Adhyaya 109

Verse 1

कुंजल उवाच । प्रणिपत्य प्रसाद्यैव वशिष्ठं तपतां वरम् । आमंत्र्य निर्जगामाथ बाणपाणिर्धनुर्धरः

কুঞ্জলে ক’লে: তপস্বীসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ বশিষ্ঠক প্ৰণাম কৰি আৰু সন্তুষ্ট কৰি, ধনুৰ্ধৰ বীৰে—হাতে বাণ লৈ—বিদায় লৈ তেতিয়া প্ৰস্থান কৰিলে।

Verse 2

एणस्य मांसं सुविपाच्यभोजितं बालस्तया रक्षित एव बुद्ध्या । आयोः सुपुत्रः सगुणः सुरूपो देवोपमो देवगुणैश्च युक्तः

এণৰ মাংস ভালকৈ ৰান্ধি তাক খুৱাই, তাইৰ বুদ্ধিমতী সংকল্পে শিশুটি নিশ্চয়েই ৰক্ষিত হ’ল। এইদৰে আয়ুৰ এক উত্তম পুত্ৰ জন্মিল—গুণৱান, সুৰুপ, দেৱসম আৰু দেৱগুণে বিভূষিত।

Verse 3

तेनैव मांसेन सुसंस्कृतेन मृष्टेन पक्वेन रसानुगेन । तमेव दैत्यं परिभाष्य सूदो दुष्टं सुहर्षेण व्यभोजयत्तदा

তাৰেই মাংস সুসংস্কৃত কৰি—পৰিষ্কাৰ, পকোৱা আৰু ৰুচি অনুসাৰে ৰসাল কৰি—ৰান্ধনীয়ে সেই দুষ্ট দৈত্যক সম্বোধন কৰি তেতিয়া আনন্দেৰে পৰিবেশন কৰিলে।

Verse 4

बुभुजे दानवो मांसं रसस्वादुसमन्वितम् । हर्षेणापि समाविष्टो जगामाशोकसुंदरीम्

দানৱে ৰসাল সোৱাদেৰে ভৰপূৰ মাংস ভক্ষণ কৰিলে। আনন্দেৰে আপ্লুত হৈ সি তেতিয়া অশোকসুন্দৰীৰ ওচৰলৈ গ’ল।

Verse 5

तामुवाच ततस्तूर्णं कामोपहतचेतनः । आयुपुत्रो मया भद्रे भक्षितः पतिरेव ते

তেতিয়া কামে আচ্ছন্ন চিত্তে সি তৎক্ষণাৎ ক’লে: “হে ভাগ্যৱতী, মই আয়ুৰ পুত্ৰক ভক্ষণ কৰিলোঁ—সেইয়েই তোমাৰ স্বামী আছিল।”

Verse 6

मामेव भज चार्वंगि भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । किं करिष्यसि तेन त्वं मानुषेण गतायुषा

“হে সুন্দৰ অঙ্গিনী, কেৱল মোকেই ভজ; মনোমত ভোগ উপভোগ কৰ। যাৰ আয়ু শেষ, সেই নশ্বৰ মানুহটোক লৈ তুমি কি কৰিবা?”

Verse 7

प्रत्युवाच समाकर्ण्य शिवकन्या तपस्विनी । भर्ता मे दैवतैर्दत्तो अजरो दोषवर्जितः

এই কথা শুনি শিৱৰ তপস্বিনী কন্যাই উত্তৰ দিলে: “মোৰ স্বামী দেৱতাসকলে দান কৰিছে—অজৰ, দোষবর্জিত।”

Verse 8

तस्य मृत्युर्न वै दृष्टो देवैरपि महात्मभिः । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं दानवो दुष्टचेष्टितः

“তাঁৰ মৃত্যু মহাত্মা দেৱতাসকলেও দেখা নাছিল।” এই বাক্য শুনি দুষ্ট আচৰণৰ দানৱে (তদনুযায়ী প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিলে)।

Verse 9

तामुवाच विशालाक्षीं प्रहस्यैव पुनः पुनः । अद्यैव भक्षितं मांसमायुपुत्रस्य सुंदरि

বিশাল নয়না সেই সুন্দৰীক সি বাৰে বাৰে হাঁহি ক’লে: “হে সুন্দৰী, আজিেই আয়ুৰ পুত্ৰৰ মাংস ভক্ষণ কৰা হৈছে।”

