Adhyaya 3
এই অধ্যায়ত মমাসুৰৰ উৎপত্তি আৰু ভগৱান গণেশৰ পৰা তেওঁৰ বৰ লাভৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ বিবাহৰ চমু বিৱৰণৰ পৰা ই আৰম্ভ হয়। শিৱৰ ভক্তি লাভ কৰাৰ বাবে অত্যন্ত গৌৰৱ (মান) আৰু আসক্তি (মমতা)ৰ দ্বাৰা অভিভূত হৈ পাৰ্বতীয়ে হাঁহে। এই হাঁহিৰ পৰাই এজন শক্তিশালী সত্তাৰ জন্ম হয় যাক তেওঁ 'মম' নাম দিয়ে। পাৰ্বতীয়ে তেওঁক ছয় অক্ষৰীয়া গণেশ মন্ত্ৰৰে দীক্ষিত কৰে আৰু তপস্যা কৰিবলৈ পঠিয়াই দিয়ে। বনত অসুৰ শম্বৰে তেওঁক আসুৰী বিদ্যা শিক্ষা দিয়ে আৰু বিশ্ব আধিপত্য বিচাৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। মমাসুৰে গণেশক ধ্যান কৰি হাজাৰ দেৱ বছৰ ধৰি কঠোৰ তপস্যা কৰে। সন্তুষ্ট হৈ গণেশ আবিৰ্ভাৱ হয়। মমাসুৰে তেওঁক এটা গভীৰ স্তোত্ৰৰে স্তুতি কৰে আৰু সকলো তত্ত্ব আৰু সেইবোৰৰ পৰা উৎপন্ন হোৱা বস্তুৰ বিৰুদ্ধে অপৰাজেয়তা, বিশ্বৰ শাসন আৰু যুদ্ধত অজেয় বিজয়ৰ বৰ বিচাৰে। গণেশে এই শক্তিশালী বৰসমূহ প্ৰদান কৰে আৰু অন্তৰ্ধান হোৱাৰ আগতে স্তোত্ৰটোক আশীৰ্বাদ দিয়ে।
Shlokas
Verse 1
॥ ॐ तत्सदिति श्रीमदान्त्ये पुराणोपनिषदि श्रीमन्मौद्गले महापुराणे सप्तमे खण्डे विघ्नराजचरिते शिवपार्वतीसमागमो नाम द्वितीयोऽध्यायः ॥ ७.२ ७.३ ममासुरवरप्रदानं नाम तृतीयोऽध्यायः ॥ श्रीगणेशाय नमः ॥ कश्यप उवाच । गणेशव्रतपुण्येन मोहितः शङ्करः सदा । तन्मना अभवद्देवो विप्रवेषधरो बभौ
ওম তৎসৎ। মুদ্গল পুৰাণৰ সপ্তম খণ্ডৰ দ্বিতীয় অধ্যায় সমাপ্ত। তৃতীয় অধ্যায়: অসুৰক বৰদান। কশ্যপে ক’লে: গণেশ ব্ৰতৰ পুণ্যত মোহিত হৈ শিৱৰ মন সদায় তেওঁৰ ওপৰত আছিল। ভগৱানে ব্ৰাহ্মণৰ বেশ ধৰি আবিৰ্ভাৱ হ’ল।
Verse 2
हिमाचलं समागम्य स्मृत्वा विघ्नेश्वरं शिवः । नानाकलां प्रदर्श्यैव मोहयामास तं क्षणात्
হিমাচললৈ আহি বিঘ্নেশ্বৰক স্মৰণ কৰি শিৱই নানা কলা প্ৰদৰ্শন কৰি তেওঁক মুহূৰ্ততে মোহিত কৰিলে।
Verse 3
हिमाचलो जगादैव वरं वृणु यमिच्छसि । दास्यामि मदधीनं चेन्नात्र कार्या विचारणा
হিমাচলে ক’লে, আপুনি যি বৰ বিচাৰে তাকেই লওক। যদি মোৰ অধীনত থাকে তেন্তে মই দিম, ইয়াত চিন্তা কৰিবলগীয়া একো নাই।
Verse 4
