Adhyaya 125

Verse 1

सूत उवाच । वेनस्याज्ञां सुसंप्राप्य पृथुः परमधार्मिकः । संबभ्रे सर्वसंभारान्नानापुण्यान्नृपात्मजः

সূতে ক’লে: ভেনৰ আজ্ঞা যথাযথভাৱে লাভ কৰি, পৰমধাৰ্মিক পৃথুৱে—হে নৃপপুত্ৰ—বহু পুণ্যময় বস্তুসহ সকলো প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী একত্ৰ কৰিলে।

Verse 2

निमंत्र्य ब्राह्मणान्सर्वान्नानादेशोद्भवानपि । अथ वेन इयाजासावश्वमेधेन भूपतिः

বিভিন্ন দেশৰ পৰা অহা সকল ব্ৰাহ্মণকো নিমন্ত্ৰণ কৰি, তাৰ পাছত ভূ-পতি ভেনাই অশ্বমেধ যজ্ঞ সম্পাদন কৰিলে।

Verse 3

दानान्यदाद्ब्राह्मणेभ्यो नानारूपाण्यनेकशः । जगाम वैष्णवं लोकं सकायो जगतीपतिः

তেওঁ ব্ৰাহ্মণসকলক নানা ৰূপৰ বহু দান অতি প্ৰচুৰভাৱে দিলে; আৰু জগতীপতি সেই ৰাজা দেহসহ বৈষ্ণৱ লোকলৈ গমন কৰিলে।

Verse 4

विष्णुना सह धर्मात्मा नित्यमेव प्रवर्तते । एतद्वः सर्वमाख्यातं चरित्रं तस्य भूपतेः

সেই ধৰ্মাত্মা ৰজা সদায় বিষ্ণুৰ সৈতে সঙ্গতি ৰাখি আচৰণ কৰে। হে ভূপতে, সেই শাসকৰ জীৱন-চৰিত্ৰ আৰু কৰ্মকথা মই তোমালোকক সম্পূৰ্ণকৈ বৰ্ণনা কৰিলোঁ।

Verse 5

सर्वपापप्रशमनं सर्वदुःखविनाशनम् । पृथुरेव स धर्मात्मा राजा पृथ्वीं प्रशासति

সেইজনাই সকলো পাপ শান্ত কৰে আৰু সকলো দুখ নাশ কৰে; সেই ধৰ্মাত্মা ৰজা পৃথুৱেই নিশ্চয় পৃথিৱী শাসন কৰে।

Verse 6

त्रैलोक्येन समं पृथ्वीं दुदोह नृपसत्तमः । प्रजास्तु रंजितास्तेन पुण्यधर्मानुकर्मभिः

সেই নৃপসত্তমে পৃথিৱীক তেনে ‘দোহন’ কৰিলে যে ত্ৰিলোকৰ সমান সমৃদ্ধি উলিয়াই দিলে। তেওঁৰ পুণ্যময় ধৰ্মাচৰণৰ অনুকৰণে প্ৰজাসকল আনন্দিত হৈছিল।

Verse 7

एतत्ते सर्वमाख्यातं भूमिखण्डमनुत्तमम् । प्रथमं सृष्टिखंडं तु द्वितीयं भूमिखंडकम्

এইদৰে মই তোমাক এই অনুত্তম ভূমিখণ্ড সম্পূৰ্ণকৈ বৰ্ণনা কৰিলোঁ। প্ৰথম খণ্ড সৃষ্টিখণ্ড, আৰু দ্বিতীয় খণ্ড ভূমিখণ্ডক।

Verse 8

भूमिखंडस्यमाहात्म्यं कथयिष्याम्यहं पुनः । अस्य खंडस्य वै श्लोकं यः शृणोति नरोत्तमः

মই পুনৰ ভূমিখণ্ডৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰিম। এই খণ্ডৰ এটা শ্লোকো যি নৰোত্তমে শ্ৰৱণ কৰে,

Verse 9

दिनस्यैकस्य वै पापं तस्य चैव प्रणश्यति । यो नरो भावसंयुक्तोऽध्यायं संशृणुते सुधीः