Verse 10

जातमात्रस्य बालस्य नहुषस्य दुरात्मनः । एवमाकर्ण्य सा वाक्यं कोपं चक्रे सुदारुणम्

নহুষ—যদিও সদ্যজাত শিশু, তথাপি অন্তৰে দুষ্ট—তেওঁৰ বিষয়ে এনে বাক্য শুনি সেই নাৰী ভয়ংকৰ ক্ৰোধত দগ্ধ হ’ল।

Verse 11

प्रोवाच सत्यसंस्था सा तपसा भाविता पुनः । तप एव मया तप्तं मनसा नियमेन वै । आयुसुतश्चिरायुश्च सत्येनैव भविष्यति

সত্যত স্থিত সেই নাৰী তপস্যাৰে পুষ্ট হৈ পুনৰ ক’লে: “মই মনৰ নিয়ম-সংযমেৰে কেৱল তপেই তপিছোঁ; আৰু মোৰ পুত্ৰ আয়ুসুত সত্যৰ বলতেই দীৰ্ঘায়ু হ’ব।”

Verse 12

इतो गच्छ दुराचार यदि जीवितुमिच्छसि । अन्यथा त्वामहं शप्स्ये पुनरेव न संशयः

যদি জীয়াই থাকিব খোজ, হে দুষ্কৰ্মী, ইয়াৰ পৰা আঁতৰি যা; নতুবা মই তোমাক পুনৰ শাপ দিম—ইয়াত একো সন্দেহ নাই।

Verse 13

एवमाकर्णितं तस्याः सूदेन नृपतिं प्रति । परित्यज्य महाराज एतामन्यां समाश्रय

তেওঁৰ বৃত্তান্ত এইদৰে শুনি সূতে ৰজাক ক’লে: “হে মহাৰাজ, এই নাৰীক ত্যাগ কৰক আৰু আন এজনীৰ আশ্ৰয় লওক—অৰ্থাৎ আন পত্নী গ্ৰহণ কৰক।”

Verse 14

सूदेन प्रेषितो दैत्यः स हुंडः पापचेतनः । निर्जगाम त्वरायुक्तः स स्वां भार्यां प्रियां प्रति

সূতে পঠোৱা সেই দৈত্য হুণ্ড—পাপচেতনা সম্পন্ন—তৎক্ষণাৎ ত্বৰিত হৈ ওলাই গ’ল, নিজৰ প্ৰিয় পত্নীৰ ওচৰলৈ ধাৱিত হ’ল।

Verse 15

चेष्टितं नैव जानाति दास्या सूदेन यत्कृतम् । तस्यै निवेदितं सर्वं प्रियायै वृत्तमेव च

দাসীৰ মাধ্যমে সূতে যি কৰ্ম কৰিলে, সেয়া তাই একেবাৰে নাজানে। তথাপি তেওঁৰ প্ৰিয়াৰ ওচৰত সকলো—সমগ্ৰ বৃত্তান্ত—নিবেদন কৰা হ’ল।

Verse 16

सूत उवाच । अशोकसुंदरी सा च महता तपसा किल । दुःखशोकेन संतप्ता कृशीभूता तपस्विनी

সূতে ক’লে: সেই অশোকসুন্দৰী, কোৱা হয়, মহা তপস্যা কৰিছিল। দুখ আৰু শোকে দগ্ধ হৈ সেই তপস্বিনী কৃশ হৈ পৰিল।

Verse 17

चिंतयंती प्रियं कांतं तं ध्यायति पुनः पुनः । किं न कुर्वंति वै दैत्या उपायैर्विविधैरपि

প্ৰিয় কান্তক চিন্তা কৰি তাই পুনঃ পুনঃ তেওঁৰ ধ্যান কৰে। দৈত্যাসকলে কি নকৰে, নানাবিধ উপায় অৱলম্বন কৰিও?