द्विज उवाच । उमां देहि नगाधीश नान्यं याचे वरं परम् । ततः स खेदसंयुक्तस्तूष्णीमेवाऽभवद्गिरिः
ব্ৰাহ্মণে ক’লে, হে পৰ্বতৰাজ, মোক উমাক দান কৰক, মই আন কোনো বৰ নিবিচাৰো। তেতিয়া পৰ্বতৰাজ দুখেৰে মৌন হৈ পৰিল।
Verse 5
तं चातिशोकसंयुक्तं दृष्ट्वोवाच जगन्मयी । उमा तं देहि मां तात शिवोऽयं नात्र संशयः
তেওঁক অতিশয় শোকাতুৰ দেখি জগতজননী উমাই ক’লে, হে পিতৃ, মোক তেওঁক দান কৰক, এওঁ যে শিৱ তাত কোনো সন্দেহ নাই।
Verse 6
ततः स हर्षितोऽत्यन्तं ददौ तस्मै सुतां प्रिये । शिवः स्वस्थानमागम्य देवैः सम्मानितोऽभवत्
তাৰ পিছত তেওঁ অতি আনন্দিত হৈ নিজৰ কন্যাক তেওঁক দান কৰিলে। শিৱই নিজৰ স্থানলৈ আহি দেৱতাসকলৰ দ্বাৰা সন্মানিত হ’ল।
Verse 7
लग्नं शुभं समालोक्य पूजयित्वा गजाननम् । देवादिभिः समायुक्तः पर्वतेशं ययौ शिवः
শুভ লগ্ন দেখি গজাননক পূজা কৰি দেৱতাসকলৰ সৈته শিৱ পৰ্বতৰাজৰ ওচৰলৈ গ’ল।
Verse 8
हिमाचलः प्रसन्नात्मा विवाहमकरोत्ततः । शिवयोर्भक्तिसंयुक्तो ब्राह्मणैर्वेदपारगैः
তাৰ পিছত হিমাচলে প্ৰসন্ন মনেৰে বেদজ্ঞ ব্ৰাহ্মণসকলৰ সৈতে শিৱ-পাৰ্বতীৰ প্ৰতি ভক্তিৰে বিবাহ সম্পন্ন কৰিলে।
Verse 9
शिवां गृह्य महेशानः कैलासमगमत् स्वयम् । तया रेमे महायोगी ततः स्कन्दो बभूव ह
মহেশ্বৰে শিৱাক (পাৰ্বতীক) লৈ নিজে কৈলাস পালেগৈ। সেই মহাযোগীয়ে তেওঁৰ সৈতে ক্ৰীড়া কৰিলে আৰু তাৰ পিছত স্কন্দৰ জন্ম হ’ল।
Verse 10
गणेशानं समाराध्य तारकं दैत्यनायकम् । जघान सुखसंयुक्तं चकार सचराचरम्
গণেশক আৰাধনা কৰি তেওঁ দৈত্যৰাজ তাৰকক বধ কৰিলে আৰু চৰাচৰ জগতক সুখ প্ৰদান কৰিলে।
Verse 11
शिवः शक्त्या समायुक्तो मोहितो मायया भृशम् । तदधीनस्वभावेनाऽतिष्ठन्नित्यं महासती
শক্তিৰ সৈতে যুক্ত হৈ শিৱ মায়াৰ দ্বাৰা অত্যন্ত মোহিত হৈছিল। সেই মায়াৰ অধীন হৈ মহাসতী পাৰ্বতী সদায় অৱস্থান কৰিছিল।
Verse 12
कदाचित् पार्वती देवी सखीभिः संवृता स्थिता । मनसा धारयामास धन्याऽहं सर्वभावतः
কেতিয়াবা পাৰ্বতী দেৱী সখীসকলৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত হৈ থাকোঁতে মনতে ভাবিলে, "মই সকলো ফালৰ পৰা ধন্য।"
Verse 13
शिवं त्यक्त्वा दक्षगृहे गताऽहं मानसंयुता । देहं त्यक्त्वा पुनर्जाता हिमाचलगृहे सुता