যি নৰ ভাৱ-ভক্তিৰে সংযুক্ত হৈ বিচক্ষণ মনৰে এই অধ্যায় মনোযোগে শুনে, তাৰ একেদিনৰ পাপো নিশ্চয় সম্পূৰ্ণ নাশ হয়।

Verse 10

तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः । दत्तस्य गोसहस्रस्य ब्राह्मणेभ्यः सुपर्वणि

হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকল, শুনা; মই ইয়াৰ পুণ্যফল ক’ম—শুভ পৰ্বৰ দিনত ব্ৰাহ্মণসকলক হাজাৰ গাই দান কৰাৰ সমান পুণ্য।

Verse 11

यत्फलं तत्प्रजायेत विष्णुस्तस्य प्रसीदति । अस्य पद्मपुराणस्य पठमानस्य नित्यशः

ইয়াৰ পৰা যি ফল জন্মিব লাগে, সেয়া নিশ্চয় ঘটে; আৰু যি নিত্য এই পদ্মপুৰাণ পাঠ কৰে, তাৰ ওপৰত বিষ্ণু প্ৰসন্ন হন।

Verse 12

कलौयुगे तु विघ्नाश्च न जायंते नरस्य वै । व्यास उवाच । कस्मात्कलौ न जायंते शृण्वानस्य च पद्मज

কলিযুগত নৰৰ বাবে বাধা-বিঘ্ন নিশ্চয় নুঠে। ব্যাসে ক’লে: “হে পদ্মজ (ব্ৰহ্মা), কলিত শুনোঁতাজনৰ বাবে বাধা কিয় নুঠে?”

Verse 13

नरस्य पुण्ययुक्तस्य नाना विघ्नाः सुदारुणाः । ब्रह्मोवाच । मखस्याप्यश्वमेधस्य यत्फलं परिकथ्यते

পুণ্যযুক্ত নৰৰ বাবেও নানা অতি ভয়ংকৰ বাধা-বিঘ্ন উঠে। ব্ৰহ্মাই ক’লে: যজ্ঞৰ—এমনকি অশ্বমেধৰো—যি ফল কোৱা হয়, সেয়া (এতিয়া) বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

Verse 14

तत्फलं दृश्यते तात पुराणे पद्मसंज्ञके । अश्वमेधमखः पुण्यः कलौ नैव प्रवर्तते

হে তাত, সেই ফল পদ্ম-সঞ্জ্ঞক পুৰাণত স্পষ্ট দেখা যায়। কলিযুগত পুণ্যময় অশ্বমেধ যজ্ঞ সঁচাকৈয়ে প্ৰৱৰ্তিত নহয়।

Verse 15

पुराणं चापि यत्तद्वदश्वमेधसमं किल । अश्वमेधस्य यत्पुण्यं स्वर्गमोक्षफलप्रदम्

আৰু কোৱা হয় যে সেই পুৰাণ নিশ্চয়েই অশ্বমেধৰ সমান। অশ্বমেধৰ পুণ্য স্বৰ্গ আৰু মোক্ষৰ ফল দান কৰে।

Verse 16

न भुंजंति नराः पापाः पापमार्गेषु संस्थिताः । पुराणस्यास्य पुण्यस्य पद्मसंज्ञस्य सत्तम

হে সত্তম, পাপপথত স্থিৰ থকা পাপী নৰসকলে পদ্ম-সঞ্জ্ঞক এই পুণ্যময় পুৰাণৰ পুণ্য ভাগ নাপায়।

Verse 17

अश्वमेधसमं पुण्यं न भुंजंति कलौ नराः । कलौ युगे नरैः पापैर्गंतव्यं नरकार्णवम्

কলিযুগত নৰসকলে অশ্বমেধসম পুণ্য ভোগ নকৰে। কলিযুগত পাপী নৰসকলক নৰকৰ সাগৰত গমনকাৰী বুলি কোৱা হৈছে।

Verse 18

कस्माच्छ्रोष्यंति तत्पुण्यं चतुर्वर्गप्रसाधनम् । येन श्रुतमिदं पुण्यं पुराणं पद्मसंज्ञकम्