Verse 18

उपायज्ञाः सदा बुद्ध्या उद्यमेनापि सर्वदा । वर्तंते दनुजश्रेष्ठा नानाभावैश्च सर्वदा

উপায়-জ্ঞানী, সদা বুদ্ধি আৰু উদ্যম প্ৰয়োগ কৰি, দনুজশ্ৰেষ্ঠসকল সদায় নানা ভাৱে আগবাঢ়ি থাকে।

Verse 19

मायोपायेन योगेन हृताहं पापिना पुरा । तथा स घातितः पुत्र आयोश्चैव भविष्यति

পূৰ্বে মায়া-উপায়ে যোগ কৰি এজন পাপীয়ে মোক হৰণ কৰিছিল। তেনেদৰে সেই পুত্ৰও নিহত হ’ব, আৰু তাৰ আয়ুও শেষ হ’ব।

Verse 20

यं दृष्ट्वा दैवयोगेन भवितारमनामयम् । उद्यमेनापि पश्येत किं वा नश्यति वा न वा

দৈৱ-যোগৰ বশত যাক দেখি বুজা যায় যে তেওঁ ভবিষ্যতে নিৰাময় হ’ব, তথাপি নিজৰ উদ্যোগে চাব লাগে—কিবা নষ্ট হ’ব নে নাহ’ব?

Verse 21

किं वा स उद्यमः श्रेष्ठः किं वा तत्कर्मजं फलम् । भाविभावः कथं नश्येत्ततो वेदः प्रतिष्ठति

সঁচাকৈ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উদ্যোগ কোনটো, আৰু সেই কৰ্মৰ পৰা জন্মা ফল কি? যি হ’বই লাগিব তাক কেনেকৈ টলাব? এই বিষয়তেই বেদৰ প্ৰামাণ্য প্ৰতিষ্ঠিত।

Verse 22

विशेषो भावितो देवैः स कथं चान्यथा भवेत् । एवमेवं महाभागा चिंतयंती पुनः पुनः

দেৱতাসকলে যি বিশেষ ফল স্থিৰ কৰি দিছে, সেয়া কেনেকৈ অন্যথা হ’ব? এইদৰে সেই মহাভাগা নাৰী পুনঃ পুনঃ চিন্তা কৰি থাকিল।

Verse 23

किन्नरो विद्वरो नाम बृहद्वंशोमहातनुः । सनाभ्योर्धनरः कायः पक्षाभ्यां हि विवर्जितः

বিদ্বৰ নামৰ এজন কিন্নৰ আছিল, বহল কাঁধ আৰু মহাশক্তিশালী দেহধাৰী। নাভিৰ ওপৰৰ অংশ মানৱৰ দৰে আছিল, আৰু সি সত্যই পাখিবিহীন আছিল।

Verse 24

द्विभुजो वंशहस्तस्तु हारकंकणशोभितः । दिव्यगंधानुलिप्तांगो भार्यया सह चागतः

সি দুবাহু, হাতত বাঁহৰ দণ্ড ধৰি আছিল, হাৰ আৰু কঙ্কণে শোভিত। দিৱ্য সুগন্ধে লেপিত অঙ্গ লৈ, সি নিজৰ পত্নীৰ সৈতে আহি উপস্থিত হ’ল।

Verse 25

तामुवाच निरानंदां स सुतां शंकरस्यहि । किमर्थं चिंतसे देवि विद्वरं विद्धि चागतम्

শংকৰৰ কন্যাক আনন্দহীন দেখি তেওঁ ক’লে: “দেৱী, কিয় চিন্তা কৰিছা? জানি লোৱা—এজন বিদ্বান আৰু শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ আগমন কৰিছে।”

Verse 26

किन्नरं विष्णुभक्तं मां प्रेषितं देवसत्तमैः । दुःखमेवं न कर्तव्यं भवत्या नहुषं प्रति

“মই কিন্নৰ, বিষ্ণুভক্ত; দেৱসত্তমসকলে মোক প্ৰেৰণ কৰিছে। নহুষৰ প্ৰতি এইদৰে দুখ দিয়া তোমাৰ উচিত নহয়।”

Verse 27

हुंडेन पापचारेण वधार्थं तस्य धीमतः । कृतमेवाखिलं कर्म हृतश्चायुसुतः शुभे

হে শুভে, পাপাচাৰী হুণ্ডাই সেই ধীমানক বধ কৰিবলৈ যি যি কৰণীয় আছিল, সকলো কৰিল; আৰু আয়ুৰ পুত্ৰকো অপহৰণ কৰা হ’ল।

