধনু আৰু কালসম বাণ লৈ আগবাঢ়ে। দ্ৰুত আৰু ভয়ংকৰ কোলাভৰ (বৰাহ-ৰাজা) ৰজাৰ আক্রমণ বিঘ্নিত কৰে; ৰজাৰ ঘোঁৰা আতংকিত হৈ পৰি যায় আৰু যুদ্ধ ৰথ-সংঘৰ্ষলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। কোলাভৰে গর্জন কৰি কোশলৰ ৰথবিহীন সৈন্যক নিধন কৰে, কিন্তু শেষত ধৰ্মপরায়ণ ৰজা হিত গদাৰে তাক বধ কৰে। মৃত্যুৰ পিছত সি হৰিৰ ধাম লাভ কৰে; দেৱতাসকলে ফুলবৃষ্টি, চন্দন-জাফৰানৰ বৰষুণ আৰু দিব্য উৎসৱেৰে সন্মান জনায়। চাৰিভুজ দিব্য ৰূপ প্ৰকাশ পায়; সি বিমানে আৰোহণ কৰি ইন্দ্ৰৰ আদৰ লাভ কৰে আৰু পুৰণি দেহ ত্যাগ কৰি গন্ধৰ্বসকলৰ ৰজা হয়—ধৰ্মসিদ্ধ সমাপ্তিৰ দ্বাৰা মুক্তি আৰু মহিমাৰ নিদৰ্শন।
Shlokas
Verse 1
चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः । सुकलोवाच । स्वसैन्यं दुर्धरं दृष्ट्वा निर्जितं दुर्धरेण तम् । चुकोप भूपतिः क्रूरं दुःसहं शूकरं प्रति
সুকলো ক’লে: নিজৰ দুৰ্ধৰ সেনা সেই দুৰ্ধৰে পৰাজিত হোৱা দেখি, ৰজা সেই অসহ্য শূকৰৰ প্ৰতি ক্ৰূৰ ক্ৰোধেৰে জ্বলি উঠিল।
Verse 2
धनुरादाय वेगेन बाणं कालानलोपमम् । तस्याभिमुखमेवासौ हयेनाभिससार सः
ধনু হাতে লৈ সি তৎক্ষণাৎ কালাগ্নিৰ দৰে দাহক বাণ তুলিলে; আৰু সন্মুখতে মুখামুখি হৈ ঘোঁৰাত উঠি বেগেৰে ধাৱমান হ’ল।
Verse 3
स यदा नृपतिं हयपृष्ठगतं वरपौरुषयुक्तममित्रहणम् । परिपश्यति शूकरयूथपतिः प्रगतोभिमुखं रणभूमितले
যেতিয়া শূকৰ-যূথৰ অধিপতিয়ে দেখে যে ৰজা ঘোঁৰাৰ পিঠিত আৰূঢ়, উত্তম পৰাক্ৰমেৰে সমন্বিত, শত্রুনাশক, ৰণভূমিৰ মাটিত সোজাকৈ তাৰ দিশে আগবাঢ়ি আহিছে,
Verse 4
निशितेन शरेण हतो हि यदा नृपतेर्हयपादतले प्रगतः । तमिहैव विलंघ्य च वेगमनाः प्रखरेण जवेन च कोलवरः
যেতিয়া সি ৰজাৰ ঘোঁৰাৰ খুৰৰ তললৈ আগবাঢ়ি আহোঁতেই তীক্ষ্ণ শৰৰে আঘাতপ্ৰাপ্ত হ’ল; তেতিয়া কোলৱৰ বেগমনা হৈ তাক তাতেই লঙ্ঘি প্ৰখৰ গতিত ধাৱমান হ’ল।
Verse 5
व्यथितस्तुरगः सकिरिःकिटिना न हि याति क्षितौ स हि विद्धगतिः । तुरगः पतितो भुवि तुंडहतो लघुस्यंदनमेव गतो नृपतिः