"শিৱক ত্যাগ কৰি মই অভিমান কৰি দক্ষৰ ঘৰলৈ গৈছিলোঁ। সেই দেহ ত্যাগ কৰি পুনৰ হিমাচলৰ ঘৰত কন্যা হৈ জন্ম ল’লোঁ।"
Verse 14
देवेशो मां ततस्त्यक्त्वा शङ्करः पर्वतान्तरे । गतः स्वयं स याचित्वाऽवृणोन् मां पितरं प्रभुः
"দেৱেশ্বৰ শংকৰে তেতিয়া মোক পৰ্বতৰ মাজত এৰি থৈ নিজে গৈ মোৰ পিতৃৰ ওচৰত মোক প্ৰাৰ্থনা কৰি গ্ৰহণ কৰিলে।"
Verse 15
किं त्यक्त्वा मां गतः शम्भुः किं पुनर्याचिता ह्युत । अधुना मदधीनः स वर्तते नात्र संशयः
"শম্ভুৱে কিয় মোক এৰি গৈছিল আৰু কিয় আকৌ মোক প্ৰাৰ্থনা কৰিলে? এতিয়া তেওঁ মোৰ অধীনত আছে, ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।"
Verse 16
मदीया ममता सर्वा पूर्णा जाता विशेषतः । मानिनीनां रहस्यं तु मया संरक्षितं भवेत्
"মোৰ সকলো মমতা বিশেষভাৱে পূৰ্ণ হ’ল। মানিনীসকলৰ ৰহস্য মই সুৰক্ষিত কৰিলোঁ।"
Verse 17
एवं मनसि हर्षेण धन्यात्मानं नगात्मजा । मेने नित्यं ततः सर्वाः सख्यस्तां वचनं जगुः
এইদৰে মনত হৰ্ষৰে নগাত্মজাই নিজকে ধন্য মানিলে। তাৰ পিছত সকলো সখীয়ে তেওঁক এই কথা ক’লে।
Verse 18
सख्य ऊचुः । धन्या त्वं मानिनीमध्ये मानो जित्वा तु शङ्करम् । तपसा रक्षितो देवि त्वदधीनः शिवोऽभवत्
সখীসকলে ক’লে— হে দেৱী! মানিনীসকলৰ মাজত তুমি ধন্য, কাৰণ তুমি তপস্যাৰ দ্বাৰা শংকৰক জয় কৰিছা। এতিয়া শিৱ তোমাৰ অধীন হৈছে।
Verse 19
तच्छ्रुत्वा जगदम्बा साऽतीव मानयुताऽभवत् । हास्यं चकार तत्रैव चित्रं देवि बभूव ह
সেই কথা শুনি জগতজননী অত্যন্ত অভিমানী হৈ পৰিল। তেওঁ তাতেই হাঁহি মাৰিলে আৰু হে দেৱী, তাত এক আশ্চৰ্যজনক ঘটনা ঘটিল।
Verse 20
तस्या हास्यात् समुत्पन्नः पुरुषः कामसन्निभः । ममनामा महाभागो महान् पर्वतसन्निभः
তেওঁৰ হাঁহিৰ পৰা কামদেৱৰ দৰে এজন পুৰুষৰ জন্ম হ’ল। তেওঁৰ নাম আছিল ‘মম’, তেওঁ পৰ্বতৰ দৰে বিশাল আৰু ভাগ্যৱান আছিল।
Verse 21
सा दृष्ट्वा विस्मिता देवी सखीभिस्तमुवाच ह । कस्त्वं कस्मादिहायातः कस्य किं च चिकीर्षसि
দেৱীয়ে তেওঁক দেখি বিস্ময় মানিলে আৰু সখীসকলৰ সৈতে তেওঁক ক’লে— তুমি কোন? কিয় ইয়ালৈ আহিছা? তুমি কাৰ আৰু কি কৰিব বিচাৰা?