Verse 28

स तु वै रक्षितो देवैरुपायैर्विविधैरपि । हुंड एवं विजानाति आयुपुत्रो हृतो मया

“কিন্তু তেওঁ দেৱতাসকলে নানা উপায়ে ৰক্ষা কৰিলে। তেতিয়া হুণ্ডাই বুজিলে: ‘আয়ুৰ পুত্ৰক মইয়ে হৰণ কৰি লৈ গ’লোঁ।’”

Verse 29

भक्षितस्तु विशालाक्षि इति जानाति वै शुभे । भवतां श्रावयित्वा हि गतोसौ दानवोऽधमः

“হে বিশালনয়নী শুভে, তেওঁ এইদৰে জানে—‘মই ভক্ষিত হ’লোঁ।’ তোমালোকক এই কথা শুনাই সেই অধম দানৱ গুচি গ’ল।”

Verse 30

स्वेनकर्मविपाकेन पुण्यस्यापि महायशाः । पूर्वजन्मार्जितेनैव तव भर्त्ता स जीवति

হে মহাযশস্বিনী, নিজৰ কৰ্মৰ বিপাকৰ বলতেই—পুণ্যৰো—তোমাৰ স্বামী এতিয়াও জীৱিত; পূৰ্বজন্মত অৰ্জিত পুণ্যৰ আশ্ৰয়তেই তেওঁ টিকে আছে।

Verse 31

पुण्यस्यापि बलेनैव येषामायुर्विनिर्मितम् । स्वर्जितस्य महाभागे नाशमिच्छंति घातकाः

হে মহাভাগ্যে, যিসকলৰ আয়ু কেৱল পুণ্যৰ বলতেই গঠিত, তেওঁলোকৰ নিজে অৰ্জিত পুণ্যৰ বিনাশ কামনা ঘাতকেও নকৰে।

Verse 32

दुष्टात्मानो महापापाः परतेजोविदूषकाः । तेषां यशोविनाशार्थं प्रपंचंति दिने दिने

দুষ্টাত্মা মহাপাপী, যিসকলে আনৰ তেজ মলিন কৰে, তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ যশ বিনাশৰ বাবে দিনে দিনে ষড়যন্ত্ৰ ৰচে।

Verse 33

नानाविधैरुपायैस्ते विषशस्त्रादिभिस्ततः । हंतुमिच्छंति तं पुण्यं पुण्यकर्माभिरक्षितम्

তাৰ পাছত তেওঁলোকে নানা উপায়ে—বিষ, অস্ত্ৰ আদি ব্যৱহাৰ কৰি—সেই ধৰ্মাত্মাক হত্যা কৰিব খুজিলে; কিন্তু তেওঁ নিজৰ পুণ্যকৰ্মে ৰক্ষিত আছিল।

Verse 34

पापिनश्चैव हुंडाद्या मोहनस्तंभनादिभिः । पीडयंति महापापा नानाभेदैर्बलाविलैः

পাপী লোক—হুণ্ড আদি—সেই মহাপাপীসকলে মোহন, স্তম্ভন আদি ক্ৰিয়াৰে, বল আৰু ছলৰ নানা ভেদে (আনক) পীড়িত কৰে।

Verse 35

सुकृतस्य प्रयोगेण पूर्वजन्मार्जितेन हि । पुण्यस्यापि महाभागे पुण्यवंतं सुरक्षितम्

হে মহাভাগে! পূৰ্বজন্মত অৰ্জিত সুকৃতৰ প্ৰভাৱত, পুণ্যৱান লোকো সেই পুণ্যৰ দ্বাৰাই সুৰক্ষিত থাকে।

Verse 36

वैफल्यं यांति तेषां वै उपायाः पापिनां शुभे । यंत्रतंत्राणि मंत्राश्च शस्त्राग्निविषबंधनाः

হে শুভে! পাপীসকলৰ সকলো উপায় নিষ্ফল হয়—যন্ত্ৰ-তন্ত্ৰ, মন্ত্ৰ, অথবা অস্ত্ৰ, অগ্নি, বিষ আৰু বন্ধনৰ প্ৰয়াসো।