চাৰ পুৰুষাৰ্থ সিদ্ধ কৰা সেই পুণ্যকথা তেওঁলোকে কিয় নুশুনিব? যাৰ শ্ৰৱণে পদ্ম-সঞ্জ্ঞক এই পুণ্যময় পুৰাণ শ্ৰুত হয়।

Verse 19

सर्वं हि साधितं तेन चतुर्वर्गस्य साधनम् । अश्वमेधादयो यज्ञास्तस्मान्नष्टा महामते

তেনে চতুৰ্বৰ্গ—ধৰ্ম, অৰ্থ, কাম আৰু মোক্ষ—সাধনৰ সকলো উপায় নিশ্চয় সিদ্ধ হ’ল। সেয়ে, হে মহামতে, অশ্বমেধ আদি যজ্ঞসমূহ এতিয়া অপ্রয়োজনীয় হৈ পৰিল।

Verse 20

कलौ युगे गताः स्वर्गे सवेदाः सांगसस्वराः । यः कोपि सत्वसंपन्नः श्रद्धावान्भगवत्परः

কলিযুগত বেদসমূহ, সহায়ক শাস্ত্ৰ আৰু শুদ্ধ স্বৰসহ পাঠসহ, যেন স্বৰ্গলৈ গুচি গ’ল। তথাপি যি কোনো সত্ত্বসম্পন্ন, শ্ৰদ্ধাৱান আৰু ভগৱান-পৰায়ণ…

Verse 21

श्रोतुमिच्छति धर्मात्मा सपुत्रो भार्यया सह । श्रवणार्थं महाश्रद्धा पूर्वं तस्य प्रजायते

সেই ধৰ্মাত্মা পুৰুষে পুত্ৰ আৰু পত্নীৰ সৈতে একেলগে শুনিবলৈ ইচ্ছা কৰে; আৰু শ্ৰৱণৰ নিমিত্তে, আগতেই তাৰ অন্তৰত মহাশ্ৰদ্ধা উদয় হয়।

Verse 22

शृण्वानस्य नरस्यापि महाविघ्नो न संचरेत् । अश्रद्धा जायते पूर्वं पाठकस्य नरस्य च

কেৱল শুনি থকা মানুহৰ ক্ষেত্ৰতো মহাবিঘ্ন নাহে। বৰঞ্চ প্ৰথমে পাঠ কৰা মানুহৰ আৰু সেই মানুহৰো অন্তৰত অশ্ৰদ্ধা জন্মে।

Verse 23

लोभश्च जायते तस्य शृण्वानस्य द्विजोत्तम । प्रेषितो विष्णुदेवेन महामोहः स दारुणः

হে দ্বিজোত্তম, শুনি থাকোঁতে তাৰ অন্তৰত লোভো জন্মে; বিষ্ণুদেৱে প্ৰেৰিত সেই ভয়ংকৰ মহামোহে তাক আচ্ছন্ন কৰে।

Verse 24

अकरोत्स विनाशं तु शृण्वतश्चास्य नित्यशः । दूषकाः कुत्सकाः पापाः संभवंति दिने दिने

যি জনে ইয়াক সদায় শুনি থাকে, তাৰ বাবে ই নিশ্চিতভাৱে বিনাশ আনে; দিনে দিনে পাপী নিন্দক আৰু উপহাসকাৰী লোক উদ্ভৱ হয়।

Verse 25

ज्ञातव्यं तु सुबुद्धेन विघ्नरूपं ममाधुना । संजातं दृश्यते व्यास तथा होमं समाचरेत्

কিন্তু সুবুদ্ধিমান জনে জানিব লাগে যে এতিয়া মোৰ ৰূপতেই এক বাধা উদ্ভৱ হৈছে। হে ব্যাস, ই প্ৰকাশ পাই দেখা যায়; সেয়ে বিধিমতে হোম আচৰণ কৰা।

Verse 26

वैष्णवैश्च महामंत्रैर्विष्णुसूक्तैः सुपुण्यदैः । विष्णोरराटमंत्रेण सहस्रशीर्षकेण च

আৰু বৈষ্ণৱ মহামন্ত্ৰসমূহেৰে, বিষ্ণুৰ অতি পুণ্যদায়ক সূক্তসমূহেৰে, আৰু বিষ্ণুৰ আৰাট-মন্ত্ৰেৰে, লগতে সহস্ৰশীৰ্ষ (হাজাৰ-মস্তক) সূক্তেৰে।