Verse 22
पुरुष उवाच । तव हास्यात् समुत्पन्नं पुत्रं मां विद्धि मानदे । आज्ञां कुरु करिष्यामि त्वदीयां सर्वभावतः
পুৰুষজনে ক’লে— হে মানদায়ীনি! মোক তোমাৰ হাঁহিৰ পৰা জন্ম হোৱা পুত্ৰ বুলি জানিবা। মোক আজ্ঞা দিয়া, মই সৰ্বতোপ্ৰকাৰে তোমাৰ আজ্ঞা পালন কৰিম।
Verse 23
पार्वत्युवाच । मया मानः कृतः पूर्णः तस्मात् त्वं निर्गतः स्वयम् । ममनामा भवस्वाद्य पुत्र मानपरायणः
পাৰ্বতীয়ে ক’লে— মোৰ অভিমান পূৰ্ণ হৈছিল, সেইবাবেই তুমি নিজে ওলাই আহিছা। হে পুত্ৰ! তুমি অভিমানী হোৱা আৰু আজিৰ পৰা তোমাৰ নাম ‘মম’ হওক।
Verse 24
गणेशं भज भक्त्या त्वं स ते सर्वं प्रदास्यति । तेन सर्वत्र विश्वस्मिन् विख्यातः प्रभविष्यसि
তুমি ভক্তিৰে গণেশক ভজনা কৰা, তেওঁ তোমাক সকলো প্ৰদান কৰিব। তাৰ দ্বাৰা তুমি সমগ্ৰ বিশ্বতে বিখ্যাত আৰু প্ৰভাৱশালী হ’বা।
Verse 25
ततस्तस्मै महादेवी ददौ मन्त्रं षडक्षरम् । गणेशस्य प्रहर्षेण विधियुक्तं सुताय सा
তাৰ পিছত মহাদেৱীয়ে আনন্দৰে নিজৰ পুত্ৰক বিধি অনুসৰি গণেশৰ ছয় অক্ষৰীয়া মন্ত্ৰটো দিলে।
Verse 26
स तां प्रणम्य देवेशीं तपसे वनमाययौ । तत्राऽऽजगाम दैत्येशः शम्बरः कालचोदितः
তেওঁ দেৱীক প্ৰণাম জনাই তপস্যাৰ বাবে বনলৈ গ’ল। তাত কালৰ প্ৰেৰণাত দৈত্যৰাজ শম্বৰ আহি উপস্থিত হ’ল।
Verse 27
पप्रच्छ पार्वतीपुत्रस्तं दृष्ट्वा को भवानिति । किमर्थमिह संयातो वद मे कारणं महत्
পাৰ্বতীপুত্ৰই তেওঁক দেখি সুধিলে, "আপুনি কোন? কিয় ইয়ালৈ আহিছে? মোক সেই মহৎ কাৰণটো কওক।"
Verse 28
शम्बर उवाच । विद्यां दातुं महाभाग समायातोऽहमादरात् । समर्थस्त्वं तया नित्यं भविष्यसि न संशयः
শম্বৰে ক’লে, "হে মহাভাগ, মই আদৰেৰে বিদ্যা দিবলৈ আহিছোঁ। ইয়াৰ দ্বাৰা তুমি সদায় সমৰ্থ হ’বা, ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।"
Verse 29
एवमुक्त्वा महादैत्यो विद्यां नानाविधां ददौ । आसुरीं तां ममो नाम साधयामास यत्नतः
এইবুলি কৈ মহাদৈত্যই নানা ধৰণৰ বিদ্যা দিলে। তেওঁ যত্নসহকাৰে 'মম' নামৰ সেই আসুৰী বিদ্যা আয়ত্ত কৰিলে।
Verse 30
साधयित्वा स्वयं विद्यां कामरूपो बभूव ह । नानासामर्थ्यसंयुक्तस्ततो वै हर्षितोऽभवत्
নিজে বিদ্যা আয়ত্ত কৰি তেওঁ ইচ্ছানুসাৰে ৰূপ ল’ব পৰা হ’ল। নানা সামৰ্থ্যৰে যুক্ত হৈ তেওঁ আনন্দিত হ’ল।
Verse 31
शम्बरं प्रणिपत्यैव जगाद वचनं हितम् । भक्तियुक्तस्वभावेन कृताञ्जलिरुदारधीः
শম্বৰক প্ৰণাম জনাই তেওঁ হিতকৰ কথা ক’লে। ভক্তিপূৰ্ণ স্বভাৱেৰে আৰু হাত যোৰ কৰি সেই উদাৰ বুদ্ধিৰ জনে ক’লে:
Verse 32
ममासुर उवाच । त्वया कृतं महाभाग महत् कार्यं मदीयकम् । अधुना शिष्यभूतं ते शाधि मां किं करोम्यहम्
মমাসুৰে ক’লে, "হে মহাভাগ, আপুনি মোৰ বাবে এক মহৎ কাম কৰিলে। এতিয়া আপোনাৰ শিষ্য হিচাপে মোক আদেশ দিয়ক, মই কি কৰিম?"