কিৰিঃকিটিৰ আঘাতে ঘোঁৰাটো ব্যথিত হ’ল; মাটিত সি আৰু আগবাঢ়িব নোৱাৰিলে, কিয়নো তাৰ গতি বাধাপ্ৰাপ্ত হৈছিল। ঘোঁৰাটো মুখত আঘাত পাই ভূমিত পৰিল, আৰু ৰজা কেৱল লঘু ৰথেৰে আগবাঢ়িল।
Verse 6
स हि गर्जति शूकरजातिरवैरथसंस्थितकोशल येन जवैः । गदया निहतः किल भूपतिना रणमध्यगतः स हि यूथपतिः
শূকৰ-জাতিত জন্ম লোৱা সেই যূথপতিয়ে উচ্চস্বৰে গর্জে। তাৰ দ্ৰুত আক্রমণে ৰথবিহীনভাৱে থিয় হৈ থকা কোশলৰ সৈন্যদলক চূর্ণ কৰিলে; আৰু ৰণমধ্যত ৰজাই গদাৰে তাক নিশ্চয় বধ কৰিলে।
Verse 7
परित्यज्य तनुं च स्वकां हि तदा गत एव हरेर्गृहमेव वरम्
নিজ দেহ ত্যাগ কৰি সি তেতিয়া নিশ্চয়েই হৰিৰ ধামলৈ গ’ল—সেইয়ে পৰম আৰু শ্ৰেষ্ঠ গতি।
Verse 8
कृत्वा हि युद्धं समरे हितेन राज्ञा समं शूकरराजराजः । पपात भूमौ च हतो यदा तु ववर्षिरे देववराः सुपुष्पैः
ধৰ্মিষ্ঠ ৰজা হিতৰ সৈতে ৰণক্ষেত্ৰত যুদ্ধ কৰি শূকৰৰাজ ধৰণীত নিহত হৈ পৰিল; তেতিয়া দেবশ্ৰেষ্ঠসকলে সুন্দৰ পুষ্পবৃষ্টি কৰিলে।
Verse 9
तस्योर्ध्वगः पुष्पचयः सुजातः संतानकानामिव सौरभश्च । सकुंकुमैश्चंदनवृष्टिमेव कुर्वंति देवाः परितुष्यमाणाः
তাত এক সুগঠিত পুষ্পৰাশি ওপৰলৈ উঠিল, সন্তানক বৃক্ষৰ ফুলৰ দৰে সুগন্ধময়; আৰু সন্তুষ্ট দেবতাসকলে কেশৰ-মিশ্ৰিত চন্দনবৃষ্টি কৰিলে।
Verse 10
विमृश्यमानः स हि तेन राज्ञा चतुर्भुजः सोपि बभूव राजन् । दिव्यांबरोभूषणदिव्यरूपः स्वतेजसा भाति दिवाकरो यथा
সেই ৰজাই ধ্যান কৰোঁতে, হে ৰাজন, সিও চতুৰ্ভুজ হ’ল; দিব্য বস্ত্ৰে আৱৃত, স্বৰ্গীয় অলংকাৰৰে বিভূষিত, দিব্য ৰূপধাৰী—নিজ তেজে সূৰ্যৰ দৰে দীপ্ত হ’ল।
Verse 11
दिव्येन यानेन दिवं गतो यदा सुपूज्यमानः सुरराजदेवैः । गंधर्वराजः स बभूव भूयः पूर्वं स्वकं कायमिहैव हित्वा
যেতিয়া সি দিব্য বিমানত স্বৰ্গলৈ গ’ল, ইন্দ্ৰ আৰু দেবতাসকলৰ দ্বাৰা অতি সন্মানিত হ’ল; তেতিয়া সি পুনৰ গন্ধৰ্বসকলৰ ৰজা হ’ল—ইয়াতেই আগতে নিজৰ পুৰণি দেহ ত্যাগ কৰি।
Verse 44
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ ভূমিখণ্ডত, বেনোপাখ্যানৰ অন্তৰ্গত সুকলাৰ জীৱন-কৰ্ম বৰ্ণনা কৰা চুয়াল্লিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।