Verse 37

रक्षयंति महात्मानं देवपुण्यैः सुरक्षितम् । कर्तारो भस्मतां यांति स वै तिष्ठति पुण्यभाक्

দেৱপুণ্যই মহাত্মাক ৰক্ষা কৰে, যি দিৱ্য পুণ্যৰে সুৰক্ষিত; দুষ্কৰ্মকাৰীসকল ভস্ম হয়, আৰু তেওঁ পুণ্যভাগী হৈ স্থিৰ থাকে।

Verse 38

आयुपुत्रस्य वीरस्य रक्षका देवताः शुभे । पुण्यस्य संचयं सर्वे तपसां निधिमेव तु

হে শুভে! আয়ুৰ সেই বীৰ পুত্ৰৰ ৰক্ষক স্বয়ং দেৱতাসকল; তেওঁ তপস্যাৰ নিধি আৰু সকলো পুণ্যৰ সঞ্চয়।

Verse 39

तस्माच्च रक्षितो वीरो नहुषो बलिनां वरः । सत्येन तपसा तेन पुण्यैश्च संयमैर्दमैः

সেয়ে বলৱানসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ বীৰ নহুষ সেইজনৰ সত্য, তপস্যা, আৰু পুণ্যময় সংযম-দমৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত আছিল।

Verse 40

मा कृथा दारुणं दुःखं मुंच शोकमकारणम् । स हि जीवति धर्मात्मा मात्रा पित्रा विना वने

এনে দাৰুণ দুখত নপৰিবা; কাৰণবিহীন শোক ত্যাগ কৰা। সেই ধৰ্মাত্মা নিশ্চয় জীয়াই আছে, মাতা-পিতাৰ অবিহনে বনতে বাস কৰি আছে।

Verse 41

तपोवनेव सत्येकस्तपस्वि परिपालितः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञो धनुर्वेदस्य पारगः

তপোবনত সত্যেক নামৰ এজন তপস্বী আছিল, যাক যত্নে লালন-পালন আৰু ৰক্ষা কৰা হৈছিল। তেওঁ বেদ আৰু বেদাঙ্গৰ তত্ত্বজ্ঞ, আৰু ধনুৰ্বেদত পাৰদৰ্শী আছিল।

Verse 42

यथा शशी विराजेत स्वकलाभिः स्वतेजसा । तथा विराजते सोऽपि स्वकलाभिः सुमध्यमे

যেনেকৈ চন্দ্ৰমা নিজৰ তেজ আৰু নিজৰ কলাসমূহেৰে উজ্জ্বল হয়, তেনেকৈ সিও নিজৰ গুণ-কলাৰে দীপ্তিমান, হে সুকোমল-কটিযুতা নাৰী।

Verse 43

विद्याभिस्तु महापुण्यैस्तपोभिर्यशसा तथा । राजते परवीरघ्नो रिपुहा सुरवल्लभः

মহাপুণ্যময় বিদ্যা, তপস্যা আৰু যশেৰে অলংকৃত হৈ তেওঁ দীপ্তিমান—শত্ৰু-বীৰনাশক, ৰিপুহন্তা, আৰু দেৱতাসকলৰ প্ৰিয়।

Verse 44

हुंडं निहत्य दैत्येंद्रं त्वामेवं हि प्रलप्स्यते । त्वया सार्द्धं स्त्रिया चैव पृथिव्यामेकभूपतिः

হুণ্ড নামৰ দৈত্যেন্দ্ৰক বধ কৰি তেওঁ তোমাক এইদৰে ক’ব: ‘তোমাৰ সৈতে—আৰু এই নাৰীৰ সৈতেো—তেওঁ পৃথিৱীত একমাত্ৰ ভূপতি হ’ব।’

Verse 45

भविष्यति महायोगी यथा स्वर्गे तु वासवः । त्वं तस्मात्प्राप्स्यसे भद्रे सुपुत्रं वासवोपमम्

সেইজন মহাযোগী হ’ব, যেন স্বৰ্গত বাসৱ (ইন্দ্ৰ)। সেয়ে, হে ভদ্ৰে, তুমি বাসৱ-সম তুল্য এক সুপুত্ৰ লাভ কৰিবা।

