Adhyaya 27

Verse 1

सूत उवाच । स प्रभुः सर्वलोकेशो ह्यभिषिच्य ततो नृपम् । पृथुं वेनस्य तनयं सर्वराज्ये महाप्रभुम्

সূতে ক’লে: তাৰ পাছত সকলো লোকৰ অধীশ্বৰ সেই প্ৰভুৱে বেণৰ পুত্ৰ পৃথুক ৰজা ৰূপে অভিষেক কৰি সমগ্ৰ ৰাজ্যৰ মহাপ্ৰভু কৰি তুলিলে।

Verse 2

महाबाहुं महाकायं यथेंद्रं च सुरेश्वरम् । क्रमेणापि ततो ब्रह्मा राज्यानि च विचार्य वै

তাৰ পাছত ব্ৰহ্মাই ক্ৰমে ক্ৰমে ৰাজ্যসমূহো বিচাৰ কৰি, মহাবাহু মহাকায় সেইজনক—দেৱেশ্বৰ ইন্দ্ৰৰ দৰে—দেখিলে।

Verse 3

यद्यस्यापि भवेद्योग्यं दातुं तदुपचक्रमे । वृक्षाणां ब्राह्मणानां च ग्रहर्क्षाणां तथैव च

মানুহে যি দান দিবলৈ যোগ্য আৰু সক্ষম, সেই দানকৰ্ম আৰম্ভ কৰা উচিত—বিশেষকৈ বৃক্ষ, ব্ৰাহ্মণ আৰু গ্ৰহ-নক্ষত্ৰসমূহৰ কল্যাণৰ বাবে।

Verse 4

सोमं राज्ये सोभ्यषिंचत्तपसां च महामतिः । धर्माणां धर्मयज्ञानां पुण्यानां पुण्यतेजसाम्

সেই মহাত্মাই সোমক ৰাজ্যপদত অভিষেক কৰিলে—সোম তপস্যাৰ শক্তি, ধৰ্ম আৰু ধৰ্মযজ্ঞ, আৰু পুণ্যৰ পবিত্ৰ তেজে দীপ্তিমান।

Verse 5

अपां मध्ये तथा देवं तीर्थानां हि तथैव च । वरुणं सोभिषिच्यैव रत्नानां च द्विजोत्तम

আৰু জলৰ মাজত তেওঁ তীৰ্থসমূহৰ অধিষ্ঠাতা দেৱতাকো অভিষেক কৰিলে; আৰু হে দ্বিজোত্তম, তেওঁ বৰুণকো অভিষেক কৰি ৰত্নসমূহৰ মাজত অধীশ কৰিলে।

Verse 6

अन्येषां सर्वयक्षाणां राज्ये वैश्रवणं पुनः । विष्णुमेव महाप्राज्ञमादित्यानां पितामहः

অন্য সকলো যক্ষৰ মাজত পুনৰ বৈশ্ৰৱণ (কুবেৰ)েই ৰাজাধিৰাজ; আৰু আদিত্যসকলৰ মাজত মহাপ্ৰাজ্ঞে বিষ্ণুকেই পিতামহ, আদিপুৰুষ বুলি ঘোষণা কৰে।

Verse 7

राज्ये संस्थापयामास जनता हितहेतवे । सर्वेषामेव पुण्यानां दक्षमेव प्रजापतिम्

জনতাৰ মঙ্গলৰ কাৰণে তেওঁলোকে ৰাজ্যত দক্ষ প্ৰজাপতিক স্থাপন কৰিলে—দক্ষ, যি সকলো পুণ্যবানৰ মাজত সত্যই সক্ষম।

Verse 8

समर्थं सर्वधर्मज्ञं प्रजापतिगणेश्वरम् । प्रह्रादं सर्वधर्मज्ञं स हि राज्ये न्यरूपयत्

