Adhyaya 35

Verse 1

रंभोवाच । ब्रह्मा अव्यक्तसंभूतस्तस्माज्जज्ञे प्रजापतिः । अत्रिर्नाम स धर्मात्मा तस्य पुत्रो महामनाः

ৰম্ভাই ক’লে: অব্যক্তৰ পৰা ব্ৰহ্মা উদ্ভৱ হ’ল; তেখেতৰ পৰা প্ৰজাপতি জন্মিল। সেই ধৰ্মাত্মাৰ নাম আছিল অত্রি, আৰু তেখেতৰ পুত্ৰ আছিল মহামনা, মহৎচিত্ত।

Verse 2

अंगो नाम अयं भद्रे नंदनं वनमागतः । इंद्रस्य संपदं दृष्ट्वा लीलातेजसमुत्तमाम्

হে ভদ্ৰে, ‘অঙ্গ’ নামৰ এই ব্যক্তি নন্দন বনলৈ আহিল। ইন্দ্ৰৰ ঐশ্বৰ্য দেখিলে—লীলা যেন সহজে প্ৰকাশিত সেই উত্তম তেজস্বী দীপ্তি দেখি—সেয়া বিস্মিত হ’ল।

Verse 3

कृता स्पृहा अनेनापि इंद्रस्य सदृशे पदे । ईदृशो हि यदा पुत्रो मम स्याद्धर्मसंयुतः

ইয়াৰ দ্বাৰাই মোৰ ভিতৰতো ইন্দ্ৰসম পদৰ আকাঙ্ক্ষা জাগিল। কিয়নো যেতিয়া মোৰ তেনে পুত্ৰ হ’ব—ধৰ্মেৰে সংযুক্ত—তেতিয়াই মোৰ কামনা সিদ্ধ হ’ব।

Verse 4

सुश्रेयो मे भवेज्जन्म यशः कीर्ति समन्वितम् । आराधितो हृषीकेशस्तपोभिर्नियमैस्तथा

মোৰ জন্ম অতি মঙ্গলময় হওক, যশ আৰু কীৰ্তিৰে সমন্বিত হওক। আৰু হৃষীকেশৰ আৰাধনা হওক—তপস্যা আৰু নিয়ম-অনুশাসনৰ দ্বাৰাও।

Verse 5

सुप्रसन्ने हृषीकेशे वरं याचितवानयम् । इंद्रस्य सदृशं पुत्रं विष्णुतेजः पराक्रमम्

হৃষীকেশ (বিষ্ণু) অতি প্ৰসন্ন হোৱাত, এইজনে এক বৰ যাচিলে: ইন্দ্ৰসম পুত্ৰ—বিষ্ণু-তেজ আৰু পৰাক্ৰমেৰে সমৃদ্ধ।

Verse 6

वैष्णवं सर्वपापघ्नं देहि मे मधुसूदन । दत्तवान्स तदा पुत्रमीदृशं सर्वधारकम्

হে মধুসূদন, মোক বৈষ্ণৱভক্ত, সকলো পাপ নাশক পুত্ৰ দিয়া। তেতিয়া তেওঁ তেনে গুণেৰে ভৰা, সকলোৰে আশ্ৰয় হোৱা পুত্ৰ দান কৰিলে।

Verse 7

तदाप्रभृति विप्रेंद्रः पुण्यां कन्यां प्रपश्यति । यथा त्वं चारुसर्वांगी तथायं परिपश्यति

সেই সময়ৰ পৰা বিপ্ৰশ্ৰেষ্ঠজনে সেই পুণ্যৱতী কন্যাকেই চাই থাকে; যেনেকৈ তুমি সৰ্বাঙ্গে মনোহৰ, তেনেকৈ সিও তাক দৃষ্টিৰে নিহাৰে।

Verse 8

एनं गच्छ वरारोहे अस्मात्पुत्रो भविष्यति । पुण्यात्मा पुण्यधर्मज्ञो विष्णुतेजः पराक्रमः

