वैशम्पायन उवाच परिहासेप्सया वाकक््यं विराटस्य निशम्य तत् | स्मयमानोडर्जुनो राजन्निदं वचनमत्रवीत्
vaiśampāyana uvāca | parihāsepsayā vākyam virāṭasya niśamya tat | smayamāno 'rjuno rājan idaṁ vacanam abravīt ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—হে ৰাজন! বিৰাটৰ সেই বাক্য যেন পৰিহাসৰ অভিপ্ৰায়ে কোৱা—এ কথা শুনি অৰ্জুনে হাঁহি মাৰি এই বাক্য ক’লে।
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights ethical restraint in communication: when confronted with words that seem teasing or belittling, a composed person responds without agitation—signaled here by Arjuna’s smile before speaking.
Vaiśampāyana narrates to King Janamejaya that Arjuna hears Virāṭa’s remark, interprets it as playful/jesting, and then begins his reply, smiling.