Adhyaya 17

Verse 1

सोमशर्मोवाच । सर्वं देवि समाख्यातं धर्मसंस्थानमुत्तमम् । कथं पुत्रमहं विंद्यां सर्वज्ञं गुणसंयुतम्

সোমশৰ্মাই ক’লে: “হে দেবী, আপুনি ধৰ্মৰ পৰম প্ৰতিষ্ঠা সম্পূৰ্ণকৈ বৰ্ণনা কৰিলে। মই কেনেকৈ এনে পুত্ৰ লাভ কৰিম, যি সৰ্বজ্ঞ আৰু গুণসমৃদ্ধ?”

Verse 2

वद त्वं मे महाभागे यदि जानासि सुव्रते । दानधर्मादिकं भद्रे परत्रेह न संशयः

“হে মহাভাগে, হে সুৱ্ৰতে, যদি তুমি জানো তেন্তে মোক কোৱা। হে ভদ্ৰে, দান-ধৰ্ম আদি কৰ্মৰ ফল ইহলোক আৰু পৰলোক দুয়োতে নিশ্চিত—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।”

Verse 3

सुमनोवाच । वसिष्ठं गच्छ धर्मज्ञं तं प्रार्थय महामुनिम् । तस्मात्प्राप्स्यसि वै पुत्रं धर्मज्ञं धर्मवत्सलम्

সুমনাই ক’লে: “ধৰ্মজ্ঞ বশিষ্ঠৰ ওচৰলৈ যোৱা আৰু সেই মহামুনিক প্ৰাৰ্থনা কৰা। তেওঁৰ পৰা তুমি নিশ্চয়েই এনে পুত্ৰ লাভ কৰিবা, যি ধৰ্মজ্ঞ আৰু ধৰ্মপ্ৰেমী।”

Verse 4

सूत उवाच । एवमुक्ते तया वाक्ये सोमशर्मा द्विजोत्तमः । एवं करिष्ये कल्याणि तव वाक्यं न संशयः

সূতে ক’লে: তাইৰ এই বাক্য শুনি, দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ সোমশৰ্মাই উত্তৰ দিলে: “হে কল্যাণী, মই তেনেকৈয়ে কৰিম; তোমাৰ বাক্য পালন কৰাত কোনো সন্দেহ নাই।”

Verse 5

एवमुक्त्वा जगामाशु सोमशर्मा द्विजोत्तमः । वसिष्ठं सर्ववेत्तारं दिव्यं तं तपतां वरम्

এইদৰে কৈ দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ সোমশৰ্মা তৎক্ষণাৎ গ’ল—সৰ্বজ্ঞ, দিৱ্য আৰু তপস্বীসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ বশিষ্ঠৰ ওচৰলৈ।

Verse 6

गंगातीरे स्थितं पुण्यमाश्रमस्थं द्विजोत्तमम् । तेजोज्वालासमाकीर्णं द्वितीयमिव भास्करम्

গঙ্গাৰ তীৰত পবিত্ৰ আশ্ৰমত অৱস্থিত এজন শ্ৰেষ্ঠ দ্বিজ আছিল; তেজৰ জ্বালাৰে পৰিপূৰ্ণ, যেন দ্বিতীয় সূৰ্য।

Verse 7

राजमानं महात्मानं ब्रह्मण्यं च द्विजोत्तमम् । भक्त्या प्रणम्य विप्रेशं दंडवच्च पुनः पुनः

সেই দীপ্তিমান মহাত্মা, ব্ৰাহ্মণ্যধৰ্মত নিষ্ঠ শ্ৰেষ্ঠ দ্বিজ—বিপ্ৰেশক ভক্তিৰে দণ্ডৱৎ হৈ পুনঃ পুনঃ প্ৰণাম কৰিলে।

Verse 8

तमुवाच महातेजा ब्रह्मसूनुरकल्मषः । उपाविशासने पुण्ये सुखेन सुमहामते

তেতিয়া মহাতেজী, অকল্মষ ব্ৰহ্মাৰ পুত্ৰই ক’লে—“হে সুমহামতি, এই পবিত্ৰ আসনত সুখে বহা।”