হে সুশ্ৰোণী, তেওঁৰ ওচৰলৈ যোৱা; তেওঁৰ পৰা তোমাৰ গৰ্ভে পুণ্যাত্মা পুত্ৰ জন্মিব—পুণ্যধৰ্মজ্ঞ, বিষ্ণু-তেজে দীপ্ত, আৰু পৰাক্ৰমশালী।

Verse 9

एतत्ते सर्वमाख्यातं तथाहं पृच्छिता त्वया । अयं भर्ता भवत्यर्हो भवेदेव न संशयः

তুমি যেনেকৈ মোক সুধিছিলা, তেনেকৈ মই তোমাক সকলো কথা ক’লোঁ। এই পুৰুষ তোমাৰ স্বামী হ’বলৈ যোগ্য; ইয়াত একো সন্দেহ নাই।

Verse 10

सुशंखस्यापि यः शापो वृथा सोऽपि भविष्यति । अस्माज्जाते महाभागे पुत्रे धर्मप्रचारिणि

সুশঙ্খৰ দিয়া শাপো তেতিয়া বৃথা হ’ব, যেতিয়া আমাৰ পৰা সেই মহাভাগ্যৱান পুত্ৰ জন্মিব, যি ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিব।

Verse 11

भविष्यसि सुखी भद्रे सत्यं सत्यं वदाम्यहम् । सुक्षेत्रे कृषिकारस्तु बीजं वपति तत्परः

হে ভদ্ৰে, তুমি সুখী হ’বা—ই সঁচা, সঁচা মই কওঁ। সুপ্ৰস্তুত ক্ষেত্ৰত কৃষকে মনোযোগে বীজ বোৱে।

Verse 12

स तथा भुंजते देवि यथा बीजं तथा फलम् । अन्यथा नैव जायेत तत्सर्वं सदृशं भवेत्

হে দেবী, যি বীজ তেনেই ফল; জীৱে নিজে বোৱা কাৰণ অনুসাৰে ফল ভোগ কৰে। অন্যথা সেয়া জন্ম নাপায়; সকলো বস্তু নিজৰ কাৰণৰ সদৃশ হয়।

Verse 13

अयमेष महाभागस्तपस्वी पुण्यवीर्यवान् । अस्य वीर्यात्समुत्पन्नो अस्यैवगुणसंपदा

এইজনেই মহাভাগ তপস্বী, পুণ্য-ৱীৰ্য্যে সমৃদ্ধ। তেওঁৰ তেজৰ পৰা তেনেই জন্মিছে, যি তেওঁৰেই সদৃশ গুণ-সম্পদে ভূষিত।

Verse 14

युक्तः पुत्रो महातेजाःसर्वदेहभृतां वरः । भविष्यति महाभाग्यो युक्तात्मा योगतत्ववित्

যম-নিয়মে যুক্ত এক মহাতেজস্বী পুত্ৰ—সকল দেহধাৰীৰ শ্ৰেষ্ঠ—জন্মিব। সি মহাভাগ্যবান, সংযতচিত্ত আৰু যোগ-তত্ত্বৰ জ্ঞাতা হ’ব।

Verse 15

एवं हि वाक्यं तु निशम्य बाला रंभाप्रियोक्तं शिवदायकं तत् । विचिंत्य बुद्ध्येह सुनीथया तदा तत्त्वार्थमेतत्परिसत्यमेव हि

এই বাক্য শুনি—ৰম্ভাৰ প্ৰিয়জনৰ কোৱা, শিৱ-মঙ্গলদায়ক সেই বাণী—যুৱতী সুনীথাই বুদ্ধিৰে চিন্তা কৰি স্থিৰ কৰিলে: “ইয়াৰ তত্ত্বাৰ্থ নিঃসন্দেহে সম্পূৰ্ণ সত্য।”

Verse 35

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडेवेनोपाख्याने पंचत्रिंशोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ ভূমিখণ্ডৰ বেনোপাখ্যান অংশত পঁয়ত্ৰিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।