Verse 27

इदं विष्णु सुमंत्रेण आब्रह्मेण पुनः पुनः । त्र्यंबकेन च मंत्रेण होममेवं समाचरेत्

এইদৰে এই বিষ্ণুৰ শুভ মন্ত্ৰেৰে, ব্ৰহ্মালৈকে বিস্তৃত আহ্বানেৰে, আৰু ত্ৰ্যম্বক (শিৱ) মন্ত্ৰেৰে—পুনঃ পুনঃ হোম আচৰণ কৰিব লাগে।

Verse 28

बृहत्साम्ना सुमंत्रेण द्वादशाक्षरकेण च । यस्य देवस्य यो होमस्तस्य मंत्रेण होमयेत्

বৃহৎ-সামনেৰে, শুভ মন্ত্ৰেৰে, আৰু দ্বাদশাক্ষৰ মন্ত্ৰেৰে; যি দেৱতাৰ উদ্দেশ্যে যি হোম, সেই দেৱতাৰ নিজ মন্ত্ৰেৰে সেই হোম অৰ্পণ কৰিব।

Verse 29

अष्टोत्तरतिलाज्यैश्च पालाशैः समिधैरपि । ग्रहाणामपि कर्त्तव्यं स्थापनं पूजनं द्विज

অষ্টোত্তৰ (১০৮) তিল আৰু ঘৃতৰ আহুতিৰে, আৰু পালাশ গছৰ সমিধাৰে সহ, হে দ্বিজ! গ্ৰহদেৱতাসকলৰো স্থাপন কৰি পূজন কৰা উচিত।

Verse 30

विघ्नेशं पूजयेत्तत्र शारदां च सुरेश्वरीम् । जातवेदां महामायां चंडिकां क्षेत्रनायकम्

তাত ভিঘ্নেশক পূজা কৰিব, আৰু দেৱতাসকলৰ অধীশ্বৰী শাৰদাকো; লগতে জাতবেদা, মহামায়া, চণ্ডিকা আৰু সেই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰৰ নায়ক-ৰক্ষককো পূজা কৰিব।

Verse 31

तिलैश्च तंदुलैराज्यैस्तेषां मंत्रसमुद्यतैः । एवं होमः प्रकर्त्तव्यो ब्राह्मणेभ्यो ददेद्धनम्

তিল, তণ্ডুল (চাউলৰ দানা) আৰু ঘৃত—নিৰ্দিষ্ট মন্ত্রসমূহ উচ্চাৰণ কৰি—এইদৰে হোম কৰা উচিত, আৰু তাৰ পাছত ব্ৰাহ্মণসকলক ধন দান কৰিব।

Verse 32

यथासंभाविकां तात दक्षिणां धेनुसंयुताम् । ततो विघ्नाः प्रणश्यंति पुराणं सिद्धिमाप्नुयात्

সেয়ে, হে প্ৰিয়! যথাসম্ভৱ দক্ষিণা গৰুসহ দান কৰা; তেতিয়া বিঘ্নসমূহ নাশ পায় আৰু পুৰাণ-পাঠ সিদ্ধি লাভ কৰে।

Verse 33

एवं न कुरुते यो हि तस्य विघ्नं वदाम्यहम् । तस्यांगे जायते रोगो बहुपीडाप्रदायकः

যি এইদৰে নকৰে, তাৰ বিঘ্ন মই কওঁ: তাৰ দেহত এনে ৰোগ জন্মে, যি বহুত যন্ত্ৰণা দান কৰে।

Verse 34

भार्या शोकः पुत्रशोको धनहानिः प्रजायते । नानाविधान्महारोगान्भुंजते नात्र संशयः

স্ত্ৰীৰ শোক, পুত্ৰশোক আৰু ধনহানি উদ্ভৱ হয়; আৰু নানাবিধ মহাৰোগ ভোগ কৰিব লাগে—ইয়াত একো সন্দেহ নাই।