Verse 33
शम्बर उवाच । गणेशं शक्तिदत्तेन मन्त्रेणाराध्य मानद । ब्रह्माण्डराज्यमुग्रं तं याचयस्व महाप्रभुम्
শম্বৰে ক’লে, "হে মানদ, শক্তিৰ দ্বাৰা প্ৰদত্ত মন্ত্ৰৰে গণেশক আৰাধনা কৰা। সেই মহাপ্রভুক ব্রহ্মাণ্ডৰ ভয়ংকৰ ৰাজ্যৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা।"
Verse 34
तत्त्वैश्च तत्त्वसम्भूतैर्न मे मृत्युर्भवेत् प्रभो । याचस्व सर्वभावेन नान्यं कञ्चिद्वरं परम्
"হে প্ৰভু, তত্ত্ব আৰু তত্ত্বৰ পৰা উৎপন্ন হোৱা বস্তুৰ দ্বাৰা যেন মোৰ মৃত্যু নহয়। সকলো ভাবেৰে এইটোৱেই প্ৰাৰ্থনা কৰা, আন কোনো বৰ নিবিচাৰিবা।"
Verse 35
वरान् लब्ध्वा महाभाग मद्गेहे सङ्गतो भव । पश्चात् किञ्चित् कुरुष्व त्वमिति याचेऽहमादरात्
"হে মহাভাগ, বৰ লাভ কৰি মোৰ ঘৰলৈ আহিবা। তাৰ পিছত তুমি কিবা এটা কৰিবা, মই আদৰেৰে এইটোৱেই প্ৰাৰ্থনা কৰিছোঁ।"
Verse 36
तथेति शम्बरं सोऽपि ममनामा जगाद ह । शम्बरः स्वगृहं गत्वा हर्षयुक्तो बभूव ह
তেতিয়া 'মম' নামৰ সেইজনে শম্বৰক 'তথাস্তু' বুলি ক’লে। শম্বৰে নিজৰ ঘৰলৈ গৈ আনন্দিত হ’ল।
Verse 37
ममस्तत्र समासीनस्तपस्तेपे सुदारुणम् । वायुमात्राशनो देवि ध्यात्वा हृदि गजाननम्
মমই তাত বহি অতি কঠোৰ তপস্যা কৰিছিল। কেৱল বায়ু ভক্ষণ কৰি তেওঁ হৃদয়ত গজাননক ধ্যান কৰিছিল।
Verse 38
दिव्यवर्षसहस्रेण प्रसन्नो गणनायकः । प्राणशेषं ममं तत्र ययौ दातुं वरान् स्वयम्
হাজাৰ দিব্য বছৰৰ পাছত গণনায়ক সন্তুষ্ট হ’ল। প্ৰাণমাত্ৰ অৱশিষ্ট থকা মমক বৰ দিবলৈ তেওঁ নিজে তালৈ গ’ল।
Verse 39
आगतं गणनाथं स न बुबोध महासुरः । ध्यानसंस्थं गणाधीशस्तमुवाच दयायुतः
সেই মহাসুৰে গণনাথ অহাটো গম পোৱা নাছিল। ধ্যানত মগ্ন হৈ থকা তেওঁক গণাধীশে দয়াৰে ক’লে।
Verse 40
श्रीगणेश उवाच । वरान् ब्रूहि महाभाग मम ते हृदि संस्थितान् । दास्यामि तपसा तुष्टो मन्त्रसेवनतः परम्
শ্ৰীগণেশে ক’লে— হে মহাভাগ, তোমাৰ হৃদয়ত থকা বৰবোৰ খোজা। তোমাৰ তপস্যা আৰু মন্ত্ৰ সেৱাত সন্তুষ্ট হৈ মই সেইবোৰ দিম।
Verse 41
गणेशवचनं श्रुत्वा मम उन्मील्य लोचने । पश्यन् विघ्नेश्वरं सोऽपि सत्तायुक्तो बभूव ह
গণেশৰ কথা শুনি মমই চকু মেলিলে। বিঘ্নেশ্বৰক দেখি তেওঁ পুনৰ চেতনা লাভ কৰিলে।
Verse 42
उत्थाय तं नमस्कृत्य पूजयामास भक्तितः । पुनः प्रणम्य तं स्तोतुं स्तोत्रं सोऽपि समारभत्
উঠি তেওঁক নমস্কাৰ কৰি ভক্তিৰে পূজা কৰিলে। পুনৰ প্ৰণাম কৰি তেওঁ স্তুতি কৰিবলৈ স্তোত্ৰ আৰম্ভ কৰিলে।
Verse 43
ममासुर उवाच । नमस्ते गणनाथाय गणानां पतये नमः । गणपदप्रदात्रे ते गणरूपप्रधारिणे
