Adhyaya 107

Verse 1

कुंजल उवाच । अथासौ नारदः स्वर्गादायुराजानमागतः । आगत्य कथयामास कस्माद्राजन्प्रशोचसे

কুঞ্জল ক’লে: তেতিয়া সেই ঋষি নাৰদ স্বৰ্গৰ পৰা নামি আয়ুৰাজা ৰজাৰ ওচৰলৈ আহিল; আহি ক’লে—“হে ৰাজন, কিয় শোক কৰিছা?”

Verse 2

पुत्रापहरणं तेऽद्य क्षेमं जातं महामते । देवादीनां महाराज एवं ज्ञात्वा तु मा शुचः

হে মহামতে, আজি তোমাৰ পুত্ৰ-অপহৰণো কুশলে সম্পন্ন হ’ল। হে মহাৰাজ, দেৱতাসকল আদি মাজত যি ঘটিল সেয়া জানি শোক নকৰিবা।

Verse 3

सर्वज्ञः सगुणो भूत्वा सर्वविज्ञानसंयुतः । सर्वकलाभिसंपूर्ण आगमिष्यति ते सुतः

সৰ্বজ্ঞ, সদ্‌গুণে বিভূষিত, সকলো বিধ জ্ঞানত সংযুক্ত আৰু সকলো কলাত পৰিপূৰ্ণ—এনে পুত্ৰ তোমাৰ ঘৰত জন্ম ল’ব।

Verse 4

येनाप्यपहृतस्तेऽद्य बालो देवगुणोपमः । आत्मगेहे महाराज कालो नीतो न संशयः

হে মহাৰাজ, দেৱগুণসম বালকজনক আজি নিশ্চয় কোনোবাই অপহৰণ কৰিছে; সন্দেহ নাই, তেওঁক কিছু সময় নিজৰেই ঘৰত ৰাখি থোৱা হৈছিল।

Verse 5

तस्याप्यंतं स वै कर्त्ता महावीर्यो महाबलः । स त्वामभ्येष्यते भूप शिवस्य सुतया सह

সেই কৰ্তাই, মহাবীৰ্য আৰু মহাবলৱান, তাৰো অন্ত ঘটাব। হে ভূপ, শিৱৰ কন্যাৰ সৈতে তেওঁ তোমাৰ ওচৰলৈ আহিব।

Verse 6

इंद्रोपेंद्रसमः पुत्रो भविष्यति स्वतेजसा । इंद्रत्वं भोक्ष्यते सोऽपि निजैश्च पुण्यकर्मभिः

নিজ তেজে তোমাৰ পুত্ৰ ইন্দ্ৰ আৰু উপেন্দ্ৰৰ সমান হ’ব; আৰু নিজৰ পুণ্যকৰ্মৰ বলত তেওঁও ইন্দ্ৰত্বৰ ৰাজত্ব লাভ কৰি ভোগ কৰিব।

Verse 7

एवमाभाष्य राजानमायुं देवर्षिसत्तमः । जगाम सहसा तस्य पश्यतः सानुगस्य ह

এইদৰে ৰজা আয়ুক সম্বোধন কৰি, দেৱঋষিসকলৰ শ্ৰেষ্ঠজন হঠাতে গুচি গ’ল; ৰজা আৰু তেওঁৰ অনুচৰসকলে চাই থাকিল।

Verse 8

गते तस्मिन्महाभागे नारदे देवसंमिते । आयुरागत्य तां राज्ञीं तत्सर्वं विन्यवेदयत्

সেই মহাভাগ নাৰদ, যি দেৱসম্মানিত, গুচি যোৱাৰ পাছত আয়ুস ৰাণীৰ ওচৰলৈ আহি সকলো কথা বিনীতভাৱে জনালে।

Verse 9

दत्तात्रेयेण यो दत्तः पुत्रो देववरोत्तमः । स वै राज्ञि कुशल्यास्ते विष्णोश्चैव प्रसादतः