Verse 35

यस्य गेहे नास्ति वित्तमुपवासं समाचरेत् । एकादशीं सुसंप्राप्य पूजयेन्मधुसूदनम्

যাৰ ঘৰত ধন-সম্পদ নাই, সি উপবাস আচৰণ কৰক। একাদশী যথাযথভাৱে লাভ কৰি মধুসূদন (বিষ্ণু)ক পূজা কৰক।

Verse 36

षोडशैश्चोपचारैश्च भावयुक्तेन चेतसा । ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाद्यथावित्तानुसारतः

ভাৱভক্তিৰে পূৰ্ণ চিত্তে ষোড়শ উপচাৰে পূজা কৰিব; তাৰ পাছত নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসাৰে ব্ৰাহ্মণসকলক ভোজন কৰাব।

Verse 37

केशवाय ततो दत्वा संकल्पं हविषान्वितम् । स्वयं कुर्यात्ततः प्राज्ञो भोजनं सह बांधवैः

তাৰ পাছত কেশৱলৈ হৱিষসহ সংকল্প অৰ্পণ কৰি, প্ৰাজ্ঞ জনে তাৰ পিছত নিজৰ বাঁধৱসকলৰ সৈতে নিজে ভোজন কৰিব।

Verse 38

पुत्रैस्तु भार्यया युक्तस्ततः सिद्धिमवाप्नुयात् । पुराणसंहितापूर्णा श्रोतव्या धर्मतत्परैः

পুত্ৰসন্তানেৰে আৰু পত্নীৰ সৈতে যুক্ত হৈ তেতিয়া সিদ্ধি লাভ হয়। ধৰ্মত পৰায়ণসকলে সংহিতাৰে পূৰ্ণ পুৰাণ শ্ৰৱণ কৰিব লাগে।

Verse 39

चतुर्वर्गस्य वै सिद्धिर्जायते तस्य नान्यथा । सपादं लक्षमेकं तु ब्रह्माख्यं पुष्करं शृणु

সেই পবিত্ৰ তীৰ্থৰ পৰােই চতুৰ্বৰ্গ—ধৰ্ম, অৰ্থ, কাম, মোক্ষ—ৰ সিদ্ধি নিশ্চিতভাৱে জন্মে; ইয়াৰ বাহিৰে আন উপায় নাই। এতিয়া ব্ৰহ্মাৰ তীৰ্থ বুলি খ্যাত পুষ্কৰ শুনা—ই সৱা লক্ষ পৰিসৰৰ।

Verse 40

कृते युगे तु निष्पापाः शृण्वंति मनुजा द्विज । लक्षस्यार्द्धं ततः कृत्स्नं पुराणं पद्मसंज्ञकम्

কৃতযুগত, হে দ্বিজ ব্ৰাহ্মণ, নিষ্পাপ মানুহে পদ্ম নামে খ্যাত পুৰাণখন সম্পূৰ্ণকৈ শুনে—ই লক্ষৰ অৰ্ধ, অৰ্থাৎ পঞ্চাশ হাজাৰ শ্লোক।

Verse 41

श्लोकानां तु सहस्राभ्यां द्वाभ्यामेव तथाधिकम् । त्रेतायुगे तथा प्राप्ते यदा श्रोष्यंति मानवाः

ইয়াত দুহাজাৰ শ্লোক আছে, আৰু তাৰ ওপৰত দুটা অধিক। যেতিয়া ত্ৰেতাযুগ আহে, তেতিয়া মানুহে ইয়াক শুনিব।

Verse 42

चतुर्वर्गफलं भुक्त्वा ते यास्यंति हरिं पुनः । द्वाविंशतिसहस्राणि संहितापद्मसंज्ञिता

চতুৰ্বৰ্গৰ ফল ভোগ কৰি তেওঁলোকে পুনৰ হৰিক প্ৰাপ্ত হ’ব। “পদ্ম” নামে খ্যাত এই সংহিতা বাইশ হাজাৰ শ্লোকৰ।

Verse 43

द्वापरे कथिता विप्र ब्रह्मणा परमात्मना । द्वादशैव सहस्राणां पद्माख्या सा तु संहिता

হে বিপ্ৰ ব্ৰাহ্মণ, দ্বাপৰযুগত পৰমাত্মা ব্ৰহ্মাই ইয়াক উপদেশ দিছিল। “পদ্ম” নামে খ্যাত সেই সংহিতা ঠিক বাৰ হাজাৰ শ্লোকৰ।