মমাসুৰে ক’লে— গণনাথক নমস্কাৰ, গণসমূহৰ পতিৰ চৰণত নমস্কাৰ। গণপদ প্ৰদান কৰা আৰু গণৰূপ ধাৰণ কৰা আপোনাক নমস্কাৰ।
Verse 44
विघ्नानां पतये तुभ्यं विघ्नानां विघ्नरूपिणे । भक्तानां विघ्नहन्त्रे ते इतरेषां प्रहारिणे
বিঘ্নৰ অধিপতি আপোনাক নমস্কাৰ, বিঘ্নৰ বাবে বিঘ্নস্বৰূপ আপোনাক নমস্কাৰ। ভক্তৰ বিঘ্ন বিনাশকাৰী আৰু আনৰ বাবে প্ৰহাৰকাৰী আপোনাক নমস্কাৰ।
Verse 45
अनाथानां प्रणानाथ नाथाय नाथदायिने । नाथानां नाथरूपायानाथाय तु नमो नमः
অনাথৰ প্ৰাণনাথ, নাথস্বৰূপ আৰু নাথ প্ৰদানকাৰী আপোনাক নমস্কাৰ। নাথসকলৰ নাথস্বৰূপ আৰু অনাথৰ বাবেও নাথস্বৰূপ আপোনাক বাৰে বাৰে নমস্কাৰ।
Verse 46
ब्रह्मणां पतये तुभ्यं ब्रह्मभ्यो ब्रह्मदायिने । ब्रह्मणे ब्राह्मणानां च पालकाय नमो नमः
ব্ৰহ্মৰ পতি, ব্ৰহ্মজ্ঞানীসকলক ব্ৰহ্ম প্ৰদানকাৰী আপোনাক নমস্কাৰ। ব্ৰহ্মস্বৰূপ আৰু ব্ৰাহ্মণসকলৰ পালক আপোনাক বাৰে বাৰে নমস্কাৰ।
Verse 47
अमेयशक्तये चैव शक्तिरूपधराय ते । शक्तिभ्यः शक्तिदात्रे ते शक्तिशक्ते नमो नमः
অমেয় শক্তিৰ অধিকাৰী আৰু শক্তিৰূপ ধাৰণ কৰা আপোনাক নমস্কাৰ। শক্তিসমূহক শক্তি প্ৰদান কৰা শক্তিৰ শক্তি আপোনাক বাৰে বাৰে নমস্কাৰ।
Verse 48
परेशाय परेभ्यस्तु परपदप्रदायिने । पराय पररूपाय परात्पर नमोऽस्तु ते
পৰমেশ্বৰক, পৰম পদ প্ৰদানকাৰীক, পৰম স্বৰূপক আৰু পৰাতকৈও পৰমক নমস্কাৰ।
Verse 49
ज्येष्ठराजाय ज्येष्ठेभ्यः परपदप्रदायिने । ज्येष्ठाय ज्येष्ठहीनाय मात्रे पित्रे नमो नमः
জ্যেষ্ঠৰাজক, জ্যেষ্ঠসকলক পৰম পদ প্ৰদানকাৰীক, জ্যেষ্ঠক, জ্যেষ্ঠহীনক, মাতা আৰু পিতাক নমস্কাৰ।
Verse 50
विघ्नेश्वरानन्तविहारकारिन् स्वानन्ददात्रे सकलानुगोप्त्रे । सिद्धेश्च बुद्धेः पतये परात्मन् हेरम्ब सर्वत्र नमो नमस्ते
হে বিঘ্নেশ্বৰ, অনন্ত লীলাকাৰী, স্বানন্দদাতা, সকলোৰে ৰক্ষক, সিদ্ধি আৰু বুদ্ধিৰ পতি, পৰমাত্মা হেৰম্ব, আপোনাক সৰ্বত্ৰ নমস্কাৰ।
Verse 51
किं स्तौमि योगप्रदमेकदन्तं योगस्वरूपं परमार्थभूतम् । स्तोतुं न शक्ताः प्रभवन्ति वेदाः शम्भ्वादयो योगिन एव ढुण्ढिम्
মই কেনেকৈ যোগদাতা একদন্তক স্তুতি কৰিম যি যোগস্বৰূপ আৰু পৰমাৰ্থ? বেদ আৰু শিৱ আদি যোগীসকলেও ঢুণ্ঢিৰ স্তুতি কৰিবলৈ সমৰ্থ নহয়।
Verse 52
धन्योऽहं सर्वभावेभ्यो दृष्ट्वा देवं गजाननम् । अगम्यं योगिनां साक्षात् कृतकृत्योऽहमञ्जसा
গজানন দেৱক দৰ্শন কৰি মই সকলো ফালৰ পৰা ধন্য হৈছোঁ। যোগীসকলৰ বাবেও অগম্য তেওঁক সাক্ষাৎ কৰি মই সঁচাকৈয়ে কৃতকৃত্য হৈছোঁ।
Verse 53