Verse 46

ययातिं नामधर्मज्ञं प्रजापालनतत्परम् । तथा कन्याशतं चापि रूपौदार्यगुणान्वितम्

যযাতি নামে এজন ৰজা আছিল, ধৰ্মজ্ঞ আৰু প্ৰজাপালনত তৎপৰ। লগতে শত কন্যাও আছিল, যিসকল ৰূপ, উদাৰতা আৰু গুণে বিভূষিত।

Verse 47

यासां पुण्यैर्महाराज इंद्रलोकं प्रयास्यति । इंद्रत्वं भोक्ष्यते देवि नहुषः पुण्यविक्रमः

সেই পুণ্যৰ বলত, হে মহাৰাজ, নহুষ—পুণ্যবিক্ৰমে প্ৰবল—ইন্দ্ৰলোকলৈ গমন কৰিব। হে দেবী, তেওঁ ইন্দ্ৰত্বই ভোগ কৰিব।

Verse 48

ययातिर्नाम धर्मात्मा आत्मजस्ते भविष्यति । प्रजापालो महाराजः सर्वजीवदयापरः

যযাতি নামে ধৰ্মাত্মা পুত্ৰ তোমাৰ জন্মিব। হে মহাৰাজ, তেওঁ প্ৰজাপালক আৰু সকলো জীৱৰ প্ৰতি দয়াত পৰায়ণ হ’ব।

Verse 49

तस्य पुत्रास्तु चत्वारो भविष्यंति महौजसः । बलवीर्यसमोपेता धनुर्वेदस्य पारगाः

তেওঁৰ চাৰিজন পুত্ৰ হ’ব, মহাতেজস্বী। তেওঁলোক বল আৰু বীৰ্যত সমন্বিত হ’ব আৰু ধনুৰ্বেদত পাৰদৰ্শী হ’ব।

Verse 50

प्रथमश्च तुरुर्नाम पुरुर्नाम द्वितीयकः । उरुर्नाम तृतीयश्च चतुर्थो वीर्यवान्यदुः

প্ৰথমজনৰ নাম তুরু; দ্বিতীয়জনৰ নাম পুরু। তৃতীয়জন উৰু নামে পৰিচিত, আৰু চতুৰ্থজন—বলৱান বুলি কোৱা—যদু আছিল।

Verse 51

एवं पुत्रा महावीर्यास्तेजस्विनो महाबलाः । भविष्यंति महात्मानः सर्वतेजः समन्विताः

এইদৰে পুত্ৰসকল মহাবীৰ্যবান, তেজস্বী আৰু মহাবলৱান হ’ব; মহাত্মা হৈ সকলো প্ৰকাৰৰ তেজেৰে সমন্বিত হ’ব।

Verse 52

यदोश्चैव सुता वीराः सिंहतुल्यपराक्रमाः । तेषां नामानि भद्रं ते गदतः शृणु सांप्रतम्

যদুৰ পুত্ৰসকল বীৰ আছিল, সিংহসম পৰাক্ৰমী। এতিয়া, হে ভাগ্যৱান, মই যেতিয়া তেওঁলোকৰ নাম কওঁ, তেতিয়া মন দি শুনা।

Verse 53

भोजश्च भीमकश्चापि अंधकः कुञ्जरस्तथा । वृष्णिर्नाम सुधर्मात्मा सत्याधारो भविष्यति

ভোজ আৰু ভীমক, অন্ধক আৰু কুঞ্জৰো; আৰু বৃষ্ণি নামে এজনো উদ্ভৱ হ’ব—সুধৰ্মস্বভাৱী, সত্যত স্থিত আধানযুক্ত।

Verse 54

षष्ठस्तु श्रुतसेनश्च श्रुताधारस्तु सप्तमः । कालदंष्ट्रो महावीर्यः समरे कालजिद्बली

ষষ্ঠজন শ্ৰুতসেন, আৰু সপ্তমজন শ্ৰুতাধাৰ। কালদংষ্ট্ৰ মহাবীৰ্যবান—সমৰত বলৱান, কাল (মৃত্যু/সময়) জয় কৰা।

Verse 55

यदोः पुत्रा महावीर्या यादवाख्या वरानने । तेषां तु पुत्राः पौत्रास्ते भविष्यंति सहस्रशः