Verse 44

कलौ युगे पठिष्यंति मानवा विष्णुतत्पराः । एकोर्थश्चैकभावश्च चतुर्ष्वपि प्रवर्तितः

কলিযুগত বিষ্ণু-পরায়ণ মানৱে এই উপদেশ পাঠ কৰিব। চাৰিওটা বেদত একেই অৰ্থ আৰু একেই তাত্পৰ্য প্ৰকাশিত হৈছে।

Verse 45

संहितास्वेव विप्रेंद्र शेषाख्यानप्रविस्तरः । द्वादशैव सहस्राणि नाशं यास्यंति सत्तम

হে বিপ্ৰশ্ৰেষ্ঠ, সংহিতাসমূহতেই ‘শেষাখ্যান’ নামৰ বিস্তৃত আখ্যান—দ্বাদশ সহস্ৰ শ্লোক-প্ৰমাণ—হে সজ্জন, নিশ্চয় নাশপ্ৰাপ্ত হ’ব।

Verse 46

कलौ युगे तु संप्राप्ते प्रथमं हि भविष्यति । भूमिखंडं नरः श्रुत्वासर्वपापैः प्रमुच्यते

কলিযুগ আহিলে এই উপদেশ নিশ্চয়েই প্ৰধান হ’ব। যি ব্যক্তি ভূমিখণ্ড শুনে, সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 47

मुच्यते सर्वदुःखेभ्यः सर्वरोगैः प्रमुच्यते । अन्यत्सर्वं परित्यज्य जपं दानं तथा श्रुतम्

সি সকলো দুখৰ পৰা মুক্ত হয় আৰু সকলো ৰোগৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে পৰিত্ৰাণ পায়। আন সকলো ত্যাগ কৰি জপ, দান আৰু শ্ৰৱণ/শ্ৰুত—ধৰ্মশিক্ষা শুনা আৰু অধ্যয়ন—আচৰণ কৰা উচিত।

Verse 48

श्रोतव्यं हि प्रयत्नेन पद्माख्यं पापनाशनम् । प्रथमं सृष्टिखंडं तु द्वितीयं भूमिखंडकम्

নিশ্চয়েই যত্নসহ ‘পদ্ম’ নামৰ পুৰাণ—পাপনাশক—শুনা উচিত। ইয়াৰ প্ৰথম খণ্ড সৃষ্টিখণ্ড, আৰু দ্বিতীয় খণ্ড ভূমিখণ্ড।

Verse 49

तृतीयं स्वर्गखंडं च पातालं तु चतुर्थकम् । पंचमं चोत्तरं खंडं सर्वपापप्रणाशनम्

তৃতীয়টো স্বৰ্গখণ্ড, আৰু চতুৰ্থটো পাতালখণ্ড। পঞ্চমটো উত্তৰখণ্ড, যি সকলো পাপ বিনাশ কৰে।

Verse 50

यः शृणोति नरो भक्त्या पंचखंडान्यनुक्रमात् । गोप्रदानसहस्रस्य मानवो लभते फलम्

যি নৰ ভক্তিৰে পঞ্চখণ্ডক ক্ৰমে ক্ৰমে শুনে, সেই মানুহে হাজাৰ গাই দান কৰাৰ সমান পুণ্যফল লাভ কৰে।

Verse 51

महाभाग्येन लभ्यंते पंचखंडानि भूसुराः । श्रुतानि मोक्षदानि स्युः सत्यं सत्यं न संशयः

হে ভূসুৰ ব্ৰাহ্মণসকল, পঞ্চখণ্ড মহাভাগ্যৰ দ্বাৰাইহে লাভ হয়। শুনিলে ইহঁতে মোক্ষ দান কৰে—সত্য, সত্য; কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 125

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां वेनोपाख्याने पंचविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ ভূমিখণ্ডত, পঞ্চপঞ্চাশৎ সহস্ৰ শ্লোক-সংহিতাৰ ভিতৰত, ৱেনোপাখ্যানৰ অন্তৰ্গত একশ পঁচিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।