पुराणवेत्ता धर्मज्ञः स्वाध्यायजपतत्परः शिवभक्तः पितृपरः सूर्यभक्तो ऽथ वैष्णवः //
purāṇavettā dharmajñaḥ svādhyāyajapatatparaḥ śivabhaktaḥ pitṛparaḥ sūryabhakto 'tha vaiṣṇavaḥ //
তেওঁ পুৰাণবেত্তা আৰু ধৰ্মজ্ঞ হ’ব লাগে; স্বাধ্যায় আৰু জপত তৎপৰ হ’ব লাগে; শিৱভক্ত, পিতৃকৰ্মত পৰায়ণ, সূৰ্যভক্ত—আৰু লগতে বৈষ্ণৱো হ’ব লাগে।
This verse does not describe Pralaya directly; it outlines the ethical-devotional qualifications of a Purāṇa-knower, emphasizing disciplined practice (svādhyāya, japa) and balanced devotion.
It reflects household and royal dharma by recommending daily Vedic study, mantra-japa, proper ancestor-rites (Pitṛ devotion), and inclusive devotion—virtues expected of rulers and गृहस्थs to maintain social-religious order.
The ritual significance is primary: svādhyāya, japa, and Pitṛ-oriented rites are highlighted as core practices; no specific Vāstu or temple-construction rule is stated in this verse.