হে সুশ্ৰীমুখী নাৰী, যদুৰ মহাবীৰ পুত্ৰসকল ‘যাদৱ’ নামে পৰিচিত হ’ব; আৰু তেওঁলোকৰ পৰা হাজাৰ হাজাৰ পুত্ৰ-পৌত্ৰ জন্ম ল’ব।

Verse 56

एवं नहुषवंशो वै तव देवि भविष्यति । दुःखमेवं परित्यज्य सुखेनानुप्रवर्तय

এইদৰে, হে দেবী, নহুষৰ বংশ নিশ্চয় তোমাৰেই হ’ব। সেয়ে এই দুখ ত্যাগ কৰি সুখেৰে আগুৱাই যোৱা।

Verse 57

समेष्यति महाप्राज्ञस्तव भर्ता शुभानने । निहत्य दानवं हुंडं त्वामेवं परिणेष्यति

হে শুভমুখী, তোমাৰ স্বামী—অতি প্ৰাজ্ঞ—আহিব। দানৱ হুণ্ডক বধ কৰি, এইদৰে তোমাক বিবাহ কৰিব।

Verse 58

दुःखजातानि सोष्णानि नेत्राभ्यां हि पतंति च । अश्रूणि चेंदुमत्याश्च संमार्जयति मानदः

দুখৰ পৰা জন্মা উষ্ণ অশ্ৰু তাইৰ চকুৰ পৰা পৰিল; আৰু মানদে ইন্দুমতীৰ অশ্ৰু স্নেহেৰে মচি দিলে।

Verse 59

आयोश्च दुःखमुद्धृत्य स्वकुलं तारयिष्यति । सुखिनं पितरं कृत्वा प्रजापालो भविष्यति

সন্তপ্তসকলৰ দুখ উচ্ছেদ কৰি তেওঁ নিজৰ কুলক উদ্ধাৰ কৰিব; পিতৃলোকক সুখী কৰি তেওঁ প্ৰজাপালক হ’ব।

Verse 60

एतत्ते सर्वमाख्यातं देवानां कथनं शुभे । दुःखं शोकं परित्यज्य सुखेन परिवर्त्तय

হে শুভে! দেৱতাসকলৰ কোৱা এই মঙ্গলময় বৃত্তান্তসহ সকলো কথা মই তোমাক ক’লোঁ। দুখ আৰু শোক ত্যাগ কৰি সহজে সুখৰ পথে ঘূৰি আহা।

Verse 61

अशोकसुंदर्युवाच । कदा ह्येष्यति मे भर्त्ता विहितो दैवतैर्यदि । सत्यं वद स्वधर्मज्ञ मम सौख्यं विवर्द्धय

অশোকসুন্দৰীয়ে ক’লে: “যদি দেৱতাসকলে মোৰ বাবে স্বামী বিধান কৰিছে, তেন্তে মোৰ ভৰ্তা কেতিয়া আহিব? হে স্বধৰ্মজ্ঞ, সত্য কোৱা আৰু মোৰ সুখ বৃদ্ধি কৰা।”

Verse 62

विद्वर उवाच । अचिराद्द्रक्ष्यसि भर्तारं त्वमेवं शृणु सुंदरि । एवमुक्त्वा जगामाथ गंधर्वो विबुधालयम्

বিদ্বৰে ক’লে: “হে সুন্দৰী, অচিৰেই তুমি তোমাৰ ভৰ্তাক দেখিবা; এইদৰে শুনা।” এই কথা কৈ গন্ধৰ্বজন দেৱালয়লৈ গ’ল।

Verse 63

अशोकसुंदरी सा च तपस्तेपे हि तत्र वै । कामं क्रोधं परित्यज्य लोभं चापि शिवात्मजा

আৰু সেই অশোকসুন্দৰীয়ে তাতেই তপস্যা কৰিলে। শিৱৰ কন্যাই কাম, ক্ৰোধ আৰু লোভো ত্যাগ কৰিলে।

Verse 109

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने नवाधिकशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ ভূমিখণ্ডত—ৱেনোপাখ্যান, গুৰুতীৰ্থ-মাহাত্ম্য, চ্যৱন-চৰিত্ৰ আৰু নহুষা-আখ্যানে—একশ নৱম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।