দত্তাত্ৰেয়াই যি পুত্ৰ—দেৱসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ—দান কৰিছিল, সি কেৱল বিষ্ণুৰ কৃপাতে ৰাণী কুশল্যাৰ ওচৰলৈ আহিল।

Verse 10

येनाप्यसौ हृतः पुत्रः सगुणो मे वरानने । शिरस्तस्य गृहीत्वा तु पुनरेवागमिष्यति

হে সুন্দৰ-মুখী, যিয়ে মোৰ গুণৱান পুত্ৰক হৰণ কৰিলে, সি তাৰ মূৰ লৈ পুনৰাই ঘূৰি আহিব।

Verse 11

इत्याह नारदो भद्रे मा कृथाः शोकमेव च । त्यज चैनं महामोहं कार्यधर्मविनाशनम्

এইদৰে নাৰদে ক’লে—“হে ভদ্ৰে, শোক নকৰিবা। কৰ্তব্য আৰু ধৰ্ম দুয়োটাকে নাশ কৰা এই মহামোহ ত্যাগ কৰা।”

Verse 12

भर्तुर्वाक्यं निशम्यैवं राज्ञी इंदुमती ततः । हर्षेणापि समाविष्टा पुत्रस्यागमनं प्रति

এইদৰে স্বামীৰ বাক্য শুনি ৰাণী ইন্দুমতী তেতিয়া আনন্দেৰে পৰিপূৰ্ণ হ’ল আৰু পুত্ৰৰ আগমনৰ প্ৰতি আশাৰে উল্লসিত হ’ল।

Verse 13

यथोक्तं देवऋषिणा तत्तथैव भविष्यति । दत्तात्रेयेण मे दत्तस्तनपो ह्यजरामरः

দেৱঋষিয়ে যিদৰে কৈছে, তেনেদৰেই নিশ্চয় ঘটিব। দত্তাত্ৰেয়ৰ দ্বাৰা মোক দিয়া তপস্যা-অনুষ্ঠান সত্যই অজৰ আৰু অমৰ।

Verse 14

भविष्यति न संदेहः प्रतिभात्येनमेव हि । इत्येवं चिंतयित्वा तु ननाम द्विजपुंगवम्

“ইয়েই ঘটিব—সন্দেহ নাই; মোৰ মনত একেবাৰে তেনেদৰেই প্ৰতিভাত হয়।” এইদৰে চিন্তা কৰি তেওঁ দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, সেই মহাব্ৰাহ্মণক প্ৰণাম কৰিলে।

Verse 15

नमोस्तु तस्मै परिसिद्धिदाय अत्रेः सुपुत्राय महात्मने च । यस्य प्रसादेन मया सुपुत्रः प्राप्तः सुधीरः सुगुणः सुपुण्यः

অত্ৰিৰ সুপুত্ৰ সেই মহাত্মাক নমস্কাৰ, যি পৰিপূৰ্ণ সিদ্ধি দান কৰে। যাঁৰ কৃপাতে মই সুপুত্ৰ লাভ কৰিলোঁ—সুধীৰ, সগুণী আৰু অতি পুণ্যবান।

Verse 16

एवमुक्त्वा तु सा देवी विरराम सुदुःखिता । आगमिष्यंतमाज्ञाय नहुषं तनयं पुनः

এইদৰে কৈ সেই দেৱী অতি দুখিত হৈ পুনৰ নীৰৱ হ’ল। কাৰণ তেওঁ জানিছিল যে তেওঁৰ পুত্ৰ নহুষা পুনৰ আহিবলগীয়া।

Verse 107

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने सप्तोत्तरशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ ভূমিখণ্ডত—ৱেনোপাখ্যান, গুৰুতীৰ্থ-মাহাত্ম্য, চ্যৱন-চৰিত্ৰ আৰু নহুষাখ্যানৰ অন্তৰ্গত—সপ্তোত্তৰশততম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।