Verse 9

एवमुक्त्वा स योगींद्रः पुनः प्राह तपोधनम् । गृहे पुत्रेषु ते वत्स दारभृत्येषु सर्वदा

এইদৰে কৈ সেই যোগীন্দ্ৰই পুনৰ তপোধনক ক’লে—“হে বৎস, তোমাৰ ঘৰ, পুত্ৰসকল, পত্নী আৰু দাস-ভৃত্যসকলৰ প্ৰতি সদায়…”

Verse 10

क्षेममस्ति महाभाग पुण्यकर्मसु चाग्निषु । निरामयोसि चांगेषु धर्मं पालयसे सदा

হে মহাভাগ, তোমাৰ মঙ্গল হওক—পুণ্যকৰ্মত আৰু পবিত্ৰ অগ্নিসকলত। তোমাৰ অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গ নিৰাময় হওক, আৰু তুমি সদায় ধৰ্ম পালন কৰা।

Verse 11

एवमुक्त्वा महाप्राज्ञः पुनः प्राह सुशर्मणम् । किं करोमि प्रियं कार्यं सुप्रियं ते द्विजोत्तम

এইদৰে কৈ মহাপ্ৰাজ্ঞজনে পুনৰ সুশৰ্মণক ক’লে: “হে দ্বিজোত্তম, মই কোন প্ৰীতিকৰ কৰ্ম কৰিম—তোমাৰ অতি প্ৰিয় কাৰ্য কোনটো?”

Verse 12

एवं संभाषितं विप्रं विरराम स कुंभजः । तस्मिन्नुक्ते महाभागे वसिष्ठे मुनिपुंगवे

এইদৰে বিপ্ৰক সম্বোধন কৰি কুম্ভজ (অগস্ত্য) মুনি নীৰৱ হ’ল। এই কথা কোৱা হোৱাৰ পাছত মহাভাগ্যবান বশিষ্ঠ—মুনিসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ—(তেতিয়া উত্তৰ দিলে/আগবাঢ়িল)।

Verse 13

स होवाच महात्मानं वसिष्ठं तपतां वरम् । भगवञ्छ्रूयतां वाक्यं सुप्रसन्नेन चेतसा

তেতিয়া তেওঁ তপস্বীসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ মহাত্মা বশিষ্ঠক ক’লে: “হে ভগৱান, অতি প্ৰসন্ন আৰু শান্তচিত্তে মোৰ বাক্য শুনক।”

Verse 14

यदि मे सुप्रियं कार्यं त्वयैव मुनिपुंगव । मम प्रश्नार्थसंदेहं विच्छेदय द्विजोत्तम

যদি মোৰ অতি প্ৰিয় কাৰ্য তোমাৰ দ্বাৰাই হ’ব লাগে, হে মুনিপুঙ্গৱ, তেন্তে মোৰ প্ৰশ্নৰ অৰ্থ-সম্পৰ্কীয় সন্দেহ বিচ্ছেদ কৰা, হে দ্বিজোত্তম।

Verse 15

दारिद्र्यं केन पापेन पुत्रसौख्यं कथं नहि । एतन्मे संशयं तात कस्मात्पापाद्वदस्व मे

“কোন পাপৰ ফলত দাৰিদ্ৰ্য জন্মে, আৰু পুত্ৰসুখ কিয় নাহে? এই মোৰ সন্দেহ, হে তাত—কোন পাপৰ পৰা ই হয়, মোক কওক।”

Verse 16

महामोहेन संमुग्धः प्रियया बोधितो द्विज । तयाहं प्रेषितस्तात तव पार्श्वं समातुरः

মহামোহত সংমুগ্ধ হৈ মই অন্ধপ্ৰায় হৈছিলোঁ; প্ৰিয়াই মোক জাগ্ৰত কৰিলে। হে দ্বিজ, তাত, তাই মোক পঠাইছে; সেইবাবে গভীৰ ব্যাকুলতাৰে তোমাৰ কাষলৈ আহিলোঁ।