তেওঁ প্ৰহ্লাদক ৰাজ্যত নিযুক্ত কৰিলে—সক্ষম, সকলো ধৰ্মৰ জ্ঞাতা, আৰু প্ৰজাপতি-গণৰ অধীশ্বৰ; সঁচাকৈ সকলো কৰ্তব্য-জ্ঞ সেইজনকেই সিংহাসনত স্থাপন কৰা হ’ল।

Verse 9

दैत्यानां दानवानां च विष्णुतेजः समन्वितम् । यमं वैवस्वतं धर्मं पैत्र्ये राज्येभिषिच्य च

বিষ্ণুৰ তেজেৰে বিভূষিত কৰি তেওঁ যম বৈৱস্বতক—ধৰ্ম স্বয়ং—পিতৃলোকৰ ৰাজ্যত অভিষেক কৰিলে, যাতে দৈত্য আৰু দানৱসকলৰ ওপৰতো শাসন কৰে।

Verse 10

यक्षराक्षसभूतानां पिशाचोरगसर्पिणाम् । योगिनीनां च सर्वासां वैतालानां महात्मनाम्

যক্ষ, ৰাক্ষস আৰু ভূতসকলৰ; পিশাচ, উৰগ আৰু সৰ্পসকলৰ; সকলো যোগিনীৰ; আৰু মহাত্মা বৈতালসকলৰ (বিষয়ে)।

Verse 11

कंकालानां हि सर्वेषां कूष्मांडानां तथैव च । पार्थिवानां च सर्वेषां गिरिशं शूलपाणिनम्

নিশ্চয়েই, সকলো কঙ্কাল, সকলো কূষ্মাণ্ড, আৰু পৃথিৱীৰ সকলো প্ৰাণীৰ বাবে—গিৰীশ, ত্ৰিশূলধাৰী শিৱেই অধিপতি।

Verse 12

पर्वतानां हि सर्वेषां हिमवंतं महागिरिम् । नदीनां च तडागानां वापिकानां तथैव च

নিশ্চয়েই, সকলো পৰ্বতৰ মাজত মহাগিৰি হিমৱান শ্ৰেষ্ঠ; আৰু তেনেদৰে নদী, তড়াগ (পুখুৰী) আৰু বাপী (কূপ) সমূহৰ মাজতো।

Verse 13

कुंडानां कूपराज्ये हि दिव्येषु च सुरेश्वरः । सागरं स्थापितं पुण्यं सर्वतीर्थमनुत्तमम्

নিশ্চয়েই, কুণ্ড- কূপৰ পুণ্যময় ৰাজ্যত, দিৱ্য স্থানসমূহৰ মাজত, দেৱেশ্বৰে ‘সাগৰ’ নামৰ পবিত্ৰ তীৰ্থ স্থাপন কৰিলে—যি সকলো তীৰ্থৰ অনুত্তম সমাহাৰ।

Verse 14

गंधर्वाणां तु सर्वेषां राज्ये पुण्ये तथैव च । चित्ररथं ततो ब्रह्मा अभिषिच्य सुरेश्वरः

তাৰ পাছত দেৱেশ্বৰ ব্ৰহ্মাই পুণ্য আৰু ধৰ্মময় ৰাজ্যত, সকলো গন্ধৰ্বৰ ওপৰত চিত্ৰৰথক বিধিপূৰ্বক অভিষেক কৰি অধিষ্ঠিত কৰিলে।

Verse 15

नागानां पुण्यवीर्याणां वासुकिं च चतुर्मुखः । सर्पाणां तु तथा राज्ये अभिषिच्य स तक्षकम्

তাৰ পাছত চতুৰ্মুখ ব্ৰহ্মাই পুণ্যবীৰ্যসম্পন্ন নাগসকলৰ মাজত বাসুকিক অভিষেক কৰিলে; আৰু তেনেদৰে সৰ্পসকলৰ ৰাজ্যত তক্ষককো ৰজাৰূপে স্থাপন কৰিলে।