वरदोऽसि गणाधीश तदा मे तत्त्वभिः कदा । न भवेत्तद्भवेभ्यो वै मरणं त्वत्प्रसादतः
হে গণাধ্যক্ষ, আপুনি বৰদাতা। আপোনাৰ প্ৰসাদত মোৰ যেন এই সংসাৰৰ জন্ম-মৃত্যুৰ পৰা মুক্তি হয়।
Verse 54
यद्यदिच्छामि तत्तन् मे सफलं भवतु प्रभो । आरोग्यादि समायुक्तं मां कुरुष्व गजानन
হে প্ৰভু, মই যি যি ইচ্ছা কৰোঁ সেই সকলোবোৰ সফল হওক। হে গজানন, মোক আৰোগ্য আদিৰে যুক্ত কৰক।
Verse 55
राज्यं ब्रह्माण्डगोलस्य देहि मे वाञ्छितप्रद । सङ्ग्रामे न समं तत्र किञ्चिद्भवतु विघ्नप
হে বাঞ্ছিতপ্ৰদ, মোক সমগ্ৰ ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ৰাজ্য দান কৰক। হে বিঘ্নহৰ্তা, যুদ্ধত মোৰ সমান যেন কোনো নহয়।
Verse 56
सदा विजयसंयुक्तमजेयं शङ्करादिभिः । मां कुरुष्व गणाधीशामोघशस्त्रप्रधारिणम्
হে গণাধ্যক্ষ, মোক সদায় বিজয়ী আৰু শংকৰ আদিৰ দ্বাৰাও অপৰাজেয় কৰক। মোক অমোঘ অস্ত্ৰধাৰী কৰি তোলক।
Verse 57
श्रीगणेश उवाच । दुर्घटं कथितं सर्वं त्वया दैत्येन्द्रनायक । तुष्टस्तथापि दास्यामि त्वयोक्तं ते भविष्यति
শ্ৰীগণেশে ক’লে— হে দৈত্যেন্দ্ৰনায়ক, তুমি কোৱা সকলোবোৰেই অতি দুৰ্ঘট। তথাপিও মই সন্তুষ্ট হৈছোঁ আৰু তোমাক বৰ দিম; তুমি যি কৈছা সেয়া সফল হ’ব।
Verse 58
स्तोत्रं भवत्कृतं मे च कामदं काममिच्छते । भविष्यति न सन्देहो भुक्तिमुक्तिप्रदं तथा
তোমাৰ দ্বাৰা ৰচিত এই স্তোত্ৰই কামনাকাৰীৰ সকলো ইচ্ছা পূৰণ কৰিব। ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই যে ই ভুক্তি আৰু মুক্তি প্ৰদান কৰিব।
Verse 59
एवमुक्त्वांऽतर्दधेऽसौ गणेशो ब्रह्मणां पतिः । ममासुरः प्रसन्नात्माऽभवच्छम्बरगेहगः
এইদৰে কৈ ব্ৰাহ্মণসকলৰ পতি গণেশ অন্তৰ্ধান হ’ল। মমাসুৰ প্ৰসন্ন মনেৰে শম্বৰৰ গৃহলৈ গ’ল।
Frequently Asked Questions
Mamasura was born from the laughter of Goddess Parvati, which arose out of her intense pride (māna) and attachment (mamatā) after successfully securing Lord Shiva as her husband.
Mamasura asked for invincibility against all natural elements (tattvas) and beings born from them, rulership of the entire universe, and invincibility in battle even against supreme deities like Shiva.
The Asura Shambara guided Mamasura by teaching him Asuri Vidya (demonic arts) and advising him to perform penance to Lord Ganesha to attain universal dominion.
Read Mudgala Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.