Verse 17

इति श्रीपद्मपुराणेभूमिखंडेएंद्रे सुमनोपाख्यानेसप्तदशोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰীপদ্মপুৰাণৰ ভূমিকণ্ডত, ইন্দ্ৰ-প্ৰসঙ্গৰ অন্তৰ্গত ‘সুমনা-উপাখ্যান’ নামৰ সপ্তদশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।

Verse 18

वसिष्ठ उवाच । पुत्रा मित्राण्यथ भ्राता अन्ये स्वजनबांधवाः । पंचभेदास्तु संभेदात्पुरुषस्य भवंति ते

বসিষ্ঠ ক’লে: পুত্ৰ, মিত্ৰ, ভ্ৰাতা আৰু আন স্বজন-বান্ধৱ—এইসকলেই পুৰুষৰ পাঁচ ভাগ হয়, নিজ নিজ ভেদ-ভিন্নতাৰ পৰা উৎপন্ন।

Verse 19

ते ते सुमनया प्रोक्ताः पूर्वमेव तवाग्रतः । ऋणसंबंधिनः सर्वे ते कुपुत्रा द्विजोत्तम

সেই সেই কথাই সুমনাই আগতেই তোমাৰ সন্মুখত কৈছিল। হে দ্বিজোত্তম, সিহঁত সকলেই ঋণ-সম্পৰ্কে বাঁধা—সেই কুপুত্ৰসকল।

Verse 20

पुत्रस्य लक्षणं पुण्यं तवाग्रे प्रवदाम्यहम् । पुण्यप्रसक्तो यस्यात्मा सत्यधर्मरतः सदा

পুত্ৰৰ পুণ্যময় লক্ষণ মই এতিয়া তোমাৰ আগত ক’ম: যাৰ আত্মা পুণ্যত আসক্ত, আৰু যি সদায় সত্য আৰু ধৰ্মত ৰত থাকে।

Verse 21

शुद्धिविज्ञानसंपन्नस्तपस्वी वाग्विदां वरः । सर्वकर्मसुसंधीरो वेदाध्ययनतत्परः

শুদ্ধি আৰু সত্য-বিবেকৰে সমৃদ্ধ তপস্বী, বাক্‌বিদ্যাৰ পণ্ডিতসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ; সকলো কৰ্মত ধীৰ-স্থিৰ আৰু জ্ঞানী, আৰু বেদ অধ্যয়নত সদা তৎপৰ।

Verse 22

स सर्वशास्त्रवेत्ता च देवब्राह्मणपूजकः । याजकः सर्वयज्ञानां दाता त्यागी प्रियंवदः

সেইজন সকলো শাস্ত্ৰৰ জ্ঞাতা আৰু দেৱতা-ব্ৰাহ্মণৰ পূজক; সকলো যজ্ঞৰ যাজক, দাতা, ত্যাগী আৰু মধুৰভাষী।

Verse 23

विष्णुध्यानपरो नित्यं शांतो दांतः सुहृत्सदा । पितृमातृपरोनित्यं सर्वस्वजनवत्सलः

সদায় বিষ্ণুধ্যানত নিমগ্ন, শান্ত, সংযমী আৰু সদা সুহৃদ; সদায় পিতৃ-মাতৃভক্ত, আৰু নিজৰ সকলোজনক আত্মসমান স্নেহ কৰা।

Verse 24

कुलस्य तारको विद्वान्कुलस्य परिपोषकः । एवं गुणैश्च संयुक्तः सपुत्रः सुखदायकः

বিদ্বান পুত্ৰই কুলৰ তাৰক আৰু দীপ, বংশৰ পালন-পোষণকাৰী; এনে গুণেৰে যুক্ত সেই পুত্ৰ সুখদায়ক হয়।

Verse 25

अन्ये संबंधसंयुक्ताः शोकसंतापदायकाः । एतादृशेन किं कार्यं फलहीनेन तेन च

অন্য বহু সংযোগ, ‘সম্পৰ্ক’ বুলি কোৱা হলেও, কেৱল শোক আৰু সন্তাপেই আনে; তেন্তে ফলহীন সেই সম্পৰ্কৰ কি প্ৰয়োজন?