Verse 16

वारणानां ततो राज्ये ऐरावणमसिंचत । अश्वानां चैव सर्वेषामुच्चैःश्रवसमेव च

তাৰ পাছত হাতীৰ ৰাজ্যাধিকাৰত তেওঁ ঐৰাৱতক অভিষেক কৰি অধিপতি কৰিলে; আৰু সকলো ঘোঁৰাৰ মাজতো কেৱল উচ্চৈঃশ্ৰৱসকেই পবিত্ৰ অভিষেক দিলে।

Verse 17

पक्षिणां चैव सर्वेषां वैनतेयमथापि सः । मृगाणां च ततो राज्ये ब्रह्मा सिंहमथादिशत्

আৰু সকলো পক্ষীৰ মাজত ব্ৰহ্মাই ৱৈনতেয় (গৰুড়)ক শাসক নিযুক্ত কৰিলে; তাৰ পাছত মৃগ-জগতৰ ৰাজ্যত ব্ৰহ্মাই সিংহক অধিপতি কৰিলে।

Verse 18

गोवृषं तु गवां मध्ये अभिषिच्य प्रजापतिः । वनस्पतीनां सर्वेषां प्लक्षमेव पितामहः

প্ৰজাপতিয়ে গৰুৰ মাজত বৃষভক অভিষেক কৰি শ্ৰেষ্ঠ ঘোষণা কৰিলে; আৰু পিতামহ ব্ৰহ্মাই সকলো বনস্পতিত কেৱল প্লক্ষ বৃক্ষক মুখ্য স্থাপন কৰিলে।

Verse 19

एवं राज्यानि सर्वाणि संस्थाप्य च पितामहः । दिशापालांस्ततो ब्रह्मा स्थापयामास सत्तमः

এইদৰে সকলো ৰাজ্য স্থাপন কৰি, পিতামহ ব্ৰহ্মা—ধাৰ্মিকসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ—তাৰ পাছত দিশাপালসকলক নিযুক্ত কৰিলে।

Verse 20

वैराजस्य तथा पुत्रं पूर्वस्यां दिशि सत्तमः । सुधन्वानं दिशःपालं राजानं सोभ्यषिंचत

আৰু তাৰ পাছত পূৰ্ব দিশত সেই সত্তমে বৈৰাজৰ পুত্ৰ সুধন্বানক ৰজা আৰু দিশাপাল ৰূপে অভিষেক কৰিলে।

Verse 21

दक्षिणस्यां महात्मानं कर्दमस्य प्रजापतेः । पुत्रं शंखपदं नाम राजानं सोभ्यषिंचत

দক্ষিণ দিশাত তেওঁ প্ৰজাপতি কৰ্দমৰ পুত্ৰ, মহাত্মা শঙ্খপদ নামৰ জনক ৰজা ৰূপে অভিষেক কৰি স্থাপন কৰিলে।

Verse 22

पश्चिमायां तथा ब्रह्मा वरुणस्य प्रजापतेः । पुत्रं च पुष्करं नाम सोऽभ्यषिंचत्प्रजापतिः

একেদৰে পশ্চিম দিশাত প্ৰজাপতিসকলৰ অধিপতি ব্ৰহ্মাই বৰুণ প্ৰজাপতিৰ পুত্ৰ “পুষ্কৰ”ক অভিষেক কৰি প্ৰজাপতি পদত নিযুক্ত কৰিলে।

Verse 23

उत्तरस्यां दिशि ब्रह्म नलकूबरमेव च । एवं चैवाभ्यषिंचच्च दिक्पालान्समहौजसः

উত্তৰ দিশাত, হে ব্ৰহ্মা, তেওঁ নলকূবৰকো স্থাপন কৰিলে। এইদৰে সেই মহাশক্তিমানজনে দিক্‌পালসকলক বিধিমতে অভিষেক কৰিলে।

Verse 24

यैरियं पृथिवी सर्वा सप्तद्वीपा सपत्तना । यथाप्रदेशमद्यापि धर्मेण प्रतिपाल्यते

যিসকলৰ দ্বাৰা এই সমগ্ৰ পৃথিৱী—সপ্তদ্বীপ আৰু সিহঁতৰ নগৰসমূহসহ—আজিও অঞ্চল অনুসাৰে ধৰ্মমতে পালন আৰু শাসিত হৈ আছে।

Verse 25

पृथुश्चैवं महाभागः सोभिषिक्तो नराधिपः । राजसूयादिभिः सर्वैरभिषिक्तो महामखैः

এইদৰে মহাভাগ্যবান পৃথু, নৰাধিপতি, অভিষিক্ত হ’ল—ৰাজসূয় আদি সকলো মহামখ যজ্ঞৰ দ্বাৰা অভিষেক লাভ কৰি।

Verse 26

विधिना वेददृष्टेन राजराज्ये महीपतिः । चाक्षुषे नाम्नि संपुण्ये अतीते च महौजसि

বেদে দৃষ্ট বিধি-বিধান অনুসৰি পৃথিৱীৰ অধিপতিয়ে নিজৰ ৰাজ্য শাসন কৰিলে; আৰু ‘চাক্ষুষ’ নামে অতি পুণ্যময়, এতিয়া অতীত হোৱা সেই মহৌজস্বী যুগত তেওঁ মহা তেজস্বী আছিল।

Verse 27

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । राज्याभिषेकोनाम सप्तविंशोऽध्यायः

ইয়াতে শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ পঞ্চপঞ্চাশৎ সহস্ৰ সংহিতাৰ ভূমিখণ্ডত ‘ৰাজ্যাভিষেক’ নামে সাতাইশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।

Verse 28

विस्तरं चापि व्याख्यास्ये पृथोश्चैव महात्मनः । यदि मामेव विप्रेन्द्र शुश्रूषसि अतंद्रितः

মই মহাত্মা পৃথুৰ বৃত্তান্তো বিস্তাৰে ব্যাখ্যা কৰিম; যদি তুমি, হে বিপ্ৰেন্দ্ৰ, অলসতা নকৰাকৈ কেৱল মোকেই মন দি শ্ৰৱণ-সেৱা কৰ।

Verse 29

एतदेवमधिष्ठानं महत्पुण्यं प्रकीर्तितम् । सर्वेष्वेव पुराणेषु एतद्धि निश्चितं सदा

এইদৰে এই অধিষ্ঠান মহাপুণ্যদায়ক বুলি প্ৰখ্যাত কৰা হৈছে; নিশ্চয়কৈ এই কথাই সকলো পুৰাণত সদায় স্থিৰ বুলি মান্য।

Verse 30

पुण्यं यशस्यमायुष्यं स्वर्गवासकरं शुभम् । धन्यं पवित्रमायुष्यं पुत्रदं वृद्धिदायकम्

ই পুণ্যময়, যশদায়ক আৰু আয়ু বৃদ্ধি কৰোঁতা; শুভ আৰু স্বৰ্গবাসৰ কাৰণ। ধন্য আৰু পবিত্ৰকাৰী, দীঘলীয়া আয়ু দিয়ে, পুত্ৰ প্ৰদান কৰে আৰু বৃদ্ধি-সমৃদ্ধি বঢ়ায়।

Verse 31

यः शृणोति नरो भक्त्या भावध्यानसमन्वितः । अश्वमेधफलं तस्य जायते नात्र संशयः

যি নৰ ভক্তিৰে সৈতে, ভাৱ-ধ্যান আৰু একাগ্ৰ চিত্তে এই কথা শ্ৰৱণ কৰে, সি অশ্বমেধ যজ্ঞৰ ফল লাভ কৰে—ইয়াত একো সন্দেহ নাই।