Verse 26

आयांति यांति ते सर्वे तापं दत्वा सुदारुणम् । पुत्ररूपेण ते सर्वे संसारे द्विजसत्तम

সিহঁতে সকলোৱে আহে-যায়, অতি ভয়ংকৰ দুঃখ-তাপ দান কৰে; আৰু হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, সংসাৰত সিহঁতে সকলোৱে পুত্ৰৰূপে প্ৰকাশ পায়।

Verse 27

पूर्वजन्मकृतं पुण्यं यत्त्वया परिपालितम् । तत्सर्वं हि प्रवक्ष्यामि श्रूयतामद्भुतं पुनः

পূৰ্বজন্মত তুমি যি পুণ্য অৰ্জন কৰিছিলা আৰু যাক তুমি সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছা, সেই সকলো কথা মই নিশ্চয় ক’ম; পুনৰ এই আশ্চৰ্য বৃত্তান্ত শুনা।

Verse 28

वसिष्ठ उवाच । भवाञ्छूद्रो महाप्राज्ञ पूर्वजन्मनि नान्यथा । कृषिकर्त्ता ज्ञानहीनो महालोभेन संयुतः

বসিষ্ঠ ক’লে: হে মহাপ্ৰাজ্ঞ, পূৰ্বজন্মত তুমি নিশ্চয় শূদ্ৰ আছিলা—অন্যথা নহয়; কৃষিকৰ্মী, সত্য জ্ঞানহীন, আৰু মহালোভে যুক্ত।

Verse 29

एकभार्या सदा द्वेषी बहुपुत्रो ह्यदत्तवान् । धर्मं नैव विजानासि सत्यं नैव परिश्रुतम्

এগৰাকী পত্নী থাকিলেও তুমি সদায় বিদ্বেষী; বহু পুত্ৰ থাকিলেও তুমি দানশীল নহয়। তুমি ধৰ্মক সত্যকৈ নাজানা, আৰু সত্যও যথাযথভাৱে নাশুনা-শিকা।

Verse 30

दानं नैव त्वया दत्तं शास्त्रं नैव प्रतिश्रुतम् । कृता नैव त्वया तीर्थे यात्रा चैव महामते

তুমি একেবাৰে দান দিয়া নাই; শাস্ত্ৰৰ প্ৰতিও তুমি অঙ্গীকাৰ কৰা নাই। হে মহামতে, তীৰ্থলৈ যাত্ৰাও তুমি কৰা নাই।

Verse 31

एवं कृतं त्वया विप्र कृषिमार्गं पुनः पुनः । पशूनां पालनं सर्व गवां चैव द्विजोत्तम

এইদৰে, হে ব্ৰাহ্মণ, তুমি পুনঃপুনঃ কৃষিৰ পথ অনুসৰণ কৰিলা; আৰু সকলো পশুৰ পালন কৰিলা—বিশেষকৈ গাইসমূহৰ, হে দ্বিজোত্তম।

Verse 32

महिषीणां तथाऽश्वानां पालनं च पुनः पुनः । एवं पू र्वंकृतं कर्म त्वयैव द्विजसत्तम

মহিষ আৰু ঘোঁৰাৰো তুমি পুনঃপুনঃ পালন-সেৱা কৰিলা। এইদৰে, হে দ্বিজসত্তম, এই একে কৰ্ম তুমি অতীততো সম্পন্ন কৰিছিলা।

Verse 33

विपुलं च धनं तद्वल्लोभेन परिसंचितम् । तस्य व्ययं सुपुण्येन न कृतं तु त्वया कदा

আৰু বিপুল ধন তুমি লোভেৰে সঞ্চয় কৰিলা; কিন্তু সেই ধন সৎ-পুণ্য কৰ্মত ব্যয় তুমি কেতিয়াও নকৰিলা।

Verse 34

पात्रे दानं न दत्तं तु दृष्ट्वा दुर्बलमेव च । कृपां कृत्वा न दत्तं तु भवता धनमेव च

যোগ্য পাত্ৰক দান তুমি নকৰিলা, আৰু দুৰ্বলক দেখিো নকৰিলা। দয়া জাগিলেও, তুমি তোমাৰ ধন দান নকৰিলা।

Verse 35

गोमहिष्यादिकं सर्वं पशूनां संचितं त्वया । विक्रीय च धनं विप्र संचितं विपुलं त्वया

গাই-মহিষ আদি সকলো পশু তুমি সঞ্চয় কৰিলা। আৰু, হে ব্ৰাহ্মণ, সিহঁত বিক্ৰী কৰি তুমি বিপুল ধনো সঞ্চিত কৰিলা।

Verse 36

तक्रं घृतं तथा क्षीरं विक्रयित्वा ततो दधि । दुष्कालं चिंतितं विप्र मोहितो विष्णुमायया

তাক্ৰ, ঘৃত আৰু ক্ষীৰ বিক্ৰী কৰি, তাৰ পাছত দধিও বিক্ৰী কৰিলে; হে বিপ্ৰ, বিষ্ণুৰ মায়াত মোহিত হৈ সি দুৰ্ভিক্ষৰ আশংকাত উদ্বিগ্ন হ’ল।

Verse 37

कृतं महार्घमेवात्र अन्नं ब्राह्मणसत्तम । निर्दयेन त्वया दानं न दत्तं तु कदाचन

ইয়াত নিশ্চয়েই অতি মূল্যবান অন্ন প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল, হে ব্ৰাহ্মণসত্তম; কিন্তু তুমি নিৰ্দয় হৈ কেতিয়াও দান দিয়া নাছিলা।

Verse 38

देवानां पूजनं विप्र भवता न कृतं कदा । प्राप्य पर्वाणि विप्रेभ्यो द्रव्यं न च समर्पितम्

হে বিপ্ৰ, তুমি কেতিয়াও দেৱতাসকলৰ পূজন কৰা নাই; আৰু পৰ্ব-উপবাস আদি পবিত্ৰ দিন আহিলেও বিপ্ৰসকলক কোনো দ্ৰব্য বা দান সমৰ্পণ কৰা নাছিলা।

Verse 39

श्राद्धंकालंतुसंप्राप्यश्रद्धयानकृतंत्वया । भार्या वदति ते साध्वी दिनमेनं समागतम्

শ্ৰাদ্ধৰ সময় উপস্থিত হ’লেও তুমি শ্ৰদ্ধাৰে সেয়া নকৰিলা; তোমাৰ সাধ্বী পত্নীয়ে তোমাক কয়, “এই দিনটো আহি পৰিল।”

Verse 40

श्वशुरस्य श्राद्धकालः श्वश्र्वाश्चैव महामते । त्वं श्रुत्वा तद्वचस्तस्या गृहं त्यक्त्वा पलायसे

“হে মহামতে, তোমাৰ শ্বশুৰৰ শ্ৰাদ্ধৰ সময় আৰু শ্বশ্ৰূৰো সেই সময়; কিন্তু তাইৰ বাক্য শুনি তুমি ঘৰ ত্যাগ কৰি পলাই যোৱা।”

Verse 41

धर्ममार्गं न दृष्टं ते श्रुतं नैव कदा त्वया । लोभो मातापिता भ्राता लोभः स्वजनबांधवाः

তুমি ধৰ্মমাৰ্গ ন দেখিলা, ন কেতিয়াও শুনিলা। তোমাৰ বাবে লোভেই মাতা-পিতা, লোভেই ভ্ৰাতা; লোভেই নিজৰ স্বজন-বান্ধৱ আৰু সঙ্গী।

Verse 42

पालितं लोभमेवैकं त्यक्त्वा धर्मं सदैव हि । तस्माद्दुःखी भवाञ्जातो दरिद्रेणातिपीडितः

তুমি সদায় ধৰ্ম ত্যাগ কৰি কেৱল লোভকেই পালন কৰিলা। সেয়েহে তুমি দুখী হ’লা, দাৰিদ্ৰ্যই তোমাক অতিশয় পীড়িত কৰিলে।

Verse 43

दिनेदिने महातृष्णा हृदये ते प्रवर्द्धते । यदायदा गृहे द्रव्यं वृद्धिमायाति ते तदा

দিনে দিনে তোমাৰ হৃদয়ত মহাতৃষ্ণা বৃদ্ধি পায়। যেতিয়াই তোমাৰ ঘৰত ধন-সম্পদ বৃদ্ধি হয়, তেতিয়াই সেই তৃষ্ণা অধিককৈ বাঢ়ে।

Verse 44

तृष्णया दह्यमानस्तु तया त्वं वह्निरूपया । रात्रौ वा सुप्रसुप्तस्तु निश्चितो हि प्रचिंतसि

অগ্নিৰূপ তৃষ্ণাই তোমাক দহি ৰাখে। ৰাতি গভীৰ নিদ্ৰাতো থাকিলেও তুমি নিশ্চয়েই সেই বিষয়ে চিন্তা কৰি থাক।

Verse 45

दिनं प्राप्य महामोहैर्व्यापितोसि सदैव हि । सहस्रं लक्षं मे कोटिः कदा अर्बुदमेव च

দিনে দিনে তুমি মহামোহে আচ্ছন্ন হৈ থাক: ‘হাজাৰ, লাখ, কোটি—কেতিয়া মই অৰ্বুদো পাব?’

Verse 46

भविष्यति कदा खर्वो निखर्वश्चाथ मे गृहे । एवं सहस्रं लक्षं च कोटिरर्बुदमेव च

মোৰ ঘৰত কেতিয়া খৰ্ব আৰু নিখৰ্ব পৰিমাণৰ ধন হ’ব—তেনে দৰে হাজাৰ, লাখ, কোটি আৰু আৰ্বুদো হ’ব নে?

Verse 47

खर्वो निखर्वः संजातस्तृष्णा नैव प्रगच्छति । तव कायं परित्यज्य वृद्धिमायाति सर्वदा

খৰ্ব-নিখৰ্ব হ’লেও তৃষ্ণা কেতিয়াও নাযায়; দেহ ত্যাগ কৰিলেও সি সদায় বৃদ্ধি পাই পুনৰ ঘূৰি আহে।

Verse 48

नैव दत्तं हुतं विप्र भुक्तं नैव कदा त्वया । खनितं भूमिमध्ये तु क्षिप्तं पुत्रानजानते

হে বিপ্ৰ, তুমি কেতিয়াও দান দিয়া নাই, হোমত আহুতি দিয়া নাই, নতুবা ভোগো নাই; মাটিৰ মাজত খনন কৰি পুঁতি থৈলা, পুত্ৰসকলেও নাজানে।

Verse 49

अन्यमेवमुपायं तु द्रव्यागमनकारणात् । कुरुषे सर्वदा विप्र लोकान्पृच्छसि बुद्धिमान्

কিন্তু দ্ৰব্য আহৰণৰ কাৰণে, হে বিপ্ৰ, তুমি সদায় এনে আন উপায় গ্ৰহণ কৰ; বুদ্ধিমান হৈও লোকক সুধি ফুৰা।

Verse 50

खनित्रमंजनं वादं धातुवादमतः परम् । पृच्छमानो भ्रमस्येकस्तृष्णया परिमोहितः

খনন, অঞ্জন, বাদ-বিবাদ আৰু তাৰ পাছত ধাতুবাদ বিষয়ে সুধি সুধি, তৃষ্ণাই মোহিত কৰা একেলা মানুহজন বিভ্ৰমত ঘূৰি ফুৰে।

Verse 51

स्पर्शंचिंतयसेनित्यंकल्पान्सिद्धिप्रदायकान् । प्रवेशं विवराणां तु चिंतमानः सु पृच्छसि

তুমি সদায় স্পৰ্শ-শুদ্ধিৰ দ্বাৰা সিদ্ধি দান কৰা কল্পসমূহ চিন্তা কৰিছা। আৰু বিবৰ/ছিদ্ৰসমূহত প্ৰৱেশৰ কথা মনত ধৰি তুমি উত্তমভাৱে প্ৰশ্ন কৰিছা।

Verse 52

तृष्णानलेन दग्धेन सुखं नैव प्रगच्छसि । तृष्णानलेन संदीप्तो हाहाभूतो विचेतनः

তৃষ্ণাৰ অগ্নিয়ে দগ্ধ হৈ তুমি একেবাৰেই সুখ নাপাও। সেই কামনা-অগ্নিয়ে অধিক জ্বলি উঠিলে তুমি বিবেকহীন হৈ ‘হায়! হায়!’ বুলি কাতৰাও।

Verse 53

एवं मुग्धोसि विप्रेंद्र गतस्त्वं कालवश्यताम् । दारापुत्रेषु तद्द्रव्यं पृच्छमानेषु वै त्वया

এইদৰে, হে বিপ্ৰশ্ৰেষ্ঠ, তুমি মোহগ্ৰস্ত; তুমি কালৰ অধীনত পৰি গ’লা। আৰু যেতিয়া তোমাৰ পত্নী আৰু পুত্ৰসকলে সেই ধনৰ বিষয়ে সুধিছিল, তুমি নিশ্চয়েই নীৰৱ/উত্তৰহীন আছিলা।

Verse 54

कथितं नैव वृत्तांतं प्राणांस्त्यक्त्वा गतो यमम् । एवं सर्वं मया ख्यातं वृत्तांतं तव पूर्वकम्

তেওঁ একো বৃত্তান্ত কোৱা নাছিল; প্ৰাণ ত্যাগ কৰি তেওঁ যমৰ ওচৰলৈ গ’ল। এইদৰে তোমাৰ পূৰ্বৰ বৃত্তান্ত মই সম্পূৰ্ণকৈ তোমাক জনালোঁ।

Verse 55

अनेन कर्मणा विप्र निर्धनोसि दरिद्रवान् । संसारे यस्य सत्पुत्रा भक्तिमंतः सदैव हि

এই কৰ্মৰ ফলত, হে বিপ্ৰ, তুমি নিৰ্ধন আৰু দৰিদ্ৰ হ’লা। তথাপি সংসাৰত তোমাৰ সৎপুত্ৰসকল সদায় ভক্তিমন্ত হৈ থাকে।

Verse 56

सुशीला ज्ञानसंपन्नाः सत्यधर्मरताः सदा । संभवंति गृहे तस्य यस्य विष्णुः प्रसीदति

যাৰ গৃহত বিষ্ণু প্ৰসন্ন হয়, সেই গৃহত সদায় সু-চৰিত্ৰ, জ্ঞানসম্পন্ন আৰু সত্য-ধৰ্মত ৰত লোক জন্মে আৰু বাস কৰে।

Verse 57

धनं धान्यं कलत्रं तु पुत्रपौत्रमनंतकम् । स भुंक्ते मर्त्यलोके वै यस्य विष्णुः प्रसन्नवान्

ধন, ধান্য, পত্নী আৰু পুত্ৰ-পৌত্ৰৰ অনন্ত পৰম্পৰা—মর্ত্যলোকে এই সকলো সত্যই ভোগ কৰে যাৰ ওপৰত প্ৰভু বিষ্ণু প্ৰসন্ন।

Verse 58

विना विष्णोः प्रसादेन दारापुत्रान्न चाप्नुयात् । सुजन्म च कुलं विप्र तद्विष्णोः परमं पदम्

বিষ্ণুৰ কৃপা নাথাকিলে পত্নী-পুত্ৰ লাভ নহয়; ন সুজন্ম, ন উচ্চ কুল, হে বিপ্ৰ—এইয়াই বিষ্ণুৰ পৰম